Masukตอนที่ 56
ลาก่อนตำหนักเย็น
เพราะใกล้กำหนดการที่องค์หญิงต่างแคว้นจะเดินทางแต่งเป็นสนมของเขาดังนั้น...ชุนหลุนซี จึงส่งชุนเป่ยหยางผู้เป็นพี่ชายไปรับขบวนจากต่างแคว้นกลางทางเพื่อเป็นการให้เกียรติอีกฝ่าย
และนับตั้งแต่ที่เขาสั่งลงโทษผู้เป็นฮองเฮา ด้านชุนหลุนซีที่ไม่เห็นการโวยวายใด ๆ ก็ประหลาดใจเป็นอย่างมากที่นางอยู่ในตำหนักเย็นอย่างสงบ...และวันนี้...ก็เป็นวันครบกำหนดหนึ่ง
เดือนแล้ว...เขาจึงประกาศคำสั่งปล่อยตัวฮองเฮาออกมา....ด้านหลิวซีจินที่อยู่กำหนดครบหนึ่งเดือนในตำหนักเย็น....เมื่อกลับมาถึงตำหนักฮองเฮา...นางก็ต้องตกใจเป็นอย่างมากที่สมุนไพรหายากที่นางสั่งให้นางกำนัลทั้งแปดดูแลไว้ ถูกทำลายแทบไม่เหลือ คล้ายกับเป็นรอยสัตว์ที่มีฟันแทะเล็ม ดูแล้วคงจะเป็นรอยฟันของสัตว์อย่างไม่ต้องสงสัย...มีคนจงใจกลั่นแกล้งนาง!
"เร็วเข้า! มันวิ่งไปทางนั้นแล้ว!" นางกำนัลผู้หนึ่งร้องขึ้นในขณะที่กำลังวิ่งจับหนูที่กินพืช....หลิวซีจินมองดูภาพที่นางกำนัลทั้งแปดกำลังวิ่งไล่จับหนูที่กินพืชอย่างอลหม่าน...หมดกัน แปลงสมุนไพรของนาง....
"ตอนข้าไม่อยู่ พวกเจ้าไม่เห็นเลยหรือว่าผู้ใดมากระทำเช่นนี้!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะกำหมัดแน่นเพื่อระงับโทสะ
"เมื่อวานก่อน ข้ายังเห็นแปลงสมุนไพรยังปกติดีอยู่...มีก็แต่นางกำนัลของสนมกุ้ยเหมยที่มาขอเก็บสมุนไพรบางตัวไปใช้งาน...ฮองเฮาเคยบอกว่าหากมีผู้เจ็บไข้ได้ป่วยมาขอแบ่งพืชสมุนไพรนี้อย่าได้หวง ข้าจึงไม่ว่าอะไรปล่อยให้นางเก็บไปเพคะ แต่นึกไม่ถึงว่าหลังจากนั้นที่นางกำนัลผู้นั้นมาเก็บ จะสภาพกลายเป็นเช่นนี้เพคะมีหนูไม่ต่ำกว่ายี่สิบตัวแทะเล็มพืชจนแทบไม่เหลือกว่าพวกข้าและคนงานจะจับได้หมดก็มีสภาพเป็นเช่นนี้แล้วเพคะ" นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยรายงาน ในขณะที่มีสภาพมอมแมม อาภรณ์สีกลีบบัวบัดนี้เลอะเปรอะเปื้อนเพราะตะครุบหนูนา
"ฮองเฮา โปรดลงโทษพวกเรา เพราะข้าดูแลแปลงสมุนไพรของท่านไม่ดีเอง" นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพลางน้ำตาไหลอาบใบหน้า
หลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็กำหมัดแน่น เรื่องอื่นนางไม่สน...แต่เรื่องสมุนไพรอันทรงคุณค่าที่นางเก็บไว้รักษาผู้ป่วย....คนทำอย่าได้คิดว่านางจะยอม!
หญิงสาวไม่รอช้าหลังจากผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเสร็จจึงรีบตรงไปที่ห้องหนังสือของผู้เป็นฮ่องเต้ทันที
"ทูลฮองเฮา เวลานี้ฝ่าบาทกำลังปรึกษางานกับจวิ้นอ๋อง ขอฮองเฮาโปรดกลับตำหนักไปก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ" อู๋เหล่ย หรือองครักษ์ประจำพระองค์เอ่ยขึ้น หลิวซีจินที่มองดูองครักษ์หนุ่มก็จำได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคือคนสนิทของชุนหลุนซี
"หากฝ่าบาทว่างแล้ว เจ้าส่งคนไปบอกข้าด้วย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบก่อนจะหมุนตัวจากไป...
