ตอนที่ 55 ผู้บุกรุก

ตอนที่ 55 ผู้บุกรุก

ณ  ตำหนักเย็น....

ด้านหลิวซีจินเมื่อได้รับจดหมายตอบกลับจาก

ชุนชวนหยูนั้นก็สบายใจยิ่งนักที่ผลการรักษาเป็นไปตามที่ต้องการ นางใช้ชีวิตอยู่ในตำหนักเย็นอย่างไม่ทุกข์ร้อน นางไม่คิดปล่อยให้เวลาเลยผ่าน ใช้เวลาที่อยู่ในตำหนักเย็น บันทึก

สูตรยาจากประสบการณ์ที่นางเคยใช้ ก่อนจะบันทึกนางได้อ่านตำราสมุนไพรในวัง พบว่าหลายสูตรยังไม่ถูกบันทึก  และวันนี้…นับเป็นวันที่สิบแล้วที่นางอยู่ในตำหนักเย็นแห่งนี้...สิบวันมานี้นางใช้ความสามารถวาดอักษรลงบนกระดาษได้จำนวนหลายเล่มนัก เดือดร้อนผู้เฝ้าประตูตำหนักเย็นไปหากระดาษและหมึกมาเพิ่ม

*****

คืนหนึ่ง....ในขณะที่นางกำลังเขียนสูตรยานั่นเอง จู่ ๆ นางก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น

"หลิวซีจิน..." เสียงบุรุษที่ฟังดูยานคางดังขึ้น หลิวซีจิน

คิดว่านั่นคล้ายกับเป็นการดัดแปลงเสียงเสียมากกว่า

ใครกัน? หญิงสาวคิดก่อนจะเดินไปตามเสียงนั้นจนมาหยุดที่หน้าศาลบรรพชน

"หลิวซีจิน...." เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

หลิวซีจินไม่รอช้า แม้นางจะเกรงกลัวอยู่บ้างแต่ทว่านางก็อยากพิสูจน์ให้รู้กันไป.... นางจึงก้าวขาเข้าไปใกล้ห้องหนึ่งอย่างช้า ๆ ในขณะนั้นเอง....ประตูเรือนถัดจากศาลบรรพชนเปิดออกอย่างเชื่องช้า...

แอ๊ด......

กุกกัก...

ไม่ใช่ผี!....แต่เป็นคน...หญิงสาวคิดก่อนจะเตรียมเข็มพิษเพื่อสาดใส่บุคคลที่กล้ามาหลอกนาง....

"หลิวซีจิน!...สตรีชั่วช้าเช่นเจ้าควรได้รับการลงโทษ..." เสียงหนึ่งดังขึ้นบริเวณรูปปั้นสิงโต

"ลงโทษงั้นหรือ?  ฝ่าบาทลงโทษข้าให้ข้ามาอยู่ในตำหนักเย็น เท่านี้ยังไม่เพียงพออีกหรือ?" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ยังไม่พอใจ...เจ้าต้องถูกแส้ลงหลัง!" เสียงนั้นดังขึ้น

อีกครั้งก่อนจะปรากฏร่างบุรุษสองคนสวมหน้ากากถือแส้เส้นยาวคล้ายแส้ที่ฮองเฮาคนก่อนเคยใช้เฆี่ยนผู้อื่น...

สวรรค์...คนพวกนี้จะต้องเป็นหนึ่งในผู้ที่ฮองเฮาคนก่อนเฆี่ยนตีเป็นแน่...แต่ทว่า...ขอโทษที หลิวซีจินผู้นี้มิใช่ผู้กระทำจะไม่ขอรับแทนเป็นแน่...

เพราะชายฉกรรจ์สองคนนี้มัวแต่เอ่ยวาจาใส่นาง...

หลิวซีจินไม่รอช้าอาศัยจังหวะที่พวกนั้นง้างแส้หมายจะฟาดลงมาบนร่างของนาง....

นางรีบปาเข็มยาสลบใส่อีกฝ่ายจนสลบไปทันที

ฟิ้ว!

ปึก!

ตุบ!

ผู้บุกรุกสลบไปอย่างง่ายดาย...  หลิวซีจินสังเกตว่าคนผู้นี้แต่งกายด้วยอาภรณ์สีดำและมีกลิ่นกำยานแบบชาววัง เดาว่าอีกฝ่ายคงถูกคนในวังส่งมาเป็นแน่...ในขณะที่หญิงสาวกำลังครุ่นคิดอยู่นั่นเอง ก็มีบุรุษอีกผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้น...

