ตอนที่ 54 ฮองเฮาในตำหนักเย็น

ตอนที่ 54

ฮองเฮาในตำหนักเย็น

  

    

ห้วงฝันของชุนหลุนซี.....

ชุนหลุนซีกำลังยืนอยู่ในห้องหนึ่งคล้ายกับเหตุการณ์ที่สตรีชั่วผู้นั้น ทำของต่ำใส่เขา...

นี่เขากำลังฝันใช่หรือไม่?

ฮ่องเต้หนุ่มคิดก่อนจะหันไปพบร่างขาวผ่องของผู้เป็นฮองเฮา ซึ่งเวลานี้สวมอาภรณ์ที่บางมากจนแทบจะปิดสิ่งใดไม่ได้

"ฝ่าบาท.... ท่านมาแล้วหรือ?....." หลิวซีจินในอาภรณ์

สีเขียวมรกตที่แหวกถึงร่องอกอวบอิ่มนอนอวดขาเรียวอยู่ในวงกลมที่มีเทียนล้อมรอบ พลางทำสีหน้ายั่วยวนเขา...ริมฝีปากอวบอิ่มที่แต่งแต้มไปด้วยชาดทาปากสีเลือดนกเผยอเล็กน้อยอย่างเชิญชวน....ผมยาวสลวยของนาง สยายออกอย่างเย้ายวนจนชุนหลุนซีต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก..

เกิดอะไรขึ้นกับเขา....

"ฝ่าบาท...ข้าทำถึงเพียงนี้แล้ว...ท่านยังอดใจได้อยู่อีก...หรือว่าท่านจะไม่ใช่บุรุษ" หลิวซีจินฮองเฮาเอ่ยขึ้น อาภรณ์สีเดียวกับใบไม้สดค่อย ๆ ร่วงลงมาจนเห็นดอกบัวคู่งาม นางขบริมฝีปากล่างเล็กน้อยก่อนจะยกมือเรียวยื่นออกมาก่อนจะกระดิกนิ้วเชิญชวนผู้เป็นสามี...

ด้านชุนหลุนซีที่เวลานี้ส่วนล่างของเขานั้นเกิดตื่นตัวขึ้นมาเสียแล้ว

"ต่อให้เป็นความฝันข้าก็จะไม่หลงกลสตรีร้ายกาจเช่นเจ้า!" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นกระบี่ออกไป

"ช้าก่อนเสด็จพี่!...หากท่านไม่ต้องการนางข้าขอได้หรือไม่?" ชุนชวนหยูเอ่ยขึ้นก่อนจะมายืนบังกระบี่ไว้

"เจ้า! ชวนหยู เจ้าอย่าคิดแตะต้องนาง!" ชุนหลุนซีเอ่ยบอกผู้เป็นน้องชาย

"ท่านไม่ต้องการนางมิใช่หรือ?  มิสู้ยกนางให้ข้าเถิด"

ชุนชวนหยูเอ่ย

"จวิ้นอ๋อง!...เจ้าห้ามยุ่งกับนางเด็ดขาด!" ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยเสียงต่ำก่อนจะดึงร่างบางของหลิวซีจินมาแนบชิดก่อนจะจุมพิตนางต่อหน้าจวิ้นอ๋อง

"หึ หึ ชุนหลุนซี.... ท่านยอมรับเถิด...ว่าท่านพ่ายแพ้แก่ข้าแล้ว..." หลิวซีจินฮองเฮาเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาถอนจุมพิตก่อนจะแสยะยิ้มใส่เขา

เฮือก!

สตรีร้ายกาจผู้นั้น....นางตามมาหลอกหลอนเขาถึงในฝัน...นี่นางคิดจะทำของต่ำใส่เขาอีกใช่หรือไม่!

ชายหนุ่มคิดก่อนจะลุกเดินไปยังห้องฝึกวรยุทธ์เพื่อฝึกใช้วิชาสกัดจุดตามที่ร่ำเรียนมาเพื่อลดความฟุ้งซ่านในยามโฉว่

(01:00-02:59)

ณ  ตำหนักเย็น....

หลิวซีจินมองดูศาลบรรพชนของชุนหลุนซี พบว่าไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ว่ากันว่าในตำหนักเย็นนี้จะมีคนมาส่งอาหารให้เพียงหนึ่งมื้อเท่านั้น อีกทั้งยังไม่มีนางกำนัลหรือบ่าวรับใช้อีก...นางต้องอยู่ที่นี่คนเดียวให้ได้

หญิงสาวคิดก่อนจะเริ่มหยิบไม้กวาดและผ้าปัดกวาดเช็ดถูภายในบริเวณศาลบรรพชน พลางคิดถึงการรักษาผู้ติดโรคระบาด  ไม่รู้ว่าสถานการณ์โรคระบาดที่โรงหมอ...เป็นเช่นไร เห็นทีนางจะต้องเขียนจดหมายสอบถามชุนชวนหยูเสียแล้ว....

 หลังจากที่หลิวซีจินเก็บกวาดเสร็จเรียบร้อย...นางจึงมานั่งพักในห้องนอนที่ถูกจัดไว้ ก่อนจะลงมือเขียนจดหมายทันที เวลานี้นางห่วงผู้ที่มีอาการแทรกซ้อน... ดังนั้นนางมาตำหนักเย็นในครานี้ จึงพกทั้งกระดาษและพู่กันมาจำนวนมาก เพื่อบันทึกสูตรยาต่าง ๆ...นางยังคงยืนยันคำเดิมว่าความรู้ที่นางมีจะต้องไม่ตายไปกับนาง...หญิงสาวคิดก่อนจะเริ่มลงมือวาดพู่กันลงในกระดาษ

ณ  โรงหมอเฉินฮั่ว....

