ตอนที่ 58 หาพรรคพวก

ตอนที่ 58

หาพรรคพวก

"ท่านพานางเข้าไปด้านในเถอะที่นี่อากาศหนาวนางจะไม่สบาย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะนำทางเข้าไปในห้อง จากนั้นนางจึงบอกให้นางกำนัลทั้งแปดรอที่ห้องโถงไม่ต้องเข้าไป

"ท่านติดตามข้ามาตั้งแต่เมื่อใด? และเหตุใดจึงมาลอบติดตามข้าเช่นนี้" หลิวซีจินถามขึ้นก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่ดูแล้วอายุคงไม่เกินยี่สิบหนาว

"กระหม่อมติดตามฮองเฮาตั้งแต่ท่านฟื้นจากความตาย เหตุผลไม่ทราบเพราะเป็นคำสั่งฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด

"หากเจ้าติดตามข้ามาตั้งแต่ข้าฟื้นเช่นนั้น...เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าสนมกุ้ยเหมยเป็นผู้ทำลายแปลงสมุนไพรของข้า" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น อ้ายเสินพยักหน้าแทนคำตอบ...

"ดียิ่งนัก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะพยักหน้าเยาะเย้ยตนเอง...ชุนหลุนซีทราบเรื่องนี้อยู่แล้ว...นั่นหมายถึงว่าเขากับสนมของเขารวมหัวกันแกล้งนาง...

"ฮองเฮา...ที่ฝ่าบาททำไปเพราะมีเหตุผลของพระองค์ทรงรอคอยก่อนอย่าเพิ่งด่วนตัดสิน" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น

"ช้าก่อนฮองเฮา ข้าอ้ายเสิน...มาทำงานให้ฝ่าบาท มิได้มีจิตคิดร้ายต่อฮองเฮาเลยแม้แต่น้อย ส่วนจวิ้นจู่.... ท่านถอนพิษให้นางเถิด นางแค่แอบตามข้ามาเพราะความซุกซน... โทษครั้งนี้ข้าจะน้อมรับผิดเอง" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะทำหน้าสำนึกผิด ด้านหลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าหนึ่งครั้ง

"เข็มพิษนี่เป็นเพียงยาสลบ อีกไม่เกินหนึ่งเค่อ (15 นาที) นางก็จะฟื้น" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ขอบพระทัยฮองเฮา" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น

"ท่านพานางเข้าไปด้านในเถอะที่นี่อากาศหนาวนางจะไม่สบาย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะนำทางเข้าไปในห้อง จากนั้นนางจึงบอกให้นางกำนัลทั้งแปดรอที่ห้องโถงไม่ต้องเข้าไป

"ท่านติดตามข้ามาตั้งแต่เมื่อใด? และเหตุใดจึงมาลอบติดตามข้าเช่นนี้" หลิวซีจินถามขึ้นก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่ดูแล้วอายุคงไม่เกินยี่สิบหนาว

"กระหม่อมติดตามฮองเฮาตั้งแต่ท่านฟื้นจากความตาย เหตุผลไม่ทราบเพราะเป็นคำสั่งฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด

"หากเจ้าติดตามข้ามาตั้งแต่ข้าฟื้นเช่นนั้น...เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าสนมกุ้ยเหมยเป็นผู้ทำลายแปลงสมุนไพรของข้า" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น อ้ายเสินพยักหน้าแทนคำตอบ...

"ดียิ่งนัก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะพยักหน้าเยาะเย้ยตนเอง...ชุนหลุนซีทราบเรื่องนี้อยู่แล้ว...นั่นหมายถึงว่าเขากับสนมของเขารวมหัวกันแกล้งนาง...

"ฮองเฮา...ที่ฝ่าบาททำไปเพราะมีเหตุผลของพระองค์ทรงรอคอยก่อนอย่าเพิ่งด่วนตัดสิน" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น

"เหตุผลบ้าบออะไรกัน.... ฝ่าบาทเป็นนายของเจ้า ตัวเจ้าย่อมเข้าข้างกัน... " หลิวซีจินเอ่ยเสียงต่ำก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาของอ้ายเสิน

"ฮองเฮา แม้กระหม่อมจะทำงานให้ฝ่าบาทแต่ก็ไม่คิดเข้าข้างคนผิด...ที่ผ่านมาฝ่าบาททำอะไรมักจะมีเหตุผลอยู่เสมอ...ขอท่านอย่าเพิ่งด่วนตัดสินเลยพ่ะย่ะค่ะ" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น

"ช่างเถิด ระหว่างรอนางตื่น ข้ามีนิทานเรื่องหนึ่งจะเล่าให้เจ้าฟัง" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"เช่นนั้น ฮองเฮาโปรดเล่ามาเถิด" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น

"มีสตรีนางหนึ่ง สตรีผู้นั้น เดิมทีไม่เคยทำประโยชน์ให้ผู้ใด นางเป็นสตรีที่ร้ายกาจทุกคนต่างเกลียดชังนางไม่เว้นแม้แต่สามี...วันหนึ่งมีบางอย่างทำให้นางหมดลมหายใจ....คล้ายความฝันจากนั้นนางก็ได้ไปเห็นบางอย่างที่หดหู่....ผู้ติดโรคระบาด...นอนเกลื่อนกลาดเตรียมตัวตาย.....เสียงไอ....เสียงร้องไห้ด้วยความทรมาน....เสียงเด็กร้องไห้นอนกอดร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นมารดา....เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามารดาของตนได้จากโลกนี้ไปแล้ว..นางได้ยินเสียงคร่ำครวญของสามีภรรยาที่นั่งกอดร่าง

ไร้วิญญาณ...ไร้การช่วยเหลือใด ๆ" หลิวซีจินเว้นช่วงก่อนจะเดินไปมาในระหว่างเล่านิทาน

"หลังจากที่นางได้เห็นภาพความทุกข์ทรมานของผู้อื่น...ต่อมา...สตรีผู้นั้นได้พบสูตรยารักษาโรคระบาดจากเทพเซียน

ผู้หนึ่ง...

