ตอนที่ 16 ผู้ช่วยเหลือนักโทษ

ตอนที่ 16

ผู้ช่วยเหลือนักโทษ

ตำหนักชายาเอกองค์รัชทายาท

ณ ศาลาริมน้ำ

เพราะวันนี้แม่ทัพหยวนโหวมาเข้าเฝ้าฝ่าบาท หยวนลู่หลิง[1]จึงอาศัยติดรถมากับผู้เป็นบิดาเพื่อมาเที่ยวหาผู้เป็นพี่สาว ทั้งคู่สนทนากันตามประสาพี่น้องในเรื่องต่างๆ

"พี่ใหญ่ข้าขอถามท่าน ไม่มีอะไรทำแล้วหรืออย่างไรวันวันหนึ่ง ท่านเอาแต่คิดหาสตรีให้สามีเช่นนี้...นับวันท่านยิ่งร้ายกาจจนข้ากลัวแล้วรู้หรือไม่? ข้าเดาไม่ออกเลยว่าหากจ้าวซินยังมีชีวิตอยู่ ใครจะร้ายกาจกว่ากัน" หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้น ในขณะที่ปากยังเคี้ยวขนมอยู่

"หากเป็นเมื่อก่อนนางคงจะร้ายมากกว่าข้า แต่หากเป็นเวลานี้ นางกลายเป็นหมอหญิงผู้มีเมตตาไปแล้ว จะเอามาเทียบข้าเรื่องความร้ายกาจได้อย่างไร?" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะยกชาขึ้นจิบอย่างไม่ทุกข์ร้อน...

"มิใช่ว่านางตายไปแล้วหรือ?  ท่านกล่าวอะไรกัน ท่านหมายถึงนางกลายเป็นผีหมอเช่นนั้นหรือ?!" หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้นก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"ใช่ผีที่ใดเล่า?  เอาล่ะ เห็นแก่ที่เจ้าเป็นน้องสาวแท้ๆของข้า ...ข้าจะเล่าให้ฟัง แต่เจ้าต้องเหยียบไว้เลยนะ" หยวนลู่จิ่นเอยขึ้นก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ดังกล่าว

ย้อนกลับไปวันที่จ้าวซินดื่มยาพิษ....

 

หยวนลู่จิ่นได้สั่งองครักษ์เงาที่มีวิชาพอสมควรไปชิงร่างจ้าวซินหลังจากดื่มยาพิษ

"เรื่องจ้าวซิน เจ้าทำตามที่ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่? " หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นกับผู้ช่วยสาวที่นางส่งไปช่วยเหลือจ้าวซิน

"ข้าได้นำสมุนไพรลูกกลอนที่ท่านให้มากรอกปากนางและใช้พิษที่ทำให้เกิดผื่นแดงเต็มใบหน้าตามที่ท่านบอก ก่อนจะนำร่างของจ้าวซินไปโยนไว้ใกล้ๆริมน้ำข้าง

โรงแพทย์ตามที่ท่านบอกแล้ว เฝ้าดูอยู่นานพบคนของ

โรงแพทย์นั้นพานางไปรักษา ตอนนี้นางปลอดภัยแล้ว

เจ้าค่ะ" สือหนี่เอ่ยรายงานขึ้น

"ดีมาก   ความตายมันง่ายเกินไปสำหรับสตรีผู้นั้น ข้าจะสั่งสอนนางให้รู้ว่ากรรมใดใครก่อคนผู้นั้นต้องรับ " หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะโบกพัดไปมา

ครั้งนั้นนางโกรธแค้นอีกฝ่ายที่เคยวางยาตนกับ

เฉิงหวังเฟยหลงแต่ทว่าเมื่อสืบทราบมาว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะเป็นหมอและกลับตัวนางจึงปล่อยไป

ด้านหยวนลู่หลิงที่หลังจากที่หยวนลู่หลิงได้ฟังแล้ว

"ท่านไม่น่าเอาเรื่องเสี่ยงตายเช่นนี้มาเล่าให้ข้ารับรู้ด้วยเลย...วิธีแก้แค้นของท่านเหตุใดจึงประหลาดยิ่งนัก ดูอย่างไรมันก็คือการช่วยเหลือนักโทษเห็นๆ หากฝ่าบาททรงทราบขึ้นมา มีกี่หัวถึงจะใช้หมดกัน" หยวนลู่หลิงผู้เป็นน้องสาวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

"เรื่องนี้เจ้าไม่พูด ข้าไม่พูด สือหนี่ไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้แล้วอีกอย่าง ข้ามีสายสืบในโรงหมอหลิวจิน... สายสืบของข้ารายงานข้าตลอดว่าจ้าวซินในตอนนี้กลายเป็นหมอหญิงแล้ว" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะหยิบขนมเข้าปากก่อนจะเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยอย่างไม่ทุกข์ร้อน

"แล้วท่านจะทำเช่นไรต่อ หากนางร้ายกาจเช่นเดิมเล่า? จะไม่ยิ่งเป็นการทำให้แย่กว่าเดิมหรือ?" หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือเท้าคาง นับวันนางยิ่งพบว่าพี่สาวของนางนั้นร้ายกาจขึ้นทุกที

