ตอนพิเศษ 10 ข้าคร้านแล้ว

ตอนพิเศษ 10

ข้าคร้านแล้ว

       ผ่านไปหลายชั่วยามแล้วที่หยวนลู่จิ่นถูกล่ามโซ่ไว้เช่นนั้น นี่คนบ้านั่นกลัวว่านางจะหนีถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ในขณะที่หญิงสาวกำลังคิด ราวกับเสียงสวรรค์ ประตูห้องถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างสูงของหวังเฟยหลงที่กำลังสาวเท้าเข้ามาในห้อง

"เป็นอย่างไร...พระชายา"หวังเฟยหลงเอ่ยเสียงเรียบ

"หวังเฟยหลง ท่านทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้นะ ใยต้องล่ามโซ่ข้า  ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของท่านนะ!" หยวนลู่จิ่นโวยวายขึ้น เพราะวันนี้นางถูกเขาล่ามโซ่มาหลายชั่วยามแล้ว

"น้องหญิง ข้ายังไม่ได้ลงโทษเจ้าเรื่องที่เจ้าพานักฆ่าเข้ามาที่นี่เลย นี่ถือเป็นการลงโทษเจ้า"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้น

"นักฆ่าหรือ?  ท่านหมายถึง..เซียวอิงเช่นนั้นหรือ?...."หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น หวังเฟยหลงจึงพยักหน้าแทนคำตอบ  หยวนลู่จิ่นที่ได้ฟังเช่นนั้นราวกับถูกสาป

"หากข้าไม่ได้สืบเรื่องนางมาก่อน ข้าคงเข้าใจว่าเจ้าต้องการส่งนางมาสังหารข้า"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะเล่าเรื่องที่เขาตามดูสตรีผู้นี้มานานคาดว่าเป็นคนจากต่างแคว้นปลอมตัวเข้ามาคาดว่าอาจเป็นศัตรูที่ต้องการสังหารเขาจึงแฝงไปในสถานที่ที่มีเขาอยู่...เมื่อคืนนี้หลังจากที่หยวนลู่จิ่นหลับใหลเขาก็ออกจากตำหนักไปเพื่อตามล่า...เรื่องนี้ต้องขอบคุณชายาตัวร้ายของเขาที่มาให้เขาพิสูจน์หลายอย่างจากเซียวอิงได้เต็มที่หลังจากที่เขาสั่งให้นางออกไปจากห้องหลังบรรเลงพิณเสร็จ องครักษ์ที่เขาเตรียมไว้ก็จัดการพาตัวนางไปสอบสวนทันที

เหตุที่เขาเชื่อว่าเป็นนาง เพราะเขาได้กลิ่นดินปืนจากนางและฝ่ามือที่เขาสัมผัสต่อหน้าหยวนลู่จิ่น บ่งบอกได้ทันทีว่าเป็นผู้ที่ถนัดอาวุธใดเป็นพิเศษ....มันเป็นอาวุธที่เคยลอบทำร้ายเขาเมื่อเดือนก่อน...

แต่ทว่า...จะเล่าความจริงทั้งหมดให้ชายาตัวแสบฟังทั้งหมดก็ไม่ได้...ให้นางเข้าใจเช่นนี้ก็ดีแล้ว นางจะได้ไม่คิดหนีจากเขาเพราะกลัวความผิดโทษฐานที่พานักฆ่าเข้ามาในวังย่อมมีผลต่อบิดานางเป็นแน่...ชายหนุ่มคิดในขณะที่เล่าเรื่องทั้งหมดให้นางฟังเพียงครึ่งเดียว

"หวังเฟยหลง  ถึงข้าอยากจะหนีท่านแต่ก็ไม่เคยคิดจะให้ท่านตายนะ"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะเบิกตากว้างหลังจากที่ได้ฟังว่าหวังเฟยหลงติดตามสตรีผู้นี้ด้วยเหตุผลใด....นางพลาดแล้ว...ที่พาเซียวอิงเข้ามาในตำหนักของเขา

"ข้าจะปลดโซ่ออกให้เจ้า...เจ้าต้องสัญญากับข้าว่าจะไม่หนีข้าอีก มิเช่นนั้น...ข้าจะจับทำเรื่องเมื่อคืนทุกสองชั่วยาม(4 ชั่วโมง)" เขาเอ่ยในขณะที่ปลดโซ่ออกจากข้อเท้าของนาง

"ข้าไม่หนีแล้ว ข้า...ขอโทษ"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนก่อนจะนั่งลงบนเตียงของเขาอย่างหมดแรง...เวลานี้สิ่งที่นางเหนื่อยทำมาทั้งหมดต้องพังทลายจนหมด...

