ตอนที่ 2 ความสุขนางร้าย

          อี้เวยหนิงทราบข่าวลือของตนก็ได้แต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับสิ่งที่ตั้งใจให้เกิดขึ้น ทุกอย่างเป็นไปตามเรื่องที่นางไปปล่อยเองกับปากเรื่องความร้ายกาจ ความอัปลักษณ์น่ารังเกียจ มีเพียงข่าวการทำร้ายพี่สาวเท่านั้นที่นางไม่ได้เป็นคนปล่อยแต่กลับมีคนลือกันให้ทั่ว นางอยู่แต่เรือนของตนเองจะได้ไปกลั่นแกล้งอี้เหยียนซิน ตอนไหนกัน

          “อย่าเข้ามานะ! ออกไป!”

          เสียงโวยวายหน้าเรือนขัดอารมณ์สุนทรีย์ของอี้เวยหนิงจนนางทนไม่ไหวลุกออกไปเปิดประตูดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เหตุใดมีคนมาเอะอะโวยวายรบกวนนางเช่นนี้

          “ลู่เจียวมีเรื่องอันใดกัน ข้าพักผ่อนอยู่นะ”

          นางถามสาวใช้เสียงหวานต่างจากข่าวลือลิบลับที่บอกว่าอี้เวยหนิงวาจาชั่ว เสียงแสบแก้วหู หน้าผี กลิ่นกายเหม็น ไร้ความเป็นกุลสตรี ทุกอย่างตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ผิวกายของนางละเอียดเนียนขาวผ่องมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ออกจากกาย ใบหน้าที่บอกว่าเหมือนผีนั้นสวมใส่หน้ากากทองเอาไว้ตลอดหกปี

          “แย่แล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้มีผู้คนเอาท่านไปล้อเลียนกันทั่วเมืองเรื่องใบหน้าของท่าน แต่ข้าได้ยินชัดว่าคนปล่อยข่าวคือมู่ชิงเจ้าค่ะ”

          ลู่เจียวสาวใช้คนสนิทแสดงท่าทีร้อนใจแม้จะทราบเรื่องที่คุณหนูปล่อยข่าว แต่ไม่คิดว่าเรื่องราวจะบานปลายใหญ่โตจนมีผู้ประสงค์ร้ายใส่ความอี้เวยหนิงว่าทำร้ายพี่สาวตนเอง

          “คนของเจ้าใส่ร้ายคนของพี่”

          อี้เหยียนซินเจ้าของเรือนร่างบอบบางน่าทะนุถนอมผู้สวมใส่อาภรณ์สีอ่อนหวานปกป้องมู่ชิงสาวใช้ของตน

          “เป็นเช่นนั้นเองหรือเจ้าคะ แล้วที่มามีเรื่องอื่นอีกหรือไม่”

          ดวงตากลมโตเหมือนลูกกวางน้อยจ้องสาวใช้พี่สาวตาไม่กะพริบ จนมู่ชิงต้องหลบสายตาด้วยการก้มหน้างุดไม่กล้าเงยมองคุณหนูรอง

          “พี่เพียงแต่มายืนยันความบริสุทธิ์ใจเท่านั้น อย่ากังวลไปเลยนะเวยหนิง หน้าเจ้าเป็นเช่นนี้แต่จวนเราก็ร่ำรวย ถึงไม่มีผู้ใดมาสู่ขอเจ้าก็สบายไปทั้งชาติ”

          อี้เหยียนซินบุตรสาวคนโตมองน้องสาวด้วยสายตาสงสารปนสมเพชกับใบหน้าของอี้เวยหนิงที่หาความงดงามไม่ได้ ต้องใส่หน้ากากสีทองสวมปิดครึ่งหน้าด้านบดบังสายตาผู้คนไว้ เห็นเพียงริมฝีปากจิ้มลิ้มสีสวยให้คนได้ยลโฉมเท่านั้น

          “นั่นสิเจ้าคะ ข้าร่ำรวยออกเพียงนี้ไม่สนใจข่าวลือดีกว่า ท่านพี่หญิงมาก็ดี ข้ามีเรื่องจะถามสักหน่อย”

          คนพวกนี้ช่างตลก วัน ๆ เล่นงิ้วกันจนติดเป็นนิสัยจนแยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนตัวจริงหรือสิ่งเสแสร้ง

          “มีเรื่องใดปรึกษาพี่อย่างนั้นหรือ”

          อี้เหยียนซินยิ้มรับน้องสาวเหมือนกับรักน้องมากมาย

          “ฮูหยินรองช่วงนี้ดูเลอะเลือนทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของจวน ท่านเป็นลูกไปเตือนนางด้วยว่าอย่ากระทำการใดล้ำหน้าที่ เพราะไม่เช่นนั้นข้าจะสั่งโบยนาง”

          เสียงที่เคยหวานเริ่มแข็งกร้าวเกรี้ยวกราดเตือนสติพี่สาว ว่าต่อให้ฮูหยินรองจะเป็นภรรยาท่านพ่อแต่ทุกอย่างในจวนนี้ล้วนเป็นของนางทั้งหมด เพราะก่อนท่านพ่อไปเข้าวัดปฏิบัติธรรมได้ยกทุกสิ่งให้นางทั้งหมด

          “พี่ต้องขอโทษแทนท่านแม่ด้วย นางคงอยากช่วยน้องหญิงดูแลจวนเท่านั้น”

          หางตานางเหลือบไปเห็นบ่าวในจวนหลายคนกำลังเดินมารีบก้มหน้าขอโทษน้องสาวด้วยสีหน้าเศร้า

          “ไม่ต้องลำบาก เคยวางตัวเช่นไรก็เป็นเช่นนั้นเถอะ”

          อี้เวยหนิงเห็นทุกการกระทำแล้วยกยิ้มแต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดให้มากความ เพราะยิ่งมีคนลือนางในทางไม่ดีเท่าไหร่นางก็จะรอดจากการแต่งงานออกเรือน

          “เช่นนั้นพี่ก็ต้องขอตัว โอ๊ย! น้องหญิงพี่จะไม่ทำอีกแล้ว ฮึก ๆ พี่ขอโทษ”

          อี้เหยียนซินก้มหน้าเมื่อเห็นว่าบ่าวมาใกล้พอก็ล้มลงกับพื้น เงยหน้าเปื้อนน้ำตา

          “ดีเจ้าค่ะ จดจำใส่หัวเอาไว้ด้วย!”

          อี้เวยหนิงตะคอกเสียงแสบแก้วหู ก่อนจะสะบัดชายผ้าเดินเข้าเรือนไปนอนยิ้มอย่างสนุกกับข่าวลือที่จะเกิดขึ้นใหม่ในอีกไม่ช้า // อยากเล่นบทนางเอกก็เล่นไปเถอะ นางจะช่วยให้สมหวังเอง นี่คงจะอยากออกเรือนเสียจนสร้างเรื่องให้ตัวเองน่าสงสาร คนรักจะได้มาสู่ขอแน่ ๆ

          บ่าวในเรือนรวมถึงสาวใช้เห็นเหตุการณ์ไกล ๆ ถึงกับรีบเอาไปเล่าต่อว่าคุณรองทำร้ายคุณหนูใหญ่อีกแล้ว