ตอนที่ 18 ออกเดินทาง

ตอนที่ 18

ออกเดินทาง

 

 

 

ยามเหม่า(05:00-06:59)

หลิวซินซินไม่รอช้ารีบเก็บสมุดจดบันทึกและของใช้ส่วนตัว นางไม่ลืมที่จะนำพู่กันที่เฉิงเจิงอวี้มอบให้ไปด้วยเนื่องจากเสียดาย ของดีและสะดวกเช่นนี้เรื่องอะไรนางจะทิ้งไว้ หญิงสาวคิดในขณะเก็บของ ลงห่อผ้าก่อนจะรีบขึ้นรถม้าโดยมีหลิวซีจิน

ขึ้นรถ

"อย่าลืมวิชาป้องกันตัวที่ข้าสอน "หลิวซีจินเอ่ยขึ้น ในขณะที่เปิดม่านรถม้า

"วิชาที่ท่านสอน ข้าจำไว้ใส่ใจแล้ว...ขอบคุณพี่ซีจิน..."หลิวซินซินตอบ

"ดูแลนางให้ดี หากใครถามให้บอกว่านางเป็นโรคติดต่อ จนกว่าจะถึงโรงหมอโม่ชิงหนาน" หลิวซีจินเอ่ยบอกองครักษ์

ทั้งสอง

"ขอรับ/ขอรับ" องครักษ์ทั้งสองตอบรับก่อนจะขับเคลื่อนรถม้าออกไปตามเส้นทางที่ได้รับมอบหมาย

หลิวซินซินอดน้ำตาไหลอาบใบหน้างามไม่ได้...ในเมื่อนางตั้งใจศึกษาเล่าเรียนวิชาแพทย์มาถึงเพียงนี้.. การรอดชีวิตครั้งนี้ของนางจะต้องมีประโยชน์ หญิงสาวคิดในขณะที่รถม้ากำลังขับเคลื่อนไปยังเส้นทางที่หลิวซินซินได้

บอกไว้

 

******

ยามเฉิน(09:00-10:59)  

หลิวซินซินกอดกระชับห่อผ้า ในขณะที่รถม้าแล่นไปตามทางนางก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับรถม้าที่ชะงัก

กึก

กึก

เสียงล้อรถม้าหยุดชะงัก ทำให้หลิวซินซินต้องรีบใส่ผ้าคลุมครึ่งหน้าทันที

"พวกเจ้า จะไปที่ใดกัน? " เสียงหนึ่งดังขึ้น

"หมอซินซิน...องค์ชายสี่มาขวางรถม้าเราไว้ขอรับ" องครักษ์หยินเปิดม่านเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเบาที่พอได้ยินกันเพียงสามคน เพื่อให้หมอสาวที่อยู่ด้านในได้รู้ตัว

หลิวซินซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย...นี่เขารู้หรือว่านางกำลังหนี...

"ข้าอยากเดินทางไปกับพวกเจ้าด้วย หวังว่าจะไม่รบกวนเกินไป" เสียงทุ้มของเฉิงเจิงอวี้ดังขึ้นจากนอกรถม้าทำเอาผู้ที่อยู่ในรถม้าสะดุ้ง

คิดจะเดินทางไปกับพวกนาง?

นี่เขาบ้าไปแล้วหรือ?

เฉิงเจิงอวี้คิดจะจองเวรนางไปถึงเมื่อใดกัน...หญิงสาวคิดก่อนจะได้ยินเสียงหนึ่งในองครักษ์ของนางตอบไป

"ขออภัยองค์ชาย เนื่องจากผู้ที่อยู่ด้านในเป็นโรคติดต่อ เกรงว่าจะองค์ชายจะติดโรคเอาได้ขอรับ" หยินซี หนึ่งในองครักษ์รีบเอ่ยขึ้นตามแผน

"พวกเจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าหลิวซินซินวางแผนหนีข้า โรคติดต่องั้นหรือ?....พวกเจ้าหลีกไปซะ ข้าไม่อยากทำร้ายพวกเจ้า" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงต่ำจนดูน่ากลัว

"ขออภัยองค์ชาย กระหม่อมทำตามหน้าที่เกรงว่า

องค์ชายจะติดโรคจากผู้ที่อยู่ด้านในพ่ะย่ะค่ะ" หนึ่งในองครักษ์เอ่ยย้ำเตือนอีกครั้งก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย พวกเขาคิดว่าอย่างไรหากองค์ชายสี่คิดจะสังหารพวกเขาย่อมไม่เกินความสามารถของอีกฝ่ายเลยสักนิด

"ซินซิน เจ้าจะลงมาจากรถม้า หรือจะให้ข้าสังหารองครักษ์ของเจ้าเสียก่อน!" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะสาวเท้าเข้ามาไปใกล้รถม้าเรื่อยๆ

ด้านหลิวซินซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็กำหมัดแน่น...เจ้า

คนถ่อย!...เอาชีวิตผู้อื่นมาข่มขู่เช่นนี้เขายังเป็นคนอยู่หรือไม่? หลิวซินซินได้แต่ก่นด่าเขาอยู่ในใจ

"หนึ่ง!"

"สอง!"