ชุนชวนหยูผู้ดูแลการรักษาผู้ป่วยที่ติดโรคระบาด...เขาพบว่ามีผู้ที่เคยติดโรคระบาดนั้นหายดีจนเป็นปกติอีกทั้งคนเหล่านั้นยังอาสามาช่วยเป็นลูกมือในการรักษา ทำความสะอาดสิ่งของด้วยความร้อน....นับได้ว่าการรักษาครั้งนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก... ชายหนุ่มคิดก่อนจะได้ยินเสียงหนึ่ง

"มีจดหมายมาพ่ะย่ะค่ะ จวิ้นอ๋อง" คนผู้หนึ่งเข้ามารายงานพร้อมกับจดหมาย เขารับมาก่อนจะเปิดอ่านทันที

'ถึง จวิ้นอ๋อง

ขอบคุณท่านที่ยอมใช้วิธีของข้ารักษาพวกเขา ตอนนี้พวกเขาอาการเป็นอย่างไรบ้าง กลุ่มหนึ่ง กลุ่มสอง กลุ่มสาม หากมีผู้ป่วยกลุ่มใด หรือในกลุ่มที่หายแล้วท่านต้องกำชับให้ทานสูตรยาที่ข้าบอก หากท่านพบว่าพวกเขามีอาการผิดปกติจากสูตรยาที่ข้าให้ ท่านต้องแจ้งข้าทันที ข้าจะปรับสูตรใหม่บางคนอาจจะมีผลข้างเคียงไม่เหมือนกัน

                                               หลิวซีจิน'

     

ชุนชวนหยูอ่านจดหมายนั้นแล้วจึงสาวเท้ามาที่โต๊ะหนังสือก่อนจะนำกระดาษเปล่ามากางเพื่อเขียนตอบจดหมายทันที

'ถึง ฮองเฮา

เวลานี้ไม่มีผู้เสียชีวิตจากโรคนี้แล้ว จากที่ท่านได้จัดกลุ่มผู้ป่วยแยกออกเป็นสามกลุ่มพบว่าพวกเขากลุ่มที่หนึ่งได้ทานยาตามสูตรของท่านก็สามารถหายขาดได้ภายในสามวัน  ส่วนกลุ่มที่สองใช้เวลาห้าวัน จึงจะหาย  ส่วนกลุ่มที่สามนี้ก็ดีขึ้นตามลำดับ ท่านวางใจเถอะ หากข้ามีข้อสงสัยอะไรข้าจะไปถามท่านเอง...เพราะดูเหมือนโรงหมอเฉินฮั่วจะสามารถควบคุมโรคระบาดนี้ได้ตามวิธีการของท่าน ดังนั้นข้าเองก็หมดหน้าที่เช่นกัน อีกไม่กี่วันข้าก็จะกลับเข้าวัง...ขอท่านรักษาตัวด้วย...

                                                      ชุนชวนหยู'

ชายหนุ่มอ่านทวนอีกครั้งก่อนรอหมึกแห้งแล้วให้คนไปส่งจดหมาย

"นำจดหมายตอบกลับนี่ ไปส่งที่ตำหนักฮองเฮา" เขาเอ่ยบอกผู้ส่งจดหมาย

"เรียนจวิ้นอ๋อง ท่านจะให้ข้าไปส่งจดหมายที่ตำหนักฮองเฮาหรือขอรับ...คือจดหมายนี่มาจากตำหนักเย็นนะขอรับ"

ผู้ส่งจดหมายเอ่ยขึ้นแบบได้ยินกันสองคน

"เหตุใดนางจึงไปอยู่ตำหนักเย็น?" ชุนชวนหยูถามขึ้นก่อนจะขมวดคิ้ว

"ถูกฝ่าบาทลงโทษขอรับ ได้ยินว่านางกลั่นแกล้งนางกำนัลและบ่าวในตำหนัก จึงถูกลงโทษให้ไปตำหนักเย็นขอรับ"

ผู้ส่งจดหมายตอบ ชุนชวนหยูที่ได้ยินเช่นนั้นก็ประหลาดใจเป็นอย่างมากนึกไม่ถึงว่าชุนหลุนซีจะยังไม่ลืมเรื่องคืนนั้น ทั้งที่ฮองเฮาสร้างความดีไว้มากถึงเพียงนี้…เห็นทีกลับวังครานี้เขาคงต้องหาทางให้สองคนนั้นปรับความเข้าใจกันให้จงได้

ณ  ตำหนักชุนหลุนซี

"นางเขียนจดหมายติดต่อกับจวิ้นอ๋องพ่ะย่ะค่ะ" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น

ปึก!

"นางคิดจะล่อลวงน้องชายข้า" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะตบโต๊ะจนเกิดเสียงดัง

"ฝ่าบาท มันไม่ใช่จดหมายรักเสียหน่อย พวกเขาปรึกษากันเรื่องการรักษาโรคระบาดเท่านั้น" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะกลอกตาไปมา...อาการเช่นนี้ของอีกฝ่ายช่างคล้ายกับเด็กหวงของเล่นอย่างไรอย่างนั้น

"ช่างเถอะ...เจ้าจับตามองนางต่อไป" เขาเอ่ยขึ้นเมื่อรู้สึกว่าตนออกอาการมากไป