หลายชั่วยามแล้วไม่มีทีท่าว่าจะมีคนมาเรียกนาง...
หลิวซีจินมองแปลงสมุนไพรอย่างไว้อาลัย...ผู้ที่บังอาจมาปล่อยหนูกินพืชมาทำลายผักสวนครัวและสมุนไพรของนาง...ต้องปล่อยหนูกี่ตัวกันจึงจะสามารถทำลายแปลงพืชทั้งหมดนี้...นี่คือการจงใจทำครั้งนี้...สนมกุ้ยเหมยทำเกินไปแล้ว!
นางจะไม่รอฝ่าบาทตัดสิน...เพราะนางจะมอบโทษให้
อีกฝ่ายเอง!"ซูลี่ เจ้าไปเอาแส้มา!" นางเอ่ยสั่งนางกำนัล
"ฮองเฮาจะเฆี่ยนพวกเราหรือเพคะ" ซูลี่เอ่ยเสียงสั่น
"ข้าจะไปเฆี่ยนผู้ที่ทำกับแปลงพืชของข้าต่างหาก พวกเจ้ารออยู่นี่ ไม่ต้องตามไป" หลิวซีจินสั่งนางกำนัลทั้งแปด
ก่อนจะถือแส้แล้วเดินตรงไปยังตำหนักกุ้ยเหมยทันที...
ณ ตำหนักสนมกุ้ยเหมย...
"ท่านเล่นแรงไปหรือไม่? สนมสาม...." ฮุ่ยชิวเหยาเอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือทาบอกเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายเล่าถึงการแก้แค้น...นางไม่น่ามานั่งสนทนากับอีกฝ่ายเลย...เรื่องนี้เสี่ยงตายอย่างเห็นได้ชัด
"แล้วที่นางเคยเฆี่ยนตีข้า และเฆี่ยนตีองครักษ์ของข้า
ปางตายเล่า...ข้าเกือบตายเพราะนาง...ก็แค่แปลงสมุนไพร... ข้าปล่อยหนูกินพืชที่อดอยากไปไม่กี่ตัวพวกมันก็จัดการกินจน ไม่เหลือซากคิดจะใช้ทำอย่างอื่นก็ไม่ได้แล้ว... ฮึ ข้าอยากเห็นหน้าฮองเฮาเสียจริงเวลาที่นางเห็นแปลงสมุนไพรกลายเป็นเช่นนั้น...." กุ้ยเหมยเอ่ยด้วยความสาแก่ใจ...โดยไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่ามีผู้มาใหม่ยืนอยู่ด้านหลัง..."เป็นเจ้าอย่างที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิด!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่พร้อมฆ่าคนในมือเรียวบางกำไม้แส้ไว้แน่นจนเห็นเส้นเลือด
"ฮองเฮา!/ฮองเฮา!" กุ้ยเหมยและฮุ่ยชิวเหยาอุทานออกมาพร้อมกัน
"ทำไม?....ตกใจอะไรหรือ? เมื่อครู่เจ้ายังบอกอยู่เลยว่าอยากเห็นสีหน้าข้าในเวลาเช่นนี้ ได้เห็นแล้วเป็นอย่างไร...สนุกดีหรือไม่?" หลิวซีจินเอ่ยเสียงต่ำก่อนจะสาวเท้าเข้ามาแล้วฟาดแส้ลงหลังอีกฝ่ายอย่างแรง!
ฟ้าว!
ปึก!
"โอ๊ย! ฮองเฮาปรักปรำข้าแล้ว...." กุ้ยเหมยร้องขึ้นอย่างเจ็บปวดเมื่อแส้ถูกฟาดกลางหลัง
"เมื่อครู่ข้าได้ยินที่เจ้าพูดหมดแล้ว...แปลงสมุนไพรที่ข้าปลูกไว้เพื่อเป็นยา…ผักที่ข้าให้คนปลูกไว้เพื่อทานเป็นอาหาร...ถูกหนูกินพืชที่เจ้าปล่อยออกมาทำลายจนหมด..." หลิวซีจินเอ่ยเสียงลอดไรฟันก่อนจะคว้าข้อมือนางมาจับชีพจรครู่หนึ่ง... ก่อนจะเอ่ยขึ้นแล้วปล่อยมืออีกฝ่าย
"ดูแล้วเจ้าไม่ได้ตั้งครรภ์...เช่นนั้นข้าก็ลงโทษได้เต็มที่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย
"เป็นข้าทำแล้วอย่างไร...ท่านจะเฆี่ยนตีข้าอีกหรือ? เอาเลยสิ เฆี่ยนตีข้าเลย" กุ้ยเหมยเอ่ยขึ้น เมื่อสายตาเหลือบไปเห็น
ผู้เป็นฮ่องเต้ที่กำลังเดินมาแต่ไกล..."เจ้าพูดเองนะ!" หลิวซีจินเอ่ยก่อนจะฟาดไม้ในมือลงไปที่หลังของอีกฝ่ายทันที
ฟ้าว!
