ตอนที่ 17 เป็นโรคติดต่อ

ตอนที่ 17

เป็นโรคติดต่อ

 

ณ  โรงหมอหลิวจิน

"นึกไม่ถึงว่าองค์ชายสี่จะมาแผนนี้... " หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ข้าก็ไม่นึกว่าเขาจะลงทุนแต่งข้าเข้าตำหนัก เขาคงต้องหาทางสังหารข้าทีหลังเป็นแน่"

"ซินซิน หรือเราจะลองมองในแง่ดี องค์ชายสี่อาจจะรักเจ้า ยอมอภัยให้เจ้าเพราะเห็นเจ้ากลับตัว สุดท้ายพวกเจ้ากันอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ไม่แน่ว่าแผลเป็นนั่น เขาอาจจะจงใจทำไว้ก็เป็นได้ " หลิวซีซินออกความเห็น

ด้านหลิวซินซินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็นึกถึงความเป็นไปได้

ว่าความประทับใจอะไรที่จะทำให้เขารักนางได้...

 

 

"เป็นอย่างไร?...หยวนลู่จิ่นกลายเป็นของพี่ชายท่านแล้ว...เสียใจหรือไม่?" จ้าวซินเอ่ยขึ้น

"แพศยา!" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น

"ท่านมันแค่ลูกเต่าไร้ความสามารถ!" จ้าวซินร้องขึ้น

"สารเลว!" นางร้อง

"เจ้าสารเลว  ข้าสารเลว เช่นนั้นเราก็เหมาะสมกันยิ่งนักเจ้าว่าหรือไม่?" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น

 

แล้วนางก็ต้องถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่งเมื่อพบว่า….ไม่มี!

"พี่ซีจิน...ท่านเลิกคิดเถิด เฉิงเจิงอวี้ไม่มีทางรักข้าได้...ระหว่างข้ากับเขาแทบไม่มีความทรงจำดีดีต่อกันสักเท่าใดนัก...ที่สำคัญ เขาเป็นคนมอบยาพิษให้ข้าเองกับมือ เขาคงแค้นที่ข้าวางยาสตรีที่เขารัก...นึกไม่ถึงว่าเขาจะเจ้าคิดเจ้าแค้นกับข้าถึงเพียงนี้ " หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินไปเดินมาอย่างใช้ความคิด

“นึกไม่ถึงว่าคนผู้นั้นจะอาฆาตแค้นจนถึงขั้นทำสัญลักษณ์ไว้บนร่างกายเจ้า…น่ากลัวเกินไปแล้ว”

จ้าวซินถอนหายใจก่อนจะนึกถึงภาพอันเลวร้าย

"ตอนที่ข้าถูกขังในคุกนั่น...ข้าร้องขอชีวิตเขา แต่เขายังเลือกที่จะมอบความตายให้ข้า...เช่นนั้น ไม่มีประโยชน์ที่ข้าจะอยู่รอความตาย ข้าสัญญากับพวกท่านข้าจะเป็นหมอหญิงที่ดี" หลิวซินซินเอ่ยขึ้น

"หากข้าเป็นเจ้า ข้าก็คงจะคิดเช่นนั้น  หากเฉิงเจิงอวี้แต่งเจ้า เข้าตำหนัก แน่นอนว่าเขาจะทำอย่างไรกับเจ้า พวกเราก็ไม่อาจไปช่วยเหลือได้นับเป็นวิธีอันชาญฉลาดที่กันเราออกมา…" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนคิ้วเรียวจะขมวดอย่างใช้ความคิด

"พี่ซีจิน เช่นนั้น ข้าควรทำอย่างไรดี" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล

"เจ้าหนีเถอะซินซิน หอบตำราไปอยู่โม่ชิงหนาน ข้าจะเขียนจดหมายบอกเขาให้เจ้าทำงานที่นั่นไปก่อน ที่นั่นก็ต้องการหมอเช่นกัน คิดในแง่ดีเจ้าอาจได้เรียนรู้จากชิงหนานได้มากทีเดียว" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ทำเช่นนั้นจะดีแน่หรือพี่ซีจิน ท่านหมอโม่ชิงหนานจะเดือดร้อนภายหลังหรือไม่?" หลิวซินซินเอ่ยอย่างเป็นกังวล