"สตรีชั่ว!" เสียงคนผู้หนึ่งดังขึ้นพร้อมกับแส้ที่ลอยละลิ่วหมายจะฟาดลงมาบนตัวนาง แต่ทว่าหลิวซีจินหลบทันก่อนจะปาเข็มยาสลบใส่ยังร่างชายฉกรรจ์ผู้นั้นจนล้มลงอีกคน

ตุบ!

"ฮองเฮา!  เกิดสิ่งใดขึ้นพ่ะย่ะค่ะ" ผู้เฝ้าประตูตำหนักเย็นหลายคนวิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงประหลาดภายในตำหนักเย็น

"มีผู้บุกรุก...ก่อนหน้านี้พวกเจ้าไม่ได้ยินเสียงคนพวกนี้เรียกชื่อข้าหรือ?" นางหันไปเอ่ยกับผู้เฝ้าประตูตำหนักเย็น

ที่ส่ายหน้าไปมาก่อนจะมองหน้ากันเลิ่กลั่ก  หลิวซีจินจึงหันมาหาบุรุษสามคนที่นอนสลบอยู่...หากจะให้นางเดาคนพวกนี้จะต้องเป็นฝีมือของหนึ่งในสนมของชุนหลุนซีเป็นแน่...

********

เหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาของบุรุษสองคนที่อยู่บนหลังคาตำหนักเย็น

"นางมีวิชาเข็มพิษตั้งแต่เมื่อใด?" ชุนหลุนซีที่มองดูเหตุการณ์นั้นอย่างไม่อยากเชื่อ...

"เท่าที่ข้าจับตามองนางตั้งแต่นางฟื้นนี่คือครั้งแรกที่นางใช้เข็มพิษ" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น ในขณะที่นั่งยอง ๆ อยู่บนหลังคา

"อ้ายเสิน...เจ้าจับตามองนางต่อไป" ชุนหลุนซีเอ่ย

"ท่านจะไม่ลงไปดูหน่อยหรือ?" อ้ายเสินถามขึ้น

"คนพวกนั้นเป็นคนของสนมกุ้ยเหมย ในเมื่อนางเคยทำผู้อื่นก่อนถูกเอาคืนเช่นนี้ก็สมควร เรื่องของสตรีแก้แค้นกัน

ข้าไม่ยุ่ง" ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยขึ้น...

"แต่นั่นน่ะ ฮองเฮาของท่านนะ" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะเบิกตากว้าง

 "ข้าไม่สน" ชุนหลุนซีเอ่ยก่อนจะใช้วิชาตัวเบาหมุนตัวกลับตำหนักตนไป ด้านอ้ายเสินที่เห็นอากัปกิริยาเช่นนั้นก็ได้แต่กลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย...ปากบอกไม่สนแต่ให้เขาติดตามพฤติกรรมของอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิดเช่นนี้...เพื่อสิ่งใดกัน...ชายหนุ่มคิดก่อนจะลอบสังเกตสถานการณ์ต่อไป

******

หลายชั่วยามต่อมา... ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังการตัดสินจากองครักษ์ชุดแดงก็ได้แต่ขมวดคิ้ว

"น่าจะเป็นโจรจากด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะเปลี่ยนองครักษ์ที่เฝ้าหน้าประตูให้" เสวี่ยหยิน หรือ หัวหน้าองครักษ์ผู้สืบสวนเอ่ยขึ้น

"โจรกระจอกจากด้านนอกทั่วไป?  คนเหล่านี้มีกลิ่นกำยานของคนชาววัง จะเป็นโจรจากด้านนอกได้อย่างไร?"

หลิวซีจินวิเคราะห์ขึ้น

"กลิ่นกำยานพวกนี้ข้างนอกก็มีถมไป...พวกมันคงคิดจะปล้นพ่ะย่ะค่ะ" เสวี่ยหยิน หรือองครักษ์ชุดแดงเอ่ยเสียงเรียบ เขาจำได้ไม่เคยลืมว่าฮองเฮาผู้นี้เคยสั่งโบยเขาและสนมกุ้ยเหมย

อย่างไร้เหตุผล... วันนี้เขาก็จะตัดสินนางแบบไร้เหตุผลเช่นกัน...เพราะฝ่าบาทไม่มีทางช่วยสตรีตรงหน้านี้เป็นแน่

