ตอนที่ 45 เรื่องน่าเหลือเชื่อ

ตอนที่ 45 เรื่องน่าเหลือเชื่อ

วันต่อมา.......

เพราะผู้เป็นฮ่องเต้ ยังต้องไปออกตามจับกบฏผู้ขายชาติ.... นับตั้งแต่วันสั่งจับฮองเฮาของตนใส่โลงนี้ก็นับเป็นวันที่สิบห้าแล้ว...เขามิได้ทราบเลยแม้แต่น้อยว่าฮองเฮาของตนฟื้นจากความตาย...อีกทั้งจดหมายที่เสนาบดีหลิวโซว่ส่งมาเขาก็ยังไม่มีเวลาเปิดอ่าน

หลิวซีจินภาวนาให้ชุนหลุนซีอยู่นอกวังให้นานหน่อย นางคิดว่าหากเขาอยู่ นางคงอึดอัดไม่น้อย...ไม่รู้ว่าหากชุนหลุนซีกลับมาอีกฝ่ายจะลงโทษเรื่องที่ฮองเฮาคนก่อนทำมนต์ดำใส่หรือไม่....ดังนั้นในระหว่างนี้นางจะต้องใช้เวลาอย่างคุ้มค่าที่สุด หญิงสาวคิดก่อนจะลงมือเขียนสูตรยาและสรรพคุณของสมุนไพรนานาชนิด และการฝังเข็มในจุดต่าง ๆ เพื่อบันทึกเป็นข้อมูล...นางเชื่อว่าสิ่งที่นางบันทึกลงกระดาษนั้นอาจเป็นประโยชน์ให้กับหมอในอนาคต

               

หลายวันต่อมา...เสนาบดีหลิวโซว่ก็นำผลไม้สามอย่างที่นางขอมาได้สำเร็จก่อนจะส่งไปโรงหมอเฉินฮั่ว...แม้ก่อนหน้านี้นางได้ส่งสมุนไพรหลายชนิดที่หาได้ในครัวเรือนส่งให้โรงหมอเฉินฮั่ว...แต่ทว่าทางนั้นกลับไม่มีการรายงานความเคลื่อนไหวใด ๆ จนนางรู้สึกประหลาดใจว่าจวิ้นอ๋องจะยอมใช้สมุนไพรและยอมใช้วิธีการรักษาในแบบของนางหรือไม่...แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่คิดย่อท้อ นางตั้งใจไว้แล้วว่านางจะต้องทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ให้สำเร็จ

หลิวซีจินได้คิดว่าจะสั่งทำหน้ากากป้องกันจากต่างแคว้นแบบเงียบที่สุด...เพราะในสองปีก่อนตอนโรคระบาดแพร่หนักที่สุดที่แคว้นเฉิง....นางและบิดาได้ทำผ้าปิดจมูกและปากโดยนำสมุนไพรที่ป้องกันการติดเชื้อลงไปในผ้าปิดจมูกนั้น..พบว่าวิธีป้องกันเช่นนั้นก็ไม่อาจป้องกันได้ทั้งหมด...เพราะบางคราผู้

ติดเชื้อก็มีการเผลอลืมยกมือขยี้ตาบ้าง จับใบหน้าบ้างทำให้เชื้อสามารถแพร่เข้าไปได้...ต่อมาทราบทีหลังว่าต่างแคว้นมีหน้ากากประเภทหนึ่งที่แม้จะเป็นหน้ากากที่ไม่เคยนำมาใช้ในการป้องกัน....แต่ทว่าหลิวซีจินคิดว่าการใช้หน้ากากที่คลุมใบหน้าทั้งหมดเช่นนี้มันเป็นการป้องกันที่ดีกว่าในระหว่างการรักษา...หลิวซีจินได้ยินมาว่าแคว้นหนิงหลงแห่งนี้เป็นแคว้นที่ร่ำรวยมากเพราะพื้นที่อุดมไปด้วยพืชหายากกำไรจากการส่งขายออกต่างแคว้นไม่น้อยเลยทีเดียว ดังนั้นหากสั่งหน้ากากป้องกันจากต่างแคว้นแม้จะใช้เงินมากหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกกระมัง  หญิงสาวคิด...ขณะมองดูทรัพย์สินส่วนตนของฮองเฮาที่มีไม่น้อย นางจึงแบ่งส่วนหนึ่งไปสั่งทำหน้ากากจากต่างแคว้นจำนวนหนึ่ง...อย่างไรก็ตาม....ก่อนการกำจัดโรคระบาดเช่นนี้การป้องกันถือว่าสำคัญมากทีเดียว....  