แต่ทว่ากลับมีมือหนามาคว้าข้อมือนางไว้
หมับ!
ตอนพิเศษ 10ข้าคร้านแล้ว ผ่านไปหลายชั่วยามแล้วที่หยวนลู่จิ่นถูกล่ามโซ่ไว้เช่นนั้น นี่คนบ้านั่นกลัวว่านางจะหนีถึงเพียงนี้เชียวหรือ?ในขณะที่หญิงสาวกำลังคิด ราวกับเสียงสวรรค์ ประตูห้องถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างสูงของหวังเฟยหลงที่กำลังสาวเท้าเข้ามาในห้อง"เป็นอย่างไร...พระชายา"หวังเฟยหลงเอ่ยเสียงเรียบ"หวังเฟยหลง ท่านทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้นะ ใยต้องล่ามโซ่ข้า ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของท่านนะ!" หยวนลู่จิ่นโวยวายขึ้น เพราะวันนี้นางถูกเขาล่ามโซ่มาหลายชั่วยามแล้ว"น้องหญิง ข้ายังไม่ได้ลงโทษเจ้าเรื่องที่เจ้าพานักฆ่าเข้ามาที่นี่เลย นี่ถือเป็นการลงโทษเจ้า"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้น"นักฆ่าหรือ? ท่านหมายถึง..เซียวอิงเช่นนั้นหรือ?...."หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น หวังเฟยหลงจึงพยักหน้าแทนคำตอบ หยวนลู่จิ่นที่ได้ฟังเช่นนั้นราวกับถูกสาป"หากข้าไม่ได้สืบเรื่องนางมาก่อน ข้าคงเข้าใจว่าเจ้าต้องการส่งนางมาสังหารข้า"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะเล่าเรื่องที่เขาตามดูสตรีผู้นี้มานานคาดว่าเป็นคนจากต่างแคว้นปลอมตัวเข้ามาคาดว่าอาจเป็นศัตรูที่ต้องการสังหารเขาจึงแฝงไปในสถานที่ที่มีเขาอยู่...เมื่อคืนนี้หลังจากที่หยวนลู่จิ่นหลับใหลเ
ตอนพิเศษ 9 หลงกลหลังจากที่หยวนลู่จิ่นช่วยเปลี่ยนอาภรณ์ให้เขาเรียบร้อยแล้ว...นางจึงยกน้ำจีเสวียเฉ่าที่คั้นเรียบร้อยแล้วให้เขาดื่มทันที ส่วนนางกำนัลทั้งหลายเมื่อเก็บกวาดของที่เขาและนางต่อสู้กันเมื่อครู่เรียบร้อยแล้วก็หายไปจากห้องกว้างนี้อย่างรวดเร็วอย่างรู้งาน"ท่านดื่มนี่ก่อนเถิด หมอหลวงบอกว่าสิ่งนี้ช่วยต้านการอักเสบและฆ่าเชื้อได้ จะได้หายโดยเร็ว "หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นถ้วยยาที่มีน้ำสีเขียวอยู่ในนั้น หวังเฟยหลงมองดูน้ำสีเขียวนั้นก็ทำหน้าขยะแขยงราวกับว่านั่นคือสิ่งที่น่ารังเกียจ"ข้าเกลียดการดื่มน้ำสีเขียวเช่นนี้"เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะเบือนหน้าหนีคล้ายเด็กที่ไม่อยากกินยา หากมิใช่เพราะต้องแสร้งบาดเจ็บเพื่อให้นางอยู่ดูแลเขาแล้ว...เขาคงไม่ต้องมาฝืนดื่มน้ำเขียวนี้"ท่านพี่ อย่าทำราวกับเด็กที่ไม่อยากดื่มยาสิ แม้ว่าข้าจะไม่ใช่หมอแต่ข้าเคยได้ยินมาว่า จีเสวียเฉ่า(บัวบก)นี้ประโยชน์มากมายนัก ไม่เพียงช่วยฆ่าเชื้อโรคต้านอักเสบ ช่วยเรื่องความจำ ช่วยเรื่องลดความวิตกกังวลได้อีกด้วย"หยวนลู่จิ่นบรรยายสรรพคุณให้อีกฝ่ายราวกับหลอกล่อเด็กน้อยให้กินยาก็ไม่ปาน"ข้าไม่ดื่ม อย่างไรท่านหมอก็ใส่ยาให้ข้าแล้ว