 "เจ้าวางใจ ข้าจะ........." หยวนลู่จิ่นเล่าแผนการให้ผู้เป็นน้องสาวฟังด้วยเสียงที่เบา

 

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่นั่นเอง

"ที่แท้ ก็เป็นฝีมือท่าน" เฉิงเจิงอวี้ที่มาตั้งแต่เมื่อใด

มิทราบ เขาเร่งฝีเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว ความจริงเขาไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่ทว่าเพราะเรื่องนี้เกี่ยวเนื่องกับจ้าวซิน เดิมทีเขาตั้งใจจะมาพบพี่สะใภ้ผู้นี้อยู่พอดีแต่กลับได้ยินการสนทนาที่คาดไม่ถึง

"เฉิงเจิงอวี้!  ท่านมาได้อย่างไร มาๆนั่งก่อนสิ" หยวนลู่จิ่นเอ่ยกลบเกลื่อนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินสิ่งใดไปบ้าง

 

"พี่สะใภ้ ที่แท้...ผู้ขโมยร่างของจ้าวซินวันนั้นก็คือท่าน" ชายหนุ่มเอ่ยทั้งยังไม่นั่งลงตามคำเชิญชวน... นึกไม่ถึงว่าผู้ที่ชิงลงมือตัดหน้าเขาในวันนั้น ก็คือหยวนลู่จิ่น! สตรีที่เขาเคยแอบรักนางข้างเดียว

"เฉิงเจิงอวี้ กล่าวอะไรเช่นนั้นข้าน่ะหรือ ขโมยร่างนาง

ข้าจะเอาร่างนางไปทำไม" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นพลางทำหน้าตาใสซื่อ

"เมื่อครู่ข้าได้ยินหมดแล้ว และข้าก็ได้เจอนางแล้วด้วย…แต่ข้าขอถามท่านหนึ่งข้อว่าเพราะเหตุใดท่านจึงช่วยนางทั้งที่นางเคยวางยาท่าน" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น ก่อนจะสังเกตอากัปปกิริยาอีกฝ่าย

"คือข้า......"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น ด้านหยวนลู่หลิงที่เห็นเช่นนั้น

"องค์ชายสี่  พี่ใหญ่ เชิญพวกท่านสองคนตกลงกันไปนะ ส่วนข้าน่ะไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น" หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัวจากไปทันที

"เจ้า! ช่างเป็นน้องที่รักพี่สาวดีจริงๆ" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะหันหน้ามาหาเฉิงเจิงอวี้ที่จ้องมาอย่างรอคำตอบ

"เฉิงเจิงอวี้ ท่านเลิกทำสีหน้าเช่นนั้นสักทีได้หรือไม่?" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย

"ตอบข้ามา....ท่านช่วยนางเพราะอะไร?" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"ข้าพูดก็ได้...ก็คราแรก ข้าก็ตั้งใจจะแก้แค้นนางเพราะคิดว่านางตายง่ายเกินไปจึงสั่งให้คนไปขโมยร่างของจ้าวซินที่ท่านเตรียมจะฝังนาง แล้วจึงนำยาปลุกชีพที่ข้าได้มาจากไต้ซือบนเขาให้นางกิน... จากนั้นก็จับนางเปลี่ยนจากชุดนักโทษเป็นชุดชาวบ้านธรรมดา แล้วก็นำร่างของนางไปไว้ใกล้ๆกับโรงหมอ..."หยวนลู่จิ่นเอ่ยเล่าในขณะที่เดินไปมาพร้อมกับถือพัดโบก

"เพื่อแก้แค้นนางทำให้นางทุกข์ระทมเห็น...แต่การเจ็บป่วย และหนีหัวซุกหัวซุน….." หยวนลู่จิ่นเอ่ยต่อ

 

"แต่ทว่า.. ใครจะคิดว่านางจะตั้งใจศึกษาเล่าเรียนหมอ …เห็นแก่ที่นางทำประโยชน์ ข้าจึงวางความแค้นเสีย เรื่องนี้ท่านอย่าบอกใครเลยได้หรือไม่ เห็นแก่ความเป็นศิษย์สำนักเดียวกัน…นะ เฉิงเจิงอวี้" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะทำสีหน้า

เว้าวอน

“เช่นนั้นก็แล้วไป” เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นอย่างโล่งใจ

"แล้วไป?  หมายความว่าอย่างไร?" หยวนลู่จิ่นถามขึ้นอย่างงงงวย

"เอาเป็นว่าข้าจะไม่บอกใคร ส่วนท่านก็เหยียบได้ให้มิดอย่าได้แพร่งพราย" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัวจากไปทันที...หยวนลู่จิ่นที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่งงงวยที่อีกฝ่ายยอมกุมความลับให้ง่ายดายเช่นนี้...

ช่างเถิด..นางไม่ควรสงสัยอะไรให้มาก...

 

[1] ตัวละครจากนิยายเรื่อง ‘ข้าเป็นสตรีเรียบร้อยอันดับหนึ่ง’ และเรื่อง ‘สามี ข้าจะหนีจากท่าน’