ตอนพิเศษ 8 การต่อสู้

ตอนพิเศษ 8 การต่อสู้

"ข้าไม่มีบุรุษอื่น...ปล่อย!  ข้าเจ็บ"

"เช่นนั้นเหตุใดจึงอยากหย่าและหนีไปจากข้านัก"

"เพราะข้าเกลียดท่าน! แม้คืนแรกของการเข้าหอ ท่านยังกล่าวว่าหากข้าไม่ตั้งครรภ์ภายในหนึ่งเดือนท่านจะรับอนุชายาเข้าตำหนัก...ท่านเห็นข้าเป็นอะไร!  หากมีข้าเพียงเพื่อเรื่องนั้น...ท่านก็หย่าให้ข้าเถอะ"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นดวงตาคู่งามมีน้ำคลอหน่วยเล็กน้อย ก่อนจะผลักร่างหนาออกจนเป็นอิสระ มือเรียวดึงหนังสือหย่าออกมาหนึ่งฉบับก่อนจะกางออกให้เขาดู

"ข้าประทับลายนิ้วมือแล้ว ขาดแต่การประทับลายนิ้วมือของท่าน"

ด้านหวังเฟยหลงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย

"หยวนลู่จิ่น นี่คือสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท เจ้าคิดว่าจะไปจากข้าได้ง่ายๆเช่นนั้นหรือ?  ข้าไม่มีวันหย่ากับเจ้า"

"เพราะเหตุใด?! "หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นอย่างหมดความอดทน

"เพราะเจ้าเป็นภรรยาข้า  ต่อให้ครบหนึ่งปี ข้าก็ไม่หย่ากับเจ้า"

"ท่านมันเห็นแก่ตัว!  ท่านไม่หย่าก็ช่างแต่ข้าจะหนีจากท่าน!"

หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นจะหมุนตัวเตรียมจากไปแต่ทว่า หวังเฟยหลงไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น เขาใช้วรยุทธขว้างตะเกียบไปยังจุดล็อคตรงบานประตูด้วยความชำนาญ

ฟ้าว!

ปึก!

"หวังเฟยหลง! อะไรของท่าน!" หยวนลู่จิ่นร้องขึ้นได้เพียงเท่านั้นก็ถูกมือหนากระชากร่างบางเข้าหาลำตัวจนไม่มีช่องว่างก่อนจะตะบมจุมพิตนางอย่างบ้าคลั่ง!

หยวนลู่จิ่นร้องอู้อี้ก่อนจะยื่นมือเพื่อหมายจะสับต้นคอเขาแต่ทว่า หวังเฟยหลงที่ไวกว่าเขาจับข้อมือนางก่อนจะช้อนอุ้มนางไปที่เตียงนอนแล้วจึงวางลงอย่างเบามือ ชายหนุ่มไม่รอช้าเขาจับชายาตัวร้ายมัดกับเสาเตียงไว้

"หวังเฟยหลง! ท่านมิใช่บุรุษ หากท่านแน่จริงท่านก็มาประลองกับข้า! "นางเอ่ยขึ้น  หวังเฟยหลงที่กำลังมัดข้อมือหญิงสาวกับเสาเตียงชะงักทันที

"ก็ได้..."หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระก่อนเอ่ยขึ้น

"ข้าอนุญาตให้เจ้าใช้อาวุธได้เต็มที่ ส่วนข้าจะใช้มือเปล่าเท่านั้น" เขาเอ่ย

"ถือว่าท่านยังเป็นมีความเป็นบุรุษอยู่บ้าง" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะดึงอาวุธที่ซ่อนอยู่ตามอาภรณ์ของตนออกมาสู้กับเขา

ฟิ้ว!

ผลั่ก!

หวังเฟยหลงที่ปล่อยให้นางสาดอาวุธจนพอใจเขาทำเพียงหลบอาวุธของนาง...เห็นทีเขาต้องงัดแผนหนึ่งเพื่อให้นางเต็มใจอยู่กับเขาดังนั้นเขาจึงแสร้งต่อสู้อยู่พักหนึ่ง...ทั้งคู่ปล่อยวรยุทธกันจนข้าวของกระจัดกระจายไปหมด

เพล้ง!

ปึก!

ฟ้าว!

ด้านหยวนลู่จิ่นที่ปามีดขนาดเล็กไปยังทิศที่เขายืนอยู่ น่าประหลาดที่คนบ้านนั่นกลับไม่ยอมหลบทำให้เขาได้ถูกมีดของนางปักลงไปที่ต้นแขนทันที

ฟิ้ว!

ฉึก!