ตอนพิเศษ 8 การต่อสู้"ข้าไม่มีบุรุษอื่น...ปล่อย! ข้าเจ็บ""เช่นนั้นเหตุใดจึงอยากหย่าและหนีไปจากข้านัก""เพราะข้าเกลียดท่าน! แม้คืนแรกของการเข้าหอ ท่านยังกล่าวว่าหากข้าไม่ตั้งครรภ์ภายในหนึ่งเดือนท่านจะรับอนุชายาเข้าตำหนัก...ท่านเห็นข้าเป็นอะไร! หากมีข้าเพียงเพื่อเรื่องนั้น...ท่านก็หย่าให้ข้าเถอะ"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นดวงตาคู่งามมีน้ำคลอหน่วยเล็กน้อย ก่อนจะผลักร่างหนาออกจนเป็นอิสระ มือเรียวดึงหนังสือหย่าออกมาหนึ่งฉบับก่อนจะกางออกให้เขาดู"ข้าประทับลายนิ้วมือแล้ว ขาดแต่การประทับลายนิ้วมือของท่าน"ด้านหวังเฟยหลงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย"หยวนลู่จิ่น นี่คือสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท เจ้าคิดว่าจะไปจากข้าได้ง่ายๆเช่นนั้นหรือ? ข้าไม่มีวันหย่ากับเจ้า""เพราะเหตุใด?! "หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นอย่างหมดความอดทน"เพราะเจ้าเป็นภรรยาข้า ต่อให้ครบหนึ่งปี ข้าก็ไม่หย่ากับเจ้า""ท่านมันเห็นแก่ตัว! ท่านไม่หย่าก็ช่างแต่ข้าจะหนีจากท่าน!"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นจะหมุนตัวเตรียมจากไปแต่ทว่า หวังเฟยหลงไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น เขาใช้วรยุทธขว้างตะเกียบไปยังจุดล็อคตรงบานประตูด้วยความชำนาญฟ้าว!ปึก!"หวังเฟยหลง! อะไร
ตอนพิเศษ 7 แผนกลบเกลื่อน หลังจากที่หยวนลู่จิ่นพาตนเองมาอยู่ที่ตำหนักองค์รัชทายาทก็พบว่าเซียวอิงกำลังรินสุราสามีของตน หญิงสาวที่เห็นเช่นนั้นก็อมยิ้มเล็กน้อยวันนี้หยวนลู่จิ่นสวมอาภรณ์สีเงินโปร่งใบหน้างามที่แทบไม่ต้องแต่งอะไรก็ดูงดงามนักในสายตาของหวังเฟยหลง อาหารถูกนำมาวางตั้งไว้บนโต๊ะ ในขณะที่เซียวอิงกำลังนั่งบรรเลงเพลงพิณอย่างไพเราะจนสตรีเช่นนางยังรู้สึกชอบฟังเสียงดนตรี....."ท่านพี่ เซียวอิงมีความสามารถหลากหลายด้านเช่นนี้ น่าเสียดายยิ่งนัก ที่นางไม่ได้ตกแต่งเป็นภรรยาผู้ใดเสียที"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะลอบสังเกตอากัปปกิริยาของคนตรงหน้าที่ยกถ้วยน้ำชาขึ้นจรดริมฝีปาก"เจ้ากล่าวมาไม่ผิด เซียวอิงมีความสามารถหลายด้านนัก"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปาก ด้านหยวนลู่จิ่นที่เห็นว่าทั้งคู่คงจะร่วมเตียงกันได้โดยไม่ต้องวางยาปลุกกำหนัดเป็นแน่...อย่างไรก็ตามนางจะต้องหาอนุภรรยาให้เขาอีกหลายคน เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องมีความต้องการเรื่องเช่นนั้นกับนาง...บิดานางเคยบอกนางว่า สมรสพระราชราชทานนี้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดนางก็ต้องอยู่ให้ครบหนึ่งปีจากนั้น...นางก็จะเขียนใบหย่าให้เขา