"ปล้นตำหนักเย็น...น่าขันนัก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะสบตาหัวหน้าองครักษ์...จากความทรงจำฮองเฮาองค์ก่อนที่แท้...เสวี่ยหยินหัวหน้าองครักษ์ผู้นี้ก็คือคนสนิทของสนมกุ้ยเหมย...คนพวกนี้คงคิดแก้แค้นฮองเฮาคนก่อน......ในเมื่อเป็นเช่นนี้

ครั้งนี้นางจะยอมปล่อยไปก่อนเพื่อเอาบุญ

"ครั้งนี้ก็ให้แล้วกันไป.... แต่หากมีครั้งหน้า....ข้าจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด...." หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัวจากไปเพื่อเข้าไปเขียนหนังสือของตนต่อ

"พ่ะย่ะค่ะ" เสวี่ยหยินที่ได้ฟังเช่นนั้น ก็มุ่นคิ้วเล็กน้อยไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะยอมจบง่ายดายเช่นนี้...เห็นทีข่าวที่บอกว่านางเปลี่ยนไปหลังฟื้นจากความตายเห็นทีจะเป็นความจริง...แต่จะเป็นเช่นนี้ได้นานเท่าใดก็ต้องรอดู...ชายหนุ่มคิด

เป็นไปตามที่หลิวซีจินคาดเดา ฝ่าบาทตัดสินให้บุรุษสองคนที่เข้ามาหมายจะเฆี่ยนนางที่ตำหนักเย็น...ขังในคุก....

หลิวซีจินคิดว่าหากสนมกุ้ยเหมยที่ฮองเฮาคนก่อนเคยใช้แส้เฆี่ยนตีอีกฝ่าย   หากคนพวกนั้นหยุดเพียงเท่านี้...นางก็จะปล่อยไปแต่หากคนพวกนั้นยังหาเรื่องนางอีกไม่เลิก....นางก็จะไม่อยู่เฉยเช่นกัน...หญิงสาวคิดก่อนจะวาดพู่กันลงบนกระดาษต่อไป...

ณ  ตำหนักชุนหลุนซี

หลังจากที่ชุนหลุนซีกลับมาจากการออกดูด้านนอกก็กลับมายังตำหนักของตน...เมื่อมาถึงเขาก็พบชุนเหลียนฮวา น้องสาวบุญธรรมรออยู่ที่ริมศาลาแล้ว

"ชุนเหลียนฮวาคารวะฝ่าบาท...ข้าขอเสียมารยาท เพราะข้ามีเรื่องทุกข์ใจจึงได้บากหน้ามาหาฝ่าบาทเพคะ" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยขึ้นใบหน้านั้นเต็มไปด้วยน้ำตา จนชุนหลุนซีต้องถามขึ้น

"เจ้าร้องไห้ด้วยเรื่องใดกัน" ชุนหลุนซีถามขึ้นก่อนจะมองใบหน้างามของชุนเหลียนฮวาที่เลอะไปด้วยคราบน้ำตา

"เจ้าแมวสีขาว เปาฝู ที่ฝ่าบาทเคยมอบให้ข้า...มันหายไปเพคะ" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยขึ้น

"แล้วตามหาเจอหรือยัง?" ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้น

"ยังเลยเพคะ หลายวันก่อน ก่อนที่ฮองเฮาจะถูกฝ่าบาทลงโทษเข้าไปในตำหนักเย็น...นางกำนัลข้าบอกว่า เจ้าเปาฝู มันวิ่งเข้าไปในตำหนักฮองเฮาเพคะ...หลังจากนั้นมันก็ไม่กลับมา

อีกเลย...ข้ากลัว...ฮองเฮาเคยตีสุนัขที่หลงเข้าไปจนตาย...ท่านจำได้หรือไม่...ข้ากังวลเพคะ...หากฮองเฮาสังหารแมวของข้า...ข้าเป็นกังวลยิ่งนัก... มีเพียงฝ่าบาทเท่านั้นที่จะช่วยเปาฝูของข้าได้" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยยืดยาว ฮ่องเต้หนุ่มที่ได้ฟังเช่นนั้นก็มุ่นคิ้ว

"เรื่องนี้ ข้าจะหาคำตอบให้...เจ้าวางใจเถอะ...หากฮองเฮากล้าสังหารแมวที่ข้าเคยมอบให้เจ้า ข้าจะจัดการนางเอง เจ้าไปนอนเถอะ" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"ขอบพระทัยเพคะ" ชุนเหลียนฮวาตอบรับก่อนจะย่อคารวะแล้วจึงหมุนตัวจากไป...ก่อนจะลอบยิ้มมุมปากครั้งหนึ่ง...