ตอนพิเศษ 9 หลงกล

ตอนพิเศษ 9 หลงกล

 

หลังจากที่หยวนลู่จิ่นช่วยเปลี่ยนอาภรณ์ให้เขาเรียบร้อยแล้ว...นางจึงยกน้ำจีเสวียเฉ่าที่คั้นเรียบร้อยแล้วให้เขาดื่มทันที ส่วนนางกำนัลทั้งหลายเมื่อเก็บกวาดของที่เขาและนางต่อสู้กันเมื่อครู่เรียบร้อยแล้วก็หายไปจากห้องกว้างนี้อย่างรวดเร็วอย่างรู้งาน

"ท่านดื่มนี่ก่อนเถิด หมอหลวงบอกว่าสิ่งนี้ช่วยต้านการอักเสบและฆ่าเชื้อได้ จะได้หายโดยเร็ว "หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นถ้วยยาที่มีน้ำสีเขียวอยู่ในนั้น หวังเฟยหลงมองดูน้ำสีเขียวนั้นก็ทำหน้าขยะแขยงราวกับว่านั่นคือสิ่งที่น่ารังเกียจ

"ข้าเกลียดการดื่มน้ำสีเขียวเช่นนี้"เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะเบือนหน้าหนีคล้ายเด็กที่ไม่อยากกินยา หากมิใช่เพราะต้องแสร้งบาดเจ็บเพื่อให้นางอยู่ดูแลเขาแล้ว...เขาคงไม่ต้องมาฝืนดื่มน้ำเขียวนี้

"ท่านพี่  อย่าทำราวกับเด็กที่ไม่อยากดื่มยาสิ แม้ว่าข้าจะไม่ใช่หมอแต่ข้าเคยได้ยินมาว่า จีเสวียเฉ่า(บัวบก)นี้ประโยชน์มากมายนัก ไม่เพียงช่วยฆ่าเชื้อโรคต้านอักเสบ  ช่วยเรื่องความจำ ช่วยเรื่องลดความวิตกกังวลได้อีกด้วย"หยวนลู่จิ่นบรรยายสรรพคุณให้อีกฝ่ายราวกับหลอกล่อเด็กน้อยให้กินยาก็ไม่ปาน

"ข้าไม่ดื่ม  อย่างไรท่านหมอก็ใส่ยาให้ข้าแล้ว คงไม่จำเป็นต้องดื่มน้ำเขียวๆนี่...จะขมหรือไม่ก็ไม่รู้"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้น เขาอยากบอกสตรีตรงหน้านี้เหลือเกินว่าแผลเท่านี้มิอาจทำอะไรเขาได้แต่ทว่าจำต้องเล่นละครไปก่อนเพื่อให้นางยอมอยู่กับเขาด้วยความเต็มใจ

"จีเสวียเฉ่านี่มิได้ขมอย่างที่ท่านคิด ข้าจะดื่มให้ดู"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะยกดื่มให้ดูเล็กน้อย

"อื้ม! รสชาติดี ท่านดื่มหน่อยเถิด แผลจะได้หายโดยไว" 'ข้าจะได้ไปอย่างไม่รู้สึกผิด'นางต่อในใจก่อนจะยื่นถ้วยยาให้เขาอีกครั้ง

"มันไม่ขมจริงหรือ? เจ้าลองดื่มให้ข้าดูอีกครั้ง"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นในขณะที่ขยับนั่งตัวตรง

"ก็ได้ ดูนะ"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะยกถ้วยที่มีน้ำสีเขียวนั้นขึ้นดื่มอีกครั้ง ดีเช่นกันช่วงนี่้นางก็มีความกังวลอยู่ดื่มน้ำจีเสวียเฉ่าเสียหน่อยก็ดีเช่นกัน

อึก!

ในขณะที่นางกำลังจะกลืนลงคือนั่นเองหวังเฟยหลงใช้มือหนากดท้ายท้อยหญิงสาวประกบริมฝีปากทันทีก่อนจะดูดกลืนน้ำจีเสวียเฉ่าในโพรงปากของนางเสียอย่างนั้น! ด้านหยวนลู่จิ่นที่ทั้งตกใจทั้งมึนงง นางแทบจะหายใจไม่ออกเมื่อถูกเขากระทำเช่นนั้น

ผลั่ก

"อื้ม  ไม่ขมจริงๆด้วย"หวังเฟยหลงเอ่ยหน้าตาเฉย

"หวังเฟยหลง!  คนเจ้าเล่ห์"นางร้องขึ้น ก่อนจะทุบตีเขาจนเกือบลืมว่าเขากำลังบาดเจ็บ!

