ตอนที่ 59 ได้พวกเพิ่ม

ตอนที่ 59

ได้พวกเพิ่ม

"แต่เจ้าเป็นคนของฝ่าบาท ส่วนท่านก็เป็นน้องสาวของ

ฝ่าบาทที่เกลียดข้าจับใจ...จะมาสนับสนุนข้าได้อย่างไร?"

หลิวซีจินเอ่ยขึ้น...คงมีวิธีเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นมิตรแล้วที่จะทำให้นางอยู่อย่างสงบได้...

"พี่สะใภ้ท่านโปรดวางใจ ถึงข้าจะเป็นน้องสาวของฝ่าบาท แต่หากท่านเปลี่ยนตนเองแล้วจริง ๆ ข้าก็จะสนับสนุนท่านเต็มที่ เรื่องแปลงสมุนไพรนั่น พวกเรามาช่วยกันปลูกใหม่เถอะ" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาของพี่สะใภ้...เพราะชุนหมี่เยว่ก็ยอมรับว่าสตรีตรงหน้านี้ไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว

"จวิ้นจู่ ขอบคุณท่านจริง ๆ" ผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยด้วยความตื้นตัน

"แต่ว่า เรื่องที่ข้ามาแอบดูท่าน อย่าบอกฝ่าบาทได้หรือไม่?  คือข้าเคยสาบานกับเขาว่าจะไม่ยุ่งกับท่านอีก" ชุนหมี่เยว่อ้อมแอ้มเอ่ยขึ้น

"เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น

             ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ได้แต่คิดในใจว่า...เหตุใดบุรุษผู้นี้จึงได้เจ้าคิดเจ้าแค้นนิสัยคล้ายสตรีเช่นนี้ ...

ช่างเถิด...

"ได้ ข้าจะไม่บอกเขา.... ก่อนพวกท่านกลับข้ามีของดีให้พวกท่านดื่ม โชคดีนักที่ เหมยกุ้ยฮวา(ดอกกุหลาบ)ไม่ถูกทำลายไปด้วย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในขณะที่เด็ดกลีบกุหลาบและล้างมือให้สะอาดก่อนจะนำมาใส่ถ้วยแก้วก่อนจะหยดน้ำผึ้งลงไปหนึ่งหยด

"สรรพคุณนี้ดียิ่งนัก เวลาที่พวกท่านดื่มน้ำเปล่าหากนำกลีบกุหลาบมาขยำเช่นนี้ กลิ่นของมันจะช่วยคลายกังวลได้

อีกทั้งกุหลาบนั้นจะช่วยทำให้เลือดลมไหลเวียนดีอีกด้วย"

หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นถ้วยชาให้ทั้งคู่

"หอมจริง ๆ รสชาติดีอีกด้วย" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อน ก่อนจะยกขึ้นดื่มอีกครั้ง

"รสชาติดีจริง ๆ ฮองเฮาท่านนำวิธีผสมชาเช่นนี้มาจากที่ใดหรือ? เหตุใดท่านจึงรู้สรรพคุณของสมุนไพรตั้งหลายอย่าง" อ้ายเสินถามขึ้นอย่างสงสัย

"เจ้าเคยได้ยิน 'ตำราเทพเซียนบอก' หรือไม่?" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ท่านกำลังจะบอกว่ามีเทพเซียนมาปรากฏกายแล้วบอกท่านเช่นนั้นหรือ?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยถามก่อนจะทำตาโตเท่าไข่ห่าน

"เปล่า...ข้าฝัน" หลิวซีจินตอบก่อนจะยกชาขึ้นดื่ม พลางสูดดมกลิ่นเหมยกุ้ยฮวาอย่างผ่อนคลาย

"ท่านฝัน?  เอ้!...  เชื่อถือได้หรือเช่นนี้" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างไม่ไว้วางใจ

"เจ้าวางใจสิ่งที่เทพเซียนบอกนั้นข้าทดลองเองแล้วพบว่าได้ผลตามที่บอกไว้จริง ๆ" ผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยขึ้นทันที เมื่อเห็น

สีหน้าไม่ไว้วางใจของคนทั้งคู่

"ทดลองด้วยตนเอง...ท่านช่างกล้าหาญยิ่งนัก" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะยกถ้วยชาเหมยกุ้ยฮวาขึ้นจิบอย่างผ่อนคลาย

หลิวซีจินมองทั้งคู่อย่างเอ็นดู.....อย่างน้อย...เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้นางได้สหายเพิ่มมาอีกสองคน....ฝ่าบาท...ให้มันรู้กันไปว่าหากข้าดึงเหล่าพี่น้องของท่านมาอยู่ข้างเดียวกันกับข้า....ท่านจะทำอะไรข้าได้...หญิงสาวคิดในใจก่อนจะชงชาให้ทั้งคู่ได้ดื่ม

ด้านชุนหลุนซี  หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นเขาก็ยังไม่มีเวลาจัดการกับฮองเฮาที่บังอาจด่าเขา...หลายวันมานี้เขาไม่เข้าใจตนเองเท่าใดนัก ว่าเหตุใดบางครั้งเขาจึงทำสิ่งที่ไร้เหตุผล....เขาคิดว่าสตรีผู้นั้นจะต้องทำอะไรบางอย่างกับเขาเป็นแน่....

