ตอนที่ 57 ลำเอียง

ตอนที่ 57 ลำเอียง

หมับ!

"ฝ่าบาท...ปล่อยข้า" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเสียงต่ำก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาคมของผู้ที่เป็นสามี......เวลานี้นางจะต้องสั่งสอนสตรีที่บังอาจทำลายแปลงสมุนไพรของนาง ผู้ที่ทำการปล่อยสัตว์กินพืชออกมาทำลายพืชของนางที่ปลูกไว้เต็มตำหนัก!

"ออกมาจากตำหนักเย็นได้ไม่นาน... อยากจะกลับเข้าไปอยู่ตำหนักเย็นหรือ?" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น หลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้น

จึงเอ่ยขึ้น

"เช่นนั้น ฝ่าบาทจะลงโทษนางอย่างไร? นางปล่อยสัตว์กินพืชข้าจนหมด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น

"ฝ่าบาท! โปรดให้ความเป็นธรรมกับหม่อมฉันด้วย 

กุ้ยเหมยถูกใส่ร้าย" สนมกุ้ยเหมยเอ่ยขึ้นก่อนจะแสร้งก้มหน้าลงอย่างน่าสงสาร

"เมื่อครู่เจ้ายอมรับแล้ว ไยกลับคำเมื่ออยู่ต่อหน้าฝ่าบาท!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างอดกลั้น

"มีผู้ใดเป็นพยานได้บ้าง" เสียงทุ้มของชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"มีนางกำนัลทั้งแปดคนของข้า" หลิวซีจินเอ่ยทันที

"เหตุใดพยานจึงมีแต่คนของฮองเฮาเล่า?" ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้น

"เมื่อครู่ ฮุ่ยชิวเหยาก็อยู่ในเหตุการณ์ตอนนางสารภาพออกมา... หวังว่าสนมฮุ่ยชิวเหยาคงไม่เข้าข้างคนผิด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาของสนมของสามีที่ทำหน้าหวาดหวั่น ฮุ่ยชิวเหยาที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่คิดว่าหากบอก

ฝ่าบาทว่ากุ้ยเหมยพูดออกมาจริง กุ้ยเหมยต้องโดนโทษหนักเป็นแน่...แต่ทว่าหากให้นางเลือกระหว่างช่วยฮองเฮากับช่วยกุ้ยเหมย นางย่อมเลือกช่วยกุ้ยเหมย สหายของนางอยู่แล้ว...หญิงสาวคิดก่อนจะเอ่ย

"หม่อมฉันไม่ได้ยินว่าสนมกุ้ยเหมยเอ่ยอะไรเช่นนั้นเพคะ" ฮุ่ยชิวเหยาเอ่ยขึ้นทันที.... ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังการให้การเช่นนั้นก็ได้แต่กำหมัดแน่น...นางลืมไปได้อย่างไรว่าสองคนนี้เคยถูกฮองเฮาคนก่อนกระทำไว้ ย่อมต้องเข้าข้างกันเป็นธรรมดา...

"ฝ่าบาท...ท่านเชื่อข้าหรือไม่?" หลิวซีจินหันไปเอ่ยกับผู้เป็นสามี

"ข้าเชื่อความจริง...สนมกุ้ยเหมยไม่ได้ทำ" เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ...ด้านหลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะในลำคอเล็กน้อย...

"ดียิ่งนัก!  ในเมื่อเป็นเช่นนี้...ข้าจะเฆี่ยนนางเอง แล้วท่านค่อยให้ข้ากลับไปอยู่ตำหนักเย็นก็แล้วกัน!" สิ้นเสียงหลิวซีจิน หญิงสาวก็เตรียมฟาดลงไปอีกครั้งทันที แต่ทว่ากลับถูกมือหนาคว้าไว้อีกครั้ง

หมับ!

"ฮองเฮา...เจ้าไปกับข้า!" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะดึงผู้เป็นฮองเฮาตามไปยังนอกตำหนักสนมกุ้ยเหมย

"ปล่อยข้า! ท่านคิดว่าบิดาข้าไม่อยู่ แล้วจะทำสิ่งใดกับข้าก็ได้เช่นนั้นหรือ ในตอนที่ข้าอยู่ตำหนักเย็น นางก็ส่งคนหมายจะเฆี่ยนตีข้า ข้ายังพอให้อภัยได้" หลิวซีจินเอ่ยเสียงต่ำ นางไม่เคยโกรธเช่นนี้มาก่อน  

"หากเพียงแค่แย่งชิงความโปรดปรานจากท่าน... ข้าจะปล่อยผ่าน ... แต่เรื่องแปลงสมุนไพรของข้าตั้งใจปลูกไว้เพื่อเป็นยา... แต่ท่านดูสนมของท่าน!  นึกไม่ถึงว่าท่านจะโง่งมถึงขั้นไม่รู้ว่าเป็นฝีมือนาง!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างหมดความอดทน ใบหน้างามนั้นแดงก่ำด้วยความโกรธ นับเป็นครั้งแรกที่หลิวซีจินผู้เป็นฮองเฮาทำสีหน้าเช่นนี้ใส่เขา

"เจ้าว่าข้าโง่งมหรือ?" ชุนหลุนซีเอ่ยอย่างข่มอารมณ์ นี่นางกำลังด่าเขาเช่นนั้นหรือ?...