"ข้าลง ข้าลง!" หลิวซินซินร้องขึ้นก่อนจะก้าวลงจากรถม้าอย่างไม่มีทางเลือก ก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

"คารวะองค์ชาย...หลิวซินซินป่วยติดโรคระบาดขอท่านโปรดห่างหม่อมฉันให้มากหน่อย" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นในขณะที่กระชับผ้าคลุมใบหน้าให้กระชับก่อนจะแกล้งกระแอมไอหนึ่งครั้ง

โขลกๆ

"วันก่อนข้ายังเห็นเจ้าปกติดีอยู่ มาวันนี้กลับติดโรคระบาด บังเอิญไปหรือไม่จ้าวซิน" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้หญิงสาวที่ถอยหลังจนแทบติดรถม้า

 

"องค์ชายสี่ อย่างที่พี่สาวบุญธรรมของหม่อมฉันบอกไป เวลานี้หม่อมฉันคือหลิวซินซิน" หลิวซินซินตอบก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

"เจ้าจะเป็นจ้าวซินก็ดี จะเป็นหลิวซินซินก็ช่าง...แต่เจ้าเป็นของข้า!"

"ข้าไม่ใช่ของท่าน!"

"เจ้าเป็นของข้า!" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาประชิดตัวจนไม่มีช่องว่างสำหรับทั้งคู่…มือหนากระชาก

ผ้าคลุมใบหน้าของนางออกก่อนแล้วประกบริมฝีปากทันทีต่อหน้าเหล่าองครักษ์!

“อื้อ!”

“องค์ชาย! ได้โปรดปล่อยหมอหญิงด้วย กระหม่อมต้องไปส่งนางให้ถึงที่” หนึ่งในองครักษ์ที่อารักขาหลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะมาหยุดตรงหน้า  ด้านหลิวซินซินที่ได้ฟังเช่นนั้นนางก็เป็นห่วงองครักษ์ของตนขึ้นมาทันที

 

“เสี่ยวจ้าน! ” เฉิงเจิงอวี้เอ่ยหลังจากที่ถอนริมฝีปาก

สิ้นเสียงคำสั่งของเฉิงเจิงอวี้ เสี่ยวจ้านที่โผล่มาจากที่ใดมิทราบ เขาสู้กับองครักษ์ทั้งสองด้วยท่าทางสบาย จนหลิวซินซินต้องร้องขอคนตรงหน้า

"เฉิงเจิงอวี้! ท่านอย่าทำร้ายพวกเขาเลย เขาไม่รู้เรื่องด้วย" หลิวซินซินร้องขึ้น ด้านเฉิงเจิงอวี้ที่ได้ยินเช่นนั้นนอกจากจะไม่ตอบยังดึงข้อมือนางเพื่อขึ้นขี่ม้าตัวเดียวกันกับเขา

ในจังหวะนั้น องครักษ์ทั้งสองของนางสลบลงเพราะถูกสกัดจุดทีเผลอ เรื่องราวเหมือนจะจบลงเท่านั้น...

แต่ทว่า หลังจากที่เสี่ยวจ้านสกัดจุดองครักษ์ทั้งคู่จนล้มลง ราวกับกรรมตามทัน เขาก็ถูกมือปริศนาสกัดจุดทีเผลอเช่นกันจนทำให้ล้มลงไปนอนข้างองครักษ์ทั้งสอง

ผลัก!

ตุบ!

"โม่ชิงหนาน!" หลิวซินซินเอ่ยขึ้น เมื่้อเห็นว่ามือปริศนานั้นคือโม่ชิงหนานที่นางนับถือเป็นอาจารย์คนหนึ่ง

 

"ท่านเป็นใคร?” เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น ในขณะที่ยังรวบเอวบางของหลิวซินซินเอาไว้

“ข้าเป็นสามีนาง ดังนั้น...ท่านเลิกยุ่งกับนางเสียที!” โม่ชิงหนานเอ่ยเสียงเรียบ ในขณะที่หลิวซินซินได้แต่เบิกตากว้าง นึกไม่ถึงว่าเขาจะโกหกคำโต

แต่ทว่า นี่....อาจเป็นวิธีที่ดีที่จะออกจากคนผู้นี้

“ใช่ๆ เขาเป็นสามีข้า” หลิวซินซินเอ่ยขึ้นสมทบ เฉิงเจิงอวี้ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

"ปล่อยนางเสีย"โม่ชิงหนานเอ่ยเสียงเรียบ

"เหตุใดข้าต้องปล่อย ในเมื่อนางเป็นของข้า!" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น

"นางมิใช่ของท่าน!"โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นก่อนจะชูกระบี่ขึ้นมา

"เช่นนั้นก็มาสู้กันสักตั้งเถอะ" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะดึงอาวุธขนาดเล็กคล้ายมีดสั้นออกมา ทั้งที่มืออีกข้างยังรวบร่างบางของหลิวซินซินไว้ไม่ยอมปล่อย

“ท่านโม่ชิงหนาน!โปรดระวังด้วย” หลิวซินซินตะโกนขึ้นอย่างเป็นกังวล ในขณะที่พยายามดิ้นขลุกขลัก ก่อนจะนึกได้ว่าตนมีวิชาเข็มพิษอยู่ หญิงสาวไม่รอช้าจัดการเสียบเข็มพิษยาสลบเข้าไปแผงอกหนาของเขาทันที

ปึก!

“ซินซิน!..เจ้า!." เฉิงเจิงอวี้ที่พลาดท่าแล้ว เอ่ยก่อนจะสลบไป....