ชายหนุ่มคิดก่อนจะหยิบป้ายแคว้นหนิงหลงของตน กับป้ายอีกอันหนึ่งที่ได้มาจากห่อผ้าหมอหญิงที่ตกเหวไป...

น่าเสียดายเหลือเกิน...ที่เขายังไม่ทันได้ถามอีกฝ่ายว่าได้ป้ายนี้มาอย่างไร นางก็ตายไปเสียแล้ว...ชายหนุ่มคิดก่อนจะพิจารณามองป้ายสองชิ้นในมือหนาแล้วจึงเข้านอนไป

ห้วงฝันของชุนหลุนซี

"ฝ่าบาท ท่านมันไร้ความยุติธรรม ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าจะไม่สนท่านแล้ว" หลิวซีจินที่เปลือยเปล่ายืนอยู่ในอ่างน้ำที่ใสสะอาดจนมองเห็นร่างเปลือยเปล่าจนชุนหลุนซีต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ

"เจ้าจะยั่วข้าไปถึงเมื่อใด...เจ้าอยากให้ข้าใช้กระบี่แทงเจ้าจริง ๆ ใช่หรือไม่" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"เหตุใดจึงคิดอยากใช้แต่กระบี่แทงข้าเล่า?...ชุนหลุนซี......." หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกขึ้นจากน้ำ ร่างเปลือยเปล่าปรากฏแก่สายตาชายหนุ่ม สองยอดถันที่ชูชันนั้นช่างเชิญชวนเขาให้ชิม

ยิ่งนัก...

"หลิวซีจิน...เจ้าทำสำเร็จแล้ว" ความอดทนของชายหนุ่มขาดสะบั้น เขากระชากหญิงสาวมาตะบมจุมพิตอย่างบ้าคลั่งก่อนจะดันร่างบางติดผนังห้องจนเกิดเสียงดังปึก มือหนาบีบเคล้นดอกบัวคู่งามนั้นจนหลิวซีจินร้องครางออกมาอย่างน่าอาย

"อื้อ......." หลิวซีจินครางอู้อี้ในลำคอ ชุนหลุนซีที่ได้ยินเช่นนั้นอารมณ์ปรารถนาเข้าครอบงำเขาอัดแก่นกายหนุ่มเข้าไปในส่วนกลางของนางก่อนจะขยับสะโพกอย่างไม่คิดหยุด

เฮือก!

ชุนหลุนซีลืมตาขึ้น พร้อมกับเหงื่อผุดออกหน้าผาก...

เหตุใดเขาถึงเอาแต่ฝันลามกกับสตรีผู้นั้น....หรือนางจะทำ

มนต์เสน่ห์แบบใหม่ที่เขาไม่รู้ตัว...ฮ่องเต้หนุ่มคิดก่อนจะลุกจากเตียงนอนไปยังห้องฝึกวรยุทธ์เพื่อลดความฟุ้งซ่าน

"ข้าจะฝึกวรยุทธ์...ห้ามผู้ใดรบกวน" ชุนหลุนซีเอ่ยบอก

จู่กงกงก่อนจะเดินเข้าห้องฝึกวรยุทธ์ที่มักใช้เป็นประจำ

"ฝ่าบาท...ท่านจะฝึกวรยุทธ์ในยามนี้...หรือพ่ะย่ะค่ะ"

จู่กงกงถามขึ้นอย่างงุนงงเมื่อเห็นชุนหลุนซีเอ่ยเช่นนั้น ทั้งที่เวลานี้คือยามโฉว่ (01:00-02:59)

"ช่วงนี้ศัตรูรายล้อม ข้าต้องฝึกฝีมือให้มากหน่อย" เขาเอ่ยก่อนจะเข้าห้องฝึกวรยุทธ์ไป...เขาเดินไปผลักกระสอบทรายให้เคลื่อนไหว.... ก่อนจะหยิบอาวุธมีดสั้นปาไปยังกระสอบนั้นที่เคลื่อนไหวนั้น

ฟิ้วว!

ฉึก!

ฟิ้ว!

ฉึก!

สวบ!

ฮ่องเต้หนุ่มที่ทั้งฝึกยิงธนู  ปามีดสั้นตลอดจนอาวุธอื่นจนเข้าสู่ยามอิ๋น (03:00-02:59) จึงหยุดไปเพื่อทำกิจงานต่อ