"ซินซิน เจ้าวางใจเถอะ...โม่ชิงหนานนอกจากเขาจะเป็นหมอผู้เก่งกาจ เขายังมีวรยุทธล้ำเลิศไม่แพ้ผู้ใด...ปกป้องเจ้าได้แน่ วางใจเถอะ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะรีบเขียนจดหมายไปหาผู้เป็นสหายทันที

 

‘โม่ชิงหนาน

ข้าขอรบกวนท่านอีกครั้งหนึ่งเถิด ได้โปรดให้ที่อยู่กับหลิวซินซิน…นางถูกตามล่าจากคนถ่อย…ล่าสุดนี้คนผู้นั้นยังคิดบีบบังคับซินซินให้แต่งเข้าจวนเพื่อแก้แค้นซินซิน.. ข้าหวังว่าท่านจะเห็นแก่ที่ข้าเป็นสหายท่านมานาน

หลิวซีจิน’

 

หลิวซีจินรอจนหมึกแห้งแล้วจึงพับจดหมายใส่ซอง

ก่อนจะเรียกนกพิราบส่งจดหมาย

“เจ้าเอาจดหมายนี้ไปส่งให้โม่ชิงหนานโดยเร็ว” นางเอ่ยกับนกพิราบแสนรู้ มันพยักหน้าราวกับฟังภาษาคนออกก่อนจะบินจากไปท่ามกลางความประหลาดใจของหลิวซินซิน

"ตอนที่คนของฮองเฮามาถึงในอีกสามวันข้างหน้า ข้าจะบอกว่าเจ้าป่วยติดโรคระบาดส่งไปรักษาในที่ปลอดภัย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"แล้วพวกท่านจะเดือดร้อนหรือไม่? หากคนของฮองเฮาจับได้ว่าท่านโกหก" หลิวซินซินเอ่ยอย่างกังวล

"เจ้าวางใจเถอะ ฮองเฮามิได้บีบบังคับ เจ้าเขียนจดหมายตอบไว้ว่าไม่ต้องการแต่งให้องค์ชายสี่เป็นพอ" หลิวซีจินเอ่ยก่อนจะยื่นพู่กันให้นางได้เขียนจดหมายแจ้งฮองเฮาว่านางไม่ต้องการแต่งให้องค์ชายสี่และต้องการไปรักษาตนที่ต่างเมืองเนื่องจากนางติดโรคติดต่อ

 

 

ณ  ตำหนักองค์ชายสี่....

"องค์ชาย....เป็นอย่างที่ท่านเดาไว้หลิวซินซินเตรียมแผนการหนีไว้จริงๆ" เสี่ยวจ้านเอ่ยรายงานทันทีที่มาถึง

"ในเมื่อนางชอบเล่นไล่จับ ข้าก็จะเล่นกับนางสักหน่อย" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นในขณะที่ใช้นิ้วหนาวนรอบถ้วยชาอย่างใช้ความคิด

"องค์ชาย เหตุใดท่านจึงไม่บอกหลิวซินซินไปตามตรง ว่าท่านมิได้คิดฆ่านาง อีกทั้งยังคิดช่วยนางอีก เรื่องแผลเป็นนั่นท่านก็ทำสัญลักษณ์ไว้เพื่อที่จะจำนางได้เท่านั้น" เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้น

"รีบบอกไปก็ไม่สนุก ข้าอยากจะสั่งสอนนางอีกสักหน่อย นางเอาแต่พร่ำถึงบุรุษอื่น...ถึงบุรุษผู้นั้นจะเป็นบิดาข้าก็เถอะ อย่างไรข้าก็ไม่พอใจอยู่ดี"เฉิงเจิงอวี้เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ...

ในคราแรก เพราะเขากังวลไม่น้อยว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังการช่วยนักโทษจ้าวซินจะเป็นฝีมือผู้อื่นที่ไว้ใจไม่ได้และจะนำความเดือดร้อนมาภายหลัง เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าผู้ที่ช่วยจ้าวซินหลังจากที่เขาสัญลักษณ์ไว้บนแผ่นหลังของนาง มิใช่ใครแต่เป็นหยวนลู่จิ่น

เขารู้จักหยวนลู่จิ่นมานาน นางมิใช่คนที่เจ้าคิดเจ้าแค้น...ดังนั้นเขาจึงสบายใจได้ว่านางจะไม่แพร่งพรายเรื่องที่จ้าวซินยังมีชีวิตอยู่