"หวังเฟยหลง!  ฝีมือท่านมีเท่านี้หรือ เหตุใดไม่หลบหรือยอมแพ้ซะ!"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจเพราะเริ่มเห็นเลือดที่ซึมออกมาจากบาดแผลนั้นไม่น้อยเลย

"ข้าคร้านจะสู้กับเจ้าแล้ว ในเมื่อเจ้าอยากชนะข้า อยากหนีไปจากข้า  เจ้าก็ไปเถิดก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ" หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นทันที แม้เขาจะสามารถสู้กับสตรีตรงหน้าได้อย่างสบายๆแต่ทว่า...หากชนะนางแล้วอย่างไร นั่นก็เป็นการบีบบังคับ ดังนั้น..เขาอยากให้นางอยู่ด้วยความเต็มใจมากกว่า

และวิธีที่จะทำให้นางเห็นใจ เห็นทีจะมีวิธีนี้แล้ว...ชายหนุ่มคิดก่อนจะแสร้งจับที่บาดแผลที่เวลานี้มีเลือดไหลออกมา

"แผลนี่ไม่เป็นอะไรหรอก เจ้ารีบไปเถิดก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบก่อนจะสังเกตอากัปกิริยาของหญิงสาว  ด้านหยวนลู่จิ่นที่ราวกับว่าไม่ได้ยินประโยคก่อนหน้าของเขา

"บาดเจ็บแล้วยังจะพูดมากอีก ผู้ใดอยู่ด้านนอกบ้าง  ตามหมอเร็ว!"นางตะโกนขึ้นก่อนรีบวิ่งเข้ามาดูบาดแผลของอีกฝ่ายทั้งที่เมื่อครู่สู้กันอย่างฟาดฟันแท้ๆ

"ข้าไม่เป็นไร"องค์รัชทายาทหนุ่มเอ่ยเสียงเบา

"ข้าจะรอฟังจากปากหลวงก่อนว่าท่านปลอดภัยจริงๆ"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะมองดูต้นแขนของเขาที่มีเลือดซึมออกมา นางยกมือตนเองขึ้นมาก่อนพิจารณาว่า

นี่นาง...ทำองค์รัชทายาทเสียเลือดเช่นนี้...หากเรื่องนี้ถูกแพร่งพราย...นางเกรงว่าตนเองจะทำให้บิดานางต้องเดือดร้อน...นางพลาดเสียแล้ว....บ้าเสียจริง!

หวังเฟยหลงจงใจ...และยิ่งหากนางหนีไปตอนนี้ความผิดยิ่งมีมากอีก...เวลานี้...เรื่องขอหย่าหรือการหนีจากเขาดูคล้ายจะเป็นเรื่องเล็กไปเลยหากเทียบกับข้อหาที่นางบังอาจทำให้องค์รัชทายาทเสียเลือดเช่นนี้...

"หมอหลวงมาแล้วขอรับ"องครักษ์ผู้หนึ่งวิ่งมาพร้อมกับหมอหลวง

"องค์รัชทายาท ท่านเสียเลือดมากถึงเพียงนี้จำเป็นต้องพักผ่อนให้มากนอกจากยาที่ข้าต้มให้ดื่ม...อย่างไรต้องรบกวนพระชายาช่วยคั้นน้ำจีเสวียเฉ่า(ใบบัวบก)ให้องค์รัชทายาทดื่ม เพื่อลดการอักเสบและฆ่าเชื้อด้วย... "หมอหลวงเอ่ยขึ้นก่อนจะจัดหันไปสั่งผู้ช่วยหมอให้ไปเด็ดใบสดของจีเสวียเฉ่าในแปลงสมุนไพรของหมอหลวงมา

"ได้ๆ ข้าจะคั้นให้เขาดื่มเอง ท่านหมอโปรดวางใจ"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น นางเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยแม้อยากจะหนีจากเขา แต่หากหนีตอนนี้ก็ดูชั่วร้ายเกินไป...ดังนั้นเพื่อไม่ให้รู้สึกผิดนางจะดูแลเขาจนแผลจะหายดีก็แล้วกัน...หญิงสาวคิดในขณะที่มองดูหมอหลวงดึงอาวุธของนางออกจากต้นแขนของเขาด้วยสีหน้ารู้สึกเจ็บแทน

      หลังจากที่หมอหลวงทำแผลให้หวังเฟยหลงเรียบร้อยจึงขอตัวจากไป...หยวนลู่จิ่นประหลาดใจไม่น้อยที่เขาไม่กล่าวถึงว่าผู้ที่ทำให้เขาต้องบาดเจ็บคือนาง

"องค์รัชทายาทเปลี่ยนอาภรณ์ก่อนเถิดเพคะ"นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยก่อนจะยกอาภรณ์ชั้นนอกและชั้นในที่ถูกพับเรียบร้อย

"ให้พระชายาเป็นผู้เปลี่ยนให้ข้า"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะหันใบหน้าไปหาผู้เป็นชายา

"ได้ๆ ข้าเปลี่ยนให้เขาเอง"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นอย่างว่าง่าย...หากมิใช้ว่าเขาเสียเลือดเพราะนาง มีหรือที่นางจะมาทำอะไรเช่นนี้