โถ!  หญิงสาวคร่ำครวญในใจ

"ดี...วันนี้ข้าออกไปจับกบฏใช้กำลังมาก...เหนื่อยยิ่งนักอยากแช่น้ำอุ่นและข้า....อยากอาบน้ำกับเจ้า"เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาช้อนอุ้มร่างบางเข้าไปในห้องอาบน้ำด้วยกัน

"!!!..."

สิบเดือนต่อมา....

"หนึ่ง  สอง  สาม  อืดดดด "หมอหลวงผู้ทำคลอดนางเอ่ยให้จังหวะในการเบ่งให้แก่หยวนลู่จิ่นที่กำลังพยายามเบ่งเด็กในท้องออกมา

"อืดดดด   โอ้ย....ข้าไม่ไหวแล้ว! " ชายาสาวร้องขึ้นอย่างหมดแรง สองมือเรียวกำผ้าสีขาวที่แขวนจากคานแข็งแรงเพื่อเป็นที่ยึดในการเบ่ง

"หัวเด็กโผล่ออกมาแล้วพระชายา โปรดหายใจลึกๆแล้วเบ่งอีกคราเถิด"หมอหลวงที่ทำคลอดให้นางเอ่ยขึ้น

อืดดด

"น้องหญิง...เจ้าอดทนอีดนิดแล้วบุตรของเรากำลังจะออกมาแล้ว" องค์รัชทายาทหนุ่มที่เข้ามาให้กำลังใจเอ่ยขึ้นในขณะบีบมือผู้เป็นภรรยาก่อนจะจุมพิตหน้าผากนางอย่างรักใคร่

"องค์รัชทายาท ท่านไม่ควรเข้ามาะพะย่ะค่ะ"หมอหลวงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าจู่จู่องค์รัชทายาทก็เข้ามาเสียอย่างนั้น

"เจ้าทำคลอดไปสิ มาสนอะไรข้าเล่ามาจะมาให้กำลังใจมารดาของบุตรข้า" องค์รัชทายาทหนุ่มเอ่ยขึ้นเวลานี้เขาห่วงชายาสาวยิ่งนัก

"เอ่อ ก็ได้ พะย่ะค่ะ"หมอหลวงเอ่ยขึ้นแม้จะไม่เห็นด้วยแต่ก็กล่าวสิ่งใดไม่ได้

" พวกท่านจะสนทนากันอีกนานหรือไม่ ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว!  กรี๊ด!" หยวนลู่จิ่นร้องขึ้นก่อน

อูแว้!!

เด็กน้อยที่เพิ่งออกมาเพื่อลืมตาดูโลกแผดเสียงร้องขึ้นทำหน้าที่ของทารกน้อยได้เป็นอย่างดี

"เด็กชายพะย่ะค่ะ"หมอหลวงเอ่ยขึ้นในขณะล้างตัวเด็กน้อยที่เต็มไปด้วยคราบโลหิต

"บุตรข้า"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นอย่างยินดีก่อนจะหันมาซับเหงื่อชายาสาวที่เวลานี้หมดแรงเพราะการคลอดบุตร การเกิดของเด็กผู้หนึ่งมิง่ายเลยจริงๆ เวลานี้เขารู้สึกเห็นใจชายาสาวยิ่งนักที่ต้องมาทรมานเช่นนี้ แต่ทำเช่นไรได้ในเมื่อเขาเลือกแล้วว่าสตรีผู้นี้เท่านั้นที่เขาต้องการให้เป็นมารดาของบุตร....ชายหนุ่มคิดก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากชายาสาวอย่างอ่อนโยน

"น้องหญิง ขอบคุณเจ้าที่อุ้มท้องสิบเดือนเพื่อข้า...ไว้ตั้งครรภ์ครั้งหน้าข้าจะหาอาหารที่กินแล้วคลอดง่ายให้เจ้าดีหรือไม่? " องค์รัชทายาทหนุ่มเอ่ยขึ้นในขณะมองดูทารกน้อยที่กำลังดูดนมผู้มารดาอย่างหิวโหยและร้องไห้ออกมาเป็นระยะเมื่อไม่มีน้ำนมไหลออกมา

     ด้านหยวนลู่จิ่นที่เพิ่งจะคลอดบุตรเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้นก็หันไปทำตาขวางใส่ผู้เป็นสามีทันที...นี่นางเพิ่งจะคลอดบุตรคนแรกได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม(1 ชั่วโมง) เขายังจะมากล่าวถึงการมีบุตรคนต่อไปอีก!