"โง่งมไม่พอ...ท่านยังตามืดบอดอีกด้วย!" หลิวซีจินเอ่ยอย่างไม่สนอะไรทั้งนั้น...ก่อนจะหมุนตัวกลับตำหนักตนไปท่ามกลางความงุนงงของชุนหลุนซีที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป

"นางด่าท่าน" อ้ายเสินที่โผล่ตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ เอ่ยขึ้นกระซิบราวกับวิญญาณข้างตัว

"ข้ารู้แล้ว!" ผู้เป็นฮ่องเต้ตอบขึ้นก่อนจะนึกถึงประโยคเมื่อครู่...นี่นางกล้าด่าเขาเช่นนั้นหรือ?

"ดูสีหน้าท่านสิฝ่าบาท...ข้าไม่เคยเห็นท่านเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"หุบปากเสีย" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะสะบัดอาภรณ์กลับไปยังตำหนักสนมกุ้ยเหมย อ้ายเสินที่เห็นเช่นนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายย้อนกลับไปที่ตำหนักสนมกุ้ยเหมยอีกครั้ง

*****

ในมุมหนึ่งบนหลังคา....ชุนหมี่เยว่ที่เพิ่งกลับมาจากสำนักศึกษา  นางเฝ้าดูเหตุการณ์นี้อย่างเงียบที่สุด...ได้แต่งุนงงว่านางพลาดสิ่งใดไปหรือ?....นางไม่เคยเห็นฮองเฮาและพี่ชายของนางทะเลาะกันมาก่อน...

ณ  หลังคาตำหนักฮองเฮา....

กึกกึก

อ้ายเสินที่กำลังเฝ้ามองผู้เป็นฮองเฮากำลังเก็บดอกไม้บางอย่างใส่กระบุงโดยไร้นางกำนัลผู้ติดตาม ทันใดนั้นเสียงหนึ่งที่คุ้นหูก็ดังขึ้น

"อ้ายเสิน...ท่านเล่ามาให้ข้าฟังให้หมด...สามวันที่ข้าไปสำนักศึกษา เกิดอะไรขึ้นบ้าง" ชุนหมี่เยว่ถามขึ้น

"ไยข้าต้องเล่าให้เด็กอย่างท่านฟังด้วยเล่า" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น

"ข้าสิบเจ็ดหนาวแล้วนะ เด็กที่ใดกัน" ชุนหมี่เยว่เอ่ยด้วยเสียงไม่พอใจ

"เฝ้ามองไปก่อน...ข้าจะเล่าให้ฟังทีหลัง" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น

ด้านหลิวซีจินที่ออกมาสูดลมหนาวเมื่อได้ยินเสียงคล้ายการสนทนาก่อนจะเตรียมสาดเข็มพิษใส่ผู้บุกรุกทันที

ฟิ้ว!

ฟิ้ว!

ตุบ!

เพราะทั้งคู่มัวแต่ถกเถียงกันจึงถูกเข็มพิษโดยไม่ทัน

ตั้งตัว.... ชุนหมี่เยว่ที่หลบไม่ทันจึงถูกเข็มของหลิวซีจินปักตรง

ต้นแขนจนสลบไป...อ้ายเสินเองแม้จะหลบทัน มือหนารีบคว้าร่างบางของชุนหมี่เยว่ไว้ไม่ให้ตกจากหลังคา ก่อนจะช้อนอุ้มนางลงสู่พื้นด้วยวิชาตัวเบา หลิวซีจินที่ที่เห็นบุรุษหน้าตาดีผู้หนึ่งกำลังช้อนอุ้มชุนหมี่เยว่ จากความทรงจำของฮองเฮาคนก่อน

จึงทราบว่าผู้ที่สลบอยู่นี้ก็คือน้องสาวของชุนหลุนซีนั่นเอง...

"ช้าก่อนฮองเฮา ข้าอ้ายเสิน...มาทำงานให้ฝ่าบาท มิได้มีจิตคิดร้ายต่อฮองเฮาเลยแม้แต่น้อย ส่วนจวิ้นจู่.... ท่านถอนพิษให้นางเถิด นางแค่แอบตามข้ามาเพราะความซุกซน... โทษครั้งนี้ข้าจะน้อมรับผิดเอง" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะทำหน้าสำนึกผิด ด้านหลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าหนึ่งครั้ง

"เข็มพิษนี่เป็นเพียงยาสลบ อีกไม่เกินหนึ่งเค่อ (15 นาที) นางก็จะฟื้น" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ขอบพระทัยฮองเฮา" อ้ายเสินรีบเอ่ยทันที