  

หลิวซีจินมองทองในหีบจำนวนมากนางคิดว่าเป็นฮองเฮามันมีประโยชน์เช่นนี้นี่เอง...อยากซื้ออะไรก็ซื้ออยากสั่งผู้คนอย่างไรก็สั่งได้....ดียิ่งนัก หญิงสาวคิดก่อนจะหยิบเงินจากห่อหีบใส่ห่อผ้าเพื่อไปสั่งทำหน้ากากผ่านพ่อค้าในเมือง

ณ ร้านทำหน้ากากในเมือง....

หลิวซีจินสวมชุดชาวบ้านและมีนางกำนัลมาด้วยสองคนและองครักษ์ประจำอีกสองคน นางไม่ลืมที่จะสวมผ้าคลุมหน้าเพื่อปกปิดใบหน้าของตน

"คุณหนู ท่านเชิญเลือก" เถ้าแก่ร้านหน้ากากเอ่ยขึ้น

"ข้าอยากได้เช่นนี้แต่เป็นสีพื้นขาวไม่เอาลวดลายมีส่วนที่ไว้สำหรับหายใจให้เว้นช่องมากหน่อยจากนั้นใช้ผ้าขาวบางปิดบริเวณนี้ไว้หายใจเป็นพอและทำพื้นที่ให้ใส่สมุนไพรได้บริเวณใกล้จมูกแบบนี้เอาทั้งหมดสองร้อยชิ้น และเอาแบบที่วางอยู่นี้อีกหกสิบชิ้น ข้าต้องการให้หน้ากากพวกนี้สามารถซักล้างทำความสะอาดได้...ทำได้หรือไม่เถ้าแก่" หลิวซีจินถามขึ้น

"ย่อมได้ขอรับแต่อาจใช้เวลานานหน่อย" เถ้าแก่ตอบ ก่อนจะดีดลูกคิดคำนวณค่าใช้จ่าย

"ข้าอยากได้เร็วที่สุด ข้าจะเพิ่มเงินค่าเร่งสินค้าให้...

ขอภายในสามวัน ทันหรือไม่?" หลิวซีจินเอ่ยก่อนจะวางก้อนทองจำนวนหนึ่งตรงหน้าเถ้าแก่

"ได้ขอรับ...ข้าจะเร่งให้เสร็จโดยเร็ว" เถ้าแก่เอ่ยขึ้นก่อนจะรับทองที่เกินราคาหน้ากากอยู่มาก แม้จะประหลาดใจไม่น้อยว่าสตรีตรงหน้าจะสั่งหน้ากากไปทำอะไรมากมาย แต่ก็ทำได้เพียงสงสัยไม่กล้าปริปากถาม

หลังจากที่จัดการสั่งทำหน้ากากเรียบร้อยแล้ว...หลิวซีจินและผู้ติดตามทั้งสี่จึงเดินมุ่งหน้าไปยังร้านขายอาภรณ์...นางซื้ออาภรณ์ธรรมดาอยู่หลายสีนางชอบสีใบไม้สดเป็นที่สุด อีกทั้งเพราะไม่ต้องการสวมชุดของฮองเฮาคนเดิมที่มีแต่สีเลือดนก หลังจากที่นางสั่งตัดชุดเรียบร้อยแล้ว นางก็เดินไปซื้ออุปกรณ์ฝังเข็มตามถนัดมือและอีกหลายสิ่งที่นางมักจะมีประจำกาย...แน่นอน...สิ่งที่ขาดไม่ได้คือ อุปกรณ์ทำเข็มพิษ....อาวุธป้องกันตัวของนาง แม้องครักษ์และนางกำนัลที่ติดตามนางมาจะประหลาดใจในฮองเฮาที่จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นมาทำอะไรประหลาดเช่นนี้ แต่ก็ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ

********

เพราะหลิวซีจินสั่งตัดอาภรณ์หลายชุด  หลังจากฟื้นครานี้ทุกคนจึงเห็นแต่ฮองเฮาสวมอาภรณ์สีเขียวใบไม้ทั้งการแต่งหน้าก็ดูอ่อนเยาว์สดใสผิดจากแต่ก่อนที่เอาแต่แต่งใบหน้าราวกับต้องการไปเล่นงิ้ว....อีกทั้งยังสั่งรื้อแปลงดอกไม้บางกลุ่มออกแล้วปลูกต้นพืชประหลาดแทน....พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของหลิวซีจินฮองเฮาไม่มีผู้ใดกล้าสงสัยเพราะเกรงจะถูกโบยไม่รู้เรื่อง... 

  

และเรื่องนี้....ก็ไปถึงหูของไทฮองไทเฮา

ณ ตำหนักไทฮองไทเฮา

"นางลุกขึ้นมาปลูกพืชผักสมุนไพรเช่นนั้นหรือ?" ชุนหลิงไทเฮาเอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ...

"ฮองเฮาทรงเป็นผู้มีบุญ สวรรค์จึงเมตตาให้ฟื้น"

ชุนเหลียนฮวาหรือบุตรบุญธรรมของนาง เอ่ยขึ้น

"ข้าไม่เชื่อว่านางจะเปลี่ยนไปจริง...บางทีนี่ก็อาจจะเป็นแผนการ" ชุนหลิงไทเฮา เอ่ยก่อนจะครุ่นคิด...หากสตรีนางนั้นเป็นผู้อ่อนน้อมถ่อมตนนางคงไม่ต้องมาห่วงบุตรชายเช่นนี้...

"ข้าก็นึกว่านางจะตายแล้วเสียอีก...ที่ใดได้...สลบไปสามวันแต่กลับฟื้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะหยิบขนมเข้าปากก่อนจะเคี้ยวตุ่ย ๆ จนผู้เป็นมารดาต้องร้องห้าม

"ชุนหมี่เยว่! เจ้าช่วยทำตัวเป็นสตรีที่เรียบร้อยดังเช่นชุนเหลียนฮวาหน่อยได้หรือไม่" ชุนหลิงไทเฮาเอ่ยขึ้นก่อนจะหรี่เปลือกตาลงอย่างเบื่อหน่ายในพฤติกรรมบุตรสาวที่โลดโผนไม่เหมือนสตรีทั่วไป

"เสด็จแม่...หากข้าเรียบร้อยดังเช่นชุนเหลียนฮวา...ชีวิตจะมีความสุขได้อย่างไร..." ชุนหมี่เยว่เอ่ยหน้าตาเฉย นางไม่ชอบเลยสักนิดที่ถูกนำไปเปรียบเทียบกับชุนเหลียนฮวา

"นี่เจ้า!" ชุนหลิงไทเฮาเอ่ย

"อ้อ...เสด็จแม่ ข้านึกขึ้นได้ว่ามีวิชาซ้อมวรยุทธ์ ขอลา

เพคะ" ชุนหมี่เยว่เอ่ยก่อนจะย่อคารวะแล้วจึงหมุนตัวจากไป

ชุนหลิงไทเฮาที่เห็นเช่นนั้นก็ส่ายหน้าไปมาอย่างเบื่อหน่าย

"ข้านี้ปวดเศียรเวียนเกล้ายิ่ง นางเหมือนสตรีที่ใดกัน? หากนางเอางานบ้านงานเรือนได้ครึ่งของเจ้าก็ยังดี นี่อะไรซ้อมแต่กระบี่กระบองยิงธนู" ชุนหลิงไทเฮาบ่นขึ้น ชุนเหลียนฮวาที่ถูกนำไปเปรียบเปรยก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาเกรงว่าชุนหมี่เยว่จะไม่พอใจ จึงได้แต่ก้มหน้าเล็กน้อย