แม้นางจะเสียใจมาก...แต่ทว่านางก็ไม่อาจแก้ตัวได้เพราะนางได้ตายไปแล้ว....แต่ทว่า...ราวกับสวรรค์เมตตา....

ร่างไร้วิญญาณของนางกลับฟื้นขึ้นและมีลมหายใจอีกครั้ง....." หลิวซีจินเล่าต่อไป

"หลังจากที่นางฟื้น...นางได้บทเรียนครั้งใหญ่ในชีวิตว่ามีคนอีกมากที่ยังลำบากและรอคอยการช่วยเหลือดังนั้น.... เมื่อนางฟื้นขึ้นนางจึงได้ตั้งใจปลูกสมุนไพรที่เอาไว้คอยส่งให้กลุ่มหมอที่รักษาโรคระบาดนั้น...ต่อมา...สามีของสตรีผู้นั้นก็ยังคงคิดแค้นในสิ่งที่นางเคยทำก่อนหมดลม....จึงลงโทษนางให้นางไปอยู่ในตำหนักเย็น...สตรีผู้นั้นได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ในตำหนักเย็นอย่างมีคุณค่า แม้มีคนคิดร้ายแต่นางก็คิดว่านั่นอาจเป็นวิบากกรรมที่นางเคยทำ....นางจึงปล่อยผ่าน" หลิวซีจินเอ่ยเสียงเบาลง

"นางคาดหวังว่าหลังออกมาจากตำหนักเย็นนางจะเรียนรู้และคัดเอาสมุนไพรทั้งหมดที่นางสั่งนางกำนัลปลูกไว้.... เมื่อครบสามเดือนก็จะนำมาตากแห้งแล้วเก็บเพื่อสร้างยาและส่งให้โรงหมอเฉินฮั่วที่ควบคุมการรักษาติดโรคระบาด

แต่ทว่า....สมุนไพรเหล่านั้นกลับถูกผู้ไม่หวังดีทำลายจนหมด...สิ่งที่นางตั้งใจทำมาตลอดสามเดือนและรอการเก็บเกี่ยว กลับถูกภรรยาของสามีอีกคนทำลายจนหมดสิ้น...พวกเจ้าฟังแล้วรู้สึกอย่างไร...ชีวิตของผู้ป่วยที่รอยาจากข้า พืชบางตัวหายากใช่ว่าจะหาได้ทั่วไป...สามเดือนที่ข้าให้นางกำนัลของข้าดูแลแปลงสมุนไพร..." หลิวซีจินเอ่ยขึ้น น้ำตาไหลอาบใบหน้างาม...แม้นางจะอยากบอกบุรุษหนุ่มตรงหน้านี้ว่านางเป็นหมอหญิงที่มาสวมวิญญาณในร่างนี้...แต่ทว่า  ทุกสิ่งย่อมเป็นดาบสองคม นางไม่ต้องการเสี่ยงใด ๆ ทั้งสิ้น....เวลานี้...สิ่งที่นางต้องทำให้ลุล่วงคือการถ่ายทอดวิชาความรู้ให้กับคนรุ่นหลัง....และทำหน้าที่หมอที่ดีในคราบของฮองเฮา...

ในขณะที่หลิวซีจินแสร้งเล่านิทานนั่นเอง....  เสียงร้องไห้สะอื้นหนึ่งดังขึ้น  หลิวซีจินจึงหันไปมองชุนหมี่เยว่ที่ฟื้นตั้งแต่เมื่อใดมิทราบ

"ฮองเฮา ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าท่านจะมีใจห่วงใยประชาชนถึงเพียงนี้…ที่ผ่านมา ท่านร้ายกาจก็ช่างเถิด เวลานี้ข้าสงสารท่านยิ่งนัก" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นในขณะที่ตายังหลับอยู่

ความจริงนางนอนฟังอยู่นานแล้ว...

ราวกับว่าชุนหมี่เยว่เข้าไปอยู่ในเรื่องราวนั้น...

"ข้าก็แค่สตรีร้ายกาจคนหนึ่งเท่านั้น...แม้ข้าจะอยากทำความดี...แต่ทว่าในเมื่อไม่มีผู้ใดเข้าใจข้าเลยสักคน...จะทำไปทำไมพวกเจ้าว่าหรือไม่?" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะลอบสังเกตอากัปกิริยาของคนทั้งคู่อย่างลองใจว่าทั้งคู่จะว่าอย่างไร...

หลิวซีจินคิดว่าดูแล้วสองคนนี้มิใช่คนเลวร้าย มิสู้ดึงมาเป็นพวกของนางเสีย...นางจะได้ทำอะไรได้ง่ายขึ้น

"ฮองเฮา อ้ายเสินคนหนึ่งต่อจากนี้จะสนับสนุนการทำความดีของฮองเฮา" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น...ครั้งนี้เขาเองก็คิดว่าฝ่าบาททำเกินไปแล้วจริง ๆ

"ฮองเฮา...ข้าก็เช่นกัน...ต่อจากนี้จะอยู่ข้างท่าน" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น