คนหน้าหนา...นี่นางคิดผิดหรือไม่ที่ยอมลงเอยกับเขาเช่นนี้...เขาเห็นนางเป็นแม่พันธุ์หรือไร...หากนางต้องคลอดบุตรเช่นนี้อีกอีกนางต้องตายแน่...หวังเฟยหลง...สักวันข้าจะหนีจากท่านให้ได้!

แปดปีผ่านไป...

เสียงเหล่าพี่เลี้ยงนางกำนัลหลายคนกำลังวิ่งเล่าจับเด็กๆที่มีอายุไล่เลี่ยกันภายในจวนองค์รัชทายาทหวังเฟยหลง

"ซื่อจื่อ! หยุดก่อนเถิดเพคะแฮ่กๆ" พี่เลี้ยงผู้หนึ่งร้องขึ้นเมื่อวิ่งไล่ตามจะหมดแรง

"มาสิ!  ตามมาเลย ฮ่าฮ่าฮ่า"เด็กน้อยที่ดูเหมือนจะโตที่สุดในบรรดาเด็กทั้งห้าเอ่ยขึ้นก่อนจะพาน้องวิ่งหนีพี่เลี้ยงที่ไล่ตามจับกันอย่างอลหม่าน

ณ  ห้องโถงภายในตำหนักองค์รัชทายาท...

"ท่านพ่อ! ข้าอยากขี่คอท่าน" หนึ่งในเด็กน้อยจากห้าคนเอ่ยขึ้นเมื่อบิดากลับจากการสะสางงาน

"ท่านพ่อ…ข้าก็อยากขี่หลังท่าน"เด็กน้อยอีกคนตอบ

"ท่านพ่อ ข้าก็อยากให้ท่านอุ้ม"เด้กน้อยที่ดูเหมือนจะเด็กที่สุดตอบขึ้นก่อนจะกระโดดทำท่าทางก่อนจะชูมือขึ้น

"ท่านพ่อ/ท่านพ่อ"เด็กน้อยต่างแย่งเกาะแข้งเกาะขาผู้เป็นบิดา

"เอ้  พวกเจ้าจะรุมพ่อหรือไร เหตุใดไม่เป็นเล่นกับท่านแม่ของเจ้าบ้างเล่า"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะกรอกตาไปมาเล็กน้อย...บุตรชายห้าคนนี้ของเขางอแงจะเล่นกับเขาทุกค่ำคืน ในขณะที่มารดาอย่างหยวนลู่จิ่นนั่งๆนอนๆโดยมีนางกำนัลนวดอยู่ไม่ห่างอย่างสบายอารมณ์

"ท่านแม่ให้กำเนิดพวกข้าแล้ว เจ็บปางตายทั้งยังต้องเสียเลือดมากจากน้ำนมที่พวกข้าดื่มกิน ท่านเป็นบิดาก็ต้องเล่นกับพวกข้าให้มากหน่อยปล่อยให้ท่านแม่ได้พักผ่อนบ้างเถิด"เด็กน้อยทั้งห้าเอ่ยตอบพร้อมกันราวกับฝึกฝนมาก่อน

"ก็ได้ๆ ข้ายอมพวกเจ้าแล้ว"หวังเฟยหลงที่ได้ฟังประโยคนั้นของบุตรชายทั้งห้าก็จำต้องยอมจำนนแต่โดยดีก่อนจะถูกเด็กรุมขี่คอ ขี่หลังราวกับลูกลิง

ในมุมหนึ่งของห้อง

         หยวนลู่จิ่นมองดูภาพนั้นอย่างสบายอารมณ์...ดูแล้วชาตินี้นางคงจะหนีไม่พ้นจากหวังเฟยหลง...ในเมื่อเป็นเช่นนี้...ก็ให้เขาสร้างความผูกพันกับบุตรให้มากหน่อยก็แล้วกัน บุตรชายของนางทั้งห้าช่างรู้งานยิ่งนัก ไม่ยอมให้มารดาเช่นนางต้องเหนื่อยเลย...ในทุกวันเด็กๆจะต้องได้รุมเล่นกับบิดาของตนจนเหนื่อยหลับไป.....ต้องโทษที่หวังเฟยหลงอยากจะมีบุตรหลายคนเช่นนี้...หญิงสาวคิดก่อนจะพักสายตาลงในขณะที่พิงหมอนสามเหลี่ยมโดยมีนางกำนัลบีบนวดให้อย่างสบายใจ

                                                                          จบบริบูรณ์