"โอ้ย!  "หวังเฟยหลงร้องขึ้น

"ท่านเจ็บหรือ?  ข้าขอโทษ"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นมือหนึ่งที่ถือถ้วยจีเสวียเฉ่าวางลงบนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะเปิดแขนเสื้อเขาดูบริเวณบาดแผลที่มีเลือดซึม ด้านหวังเฟยหลงที่สังเกตใบหน้าที่แสดงความห่วงใยที่นางมีต่อเขาก็อดนิ่งชะงักไปไม่ได้ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงไม่ได้รู้สึกกับสตรีผู้อื่นที่ร่วมหลับนอนมาก่อนหน้านี้เช่นเดียวกับหยวนลู่จิ่น

เขารู้สึกชอบเวลาที่นางก่นด่า...เขาเองก็รู้สึกสับสนไม่น้อยว่ายังอยากร่วมหลับนอนกับสตรีอื่นอีกหรือไม่?

ตั้งแต่คืนที่เขาและนางขึ้นเตียงกันเพราะยาปลุกกำหนัดของจ้าวซิน...เขาก็ไม่อาจทำเรื่องเช่นนั้นกับผู้ใดได้อีก อีกทั้ง..ประโยคของนางที่แสดงความน้อยใจกับคำพูดในวันเข้าหอกับนาง

'เดือนหน้า หากเจ้าไม่ตั้งครรภ์ข้าจะรับอนุชายาเพิ่ม'

เขายอมรับว่ากล่าวออกไปเพราะต้องการให้นางกระตุ้นตนเองเพื่อปรนเปรอเขา แต่ทว่านึกไม่ถึงว่านางคิดจริงจังจนคิดหนีเขาไป

"ลู่จิ่น...คืนเข้าหอที่ข้ากล่าวว่าหากเจ้าไม่ตั้งครรภ์ข้าจะรับอนุเพิ่ม ความจริงข้าเพียงอยากให้เจ้าหึงหวงข้า อยากให้เจ้าพูดกับข้าว่าเจ้าต้องการให้ข้ามีเจ้าคนเดียว...ในคราแรกข้าเห็นการมีมากภรรยาเป็นเรื่องปกติ แต่เวลานี้ข้าอยากทำเรื่องเช่นนั้นกับเจ้าเพียงผู้เดียว ไม่อยากทำกับผู้อื่นอีก...เจ้าอย่าหนีข้าอีกเลยได้หรือไม่?"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้น เขาไม่เคยกล่าวประโยคที่ยาวเช่นนี้มาก่อน ด้านหยวนลู่จิ่นที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาแสร้งพูดเช่นนี้เพื่อให้นางยอมร่วมเตียงกับเขาใช่หรือไม่? เหตุใดนางจึงคิดดีไม่ได้ หญิงสาวคิดก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินประโยคก่อนหน้าของเขา

"ท่านพักผ่อนเถิด...ข้าจะไปนอนเฝ้าท่านทางโน้น"

หมับ!

"หยวนลู่จิ่น  ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็จะไปจากข้าใช่หรือไม่?"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นในขณะที่มือหนาจับสองไหล่ของนางไว้แน่น

"เรื่องอื่นค่อยว่ากันเถิด ท่านนอนพักก่อน"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะเตรียมห่มผ้าให้เขาในขณะที่นางดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายให้เขานั่นเอง

"ท่านทำ อื้อ"นางเอ่ยได้เพียงเท่านนั้นก็ถูกปิดปากด้วยริมฝีปากของเขาอีกครั้ง...

"ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าหนีไปที่ใดอีก...หากเจ้ายังยืนกรานจะหนีข้า...ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อให้เจ้ากลับมาอยู่ข้างกายข้า!"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะฉีกดึงอาภรณ์สีเงินอ่อนของนางออกทีละชิ้น

แคว่ก!