ตอนพิเศษ 6แผนการณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง"พี่สะใภ้ หากพี่ใหญ่ทราบว่าข้ามาพบท่านเขาต้องแหกอกข้าแน่ เหตุใดท่านไม่กลับไปตำหนักเสียทีเล่า" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยถามขึ้นก่อนจะมองซ้ายขวา“ข้ากังวลเรื่องพี่ชายของท่าน กล่าวตามตรง ในฐานะที่เราเป็นศิษย์สำนักเดียวกัน และท่านยังเป็นน้องชายของสามีข้า ดังนั้นข้าจึงอยากให้ท่านช่วย” หยวนลู่จิ่นเอ่ยทันที"เรื่องอะไรกัน?""ข้าอยากให้ท่านช่วยแนะนำข้าว่าสตรีเช่นใดที่หวังเฟยหลงถูกใจ เวลาที่เขาเข้าหอโคมเขียวเขามักจะชอบเรียกผู้ใดหรืออุ่นเตียงหรือ?""ท่านถามเช่นนี้... "เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะหรี่ตาลงมองดูพี่สะใภ้อย่างไม่ไว้วางใจ ด้านหยวนลู่จิ่นที่เห็นว่าต้องให้อีกฝ่ายช่วยจึงตัดสินใจเล่าความจริงทั้งหมดให้คนตรงหน้าฟัง รวมถึงการไปทาบทามฝางผิงเกอแต่ได้รับการปฏิเสธอีกด้วย"ท่านจะหาอนุให้เสด็จพี่!" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นในขณะที่เบิกตากว้าง"ข้ารู้ว่ามันอาจดูประหลาด กล่าวตามตรง ข้าเคยได้ยินมาว่า บุรุษที่มีมากภรรยาทั้งยังชอบเที่ยวสถานที่เช่นนั้น เสี่ยงต่อการเป็นโรคติดต่อยิ่งนัก ไหนจะต้องตั้งครรภ์ตอนเบ่งท้องคลอดบุตร..ข้ากังวลเรื่องคลอดบุตรที่สุด"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นอย่างไม
ตอนพิเศษ 5 ทาบทามสตรีให้สามี หยวนลู่จิ่นเดินทางไปที่สำนักศึกษาที่นางร่ำเรียนมา นางเข้าไปคารวะผู้เป็นอาจารย์เรียบร้อยแล้วจึงขอพบฝางผิงเกอทันที"ผิงเกอ เจ้ายังมีใจให้กับหวังเฟยหลงอยู่หรือไม่?"หยวนลู่จินถามอีกฝ่ายทันทีอย่างไม่อ้อมค้อม"ข้า...."ฝางผิงเกอเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ ด้านหยวนลู่จิ่นที่เห็นอาการเช่นนั้นก็ยิ้มร้ายกาจออกมาเล็กน้อย..."เจ้าไม่ต้องพูดข้าก็รู้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้า..เต็มใจจะแต่งเข้าตำหนักองค์รัชทายาทหรือไม่ "หยวนลู่จิ่นถามขึ้น ด้านฝางผิงเกอที่ได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตากว้างทันทีนี่อีกฝ่ายจะให้นางแต่งเข้าตำหนักองค์รัชทายาทจริงหรือ?"พระชายา! ท่านเพิ่งแต่งกับองค์รัชทายาทเมื่อไม่กี่วันเองมิใช่หรือเจ้าคะ" ฝางผิงเกอ บุตรสาวของอาจารย์นางเอ่ยขึ้นคิ้วขมวดด้วยความประหลาดใจ"ข้ากล่าวตามตรงกับเจ้า ข้าไม่อยากมีบุตร ข้าจึงอยากหย่ากับเขาให้เร็วที่สุด อีกทั้งอยากสนับสนุนเจ้าให้ลงเอยกับเขา"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น"พระชายา ท่านมีเรื่องกับองค์รัชทายาทมาก่อนหรือ? เหตุใดจึงไม่อยากมีบุตร... แม้ว่าข้าจะอยากแต่งให้องค์รัชทายาทแต่เรื่องนี้อย่างไรก็ต้องขออนุญาตจากท่านพ่อก่อน"ฝางผ