อาภรณ์สีเงินของนางและสีดำของหวังเฟยหลงที่เพิ่งจะเปลี่ยนเมื่อครู่ถูกถอดออกจนร่วงหล่นลงพื้น

"ลู่จิ่น ข้ารักเจ้า"

"....."หยวนลู่จิ่นที่ได้ฟังคำบอกรักเช่นนั้นแม้นางไม่อยากจะเชื่อแต่ราวกับว่าคำนี้คือสิ่งมัวเมาสุดท้ายนางก็ยินยอมให้เขาถอดอาภรณ์ออกทีละชิ้น หวังเฟยหลงใช้มือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างขาวผ่องก่อนจะซุกไซร้ใบหน้าหล่อเหลากับซอกคอขาวของนางขบดูดจนเป็นเสียงจวบจ๊าบ เขาไล่ริมฝีปากหนาเลียวนตรงยอดปทุมถันของนางสลับข้างก่อนจะดูดราวกับทารกกระหายนมมารดา ในขณะที่มือหนาของชายหนุ่มอีกข้างใช้แก่นกายถูไถบริเวณกลีบบุปผาที่พรั่งพร้อมแล้วก่อนจะเสียบแก่นกายเข้าไปจดมิดลำในคราวเดียว

“อ๊ะ”

สะโพกหนาขยับโยกอย่างเชื่องช้าก่อนจะเร่งจังหวะรัวเร็วจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันสลับกับเสียงครวญคราง

“อ๊ะ” หยวนลู่จิ่นไม่เข้าใจตนเองเลยแม่แต่น้อยว่าร่างกายที่พยายามขัดขืนในคราแรกพอถูกเขาเล้าโลมก็ยินยอมทั้งยังตอบสนองเขาอย่างน่าอายเสียอย่างนั้น

 ร่างบางเปลือยเปล่าของนางถูกเขาจับกินในท่าต่างๆจนพอใจ หวังเฟยหลงขยับโยกอยู่เช่นนั้นโดยไม่สนบาดแผลที่ต้นแขนของตนเลยแม้แต่น้อย กว่าบทรักอันเร่าร้อนจะจบลงหยวนลู่จิ่นก็ถูกจับกระแทกจนสลบไป หวังเฟยหลงจึงยอมหยุดและล้มตัวนอนเช่นกัน…

       หยวนลู่จิ่นลืมตาขึ้นก็พบว่าตนนอนอยู่ในตำหนักหวังเฟยหลงโดยเจ้าของเตียงหายไปที่ใดแล้วก็ไม่ทราบ นางรู้สึกปวดเมื่อยไปหมดหญิงสาวจึงบิดตัวไปมาอย่างเกียจคร้านก่อนจะหันไปพบนางกำนัลสองคนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว อีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าพระชายาตื่นแล้วจึงเอ่ยขึ้น

“พระชายาเชิญล้างหน้าเจ้าค่ะ” นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ย

"องค์รัชทายาทเล่า?"หยวนลู่จิ่นเอ่ยถามนางกำนัลทันที

"องค์รัชทายาทออกไปกับองค์รักษ์เจ้าค่ะ เห็นว่าไปตามจับนักฆ่าที่เข้าที่นี่เมื่อคืนนี้เจ้าค่ะ"นางกำนังผู้หนึ่งเอ่ยตอบ

"นักฆ่าหรือ?  หากมาเมื่อคืนนี้เหตุใดข้าไม่รู้เรื่อง"หยวนลู่จิ่นถามขึ้นคิ้วเรียวขมวดเข้าหาก่อนอย่างฉงนใจ

"เรื่องนี้ข้าก็ไม่ทราบได้เพคะ"

"ไม่เป็นไร...ข้าจะไปถามเขาเอง"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกจากเตียงแต่ทว่า...นางเพิ่งสังเกตตอนนี้เองว่าข้อเท้าข้างหนึ่งถูกล่ามโซ่ไว้!

"เหตุใดข้อเท้าของข้าจึงถูกล่ามโซ่ไว้เช่นนี้!"หยวนลู่จิ่นร้องขึ้น      

"องค์รัชทายาทได้แต่บอกไว้ว่าไม่ให้ท่านออกจากห้องทั้งยังให้ข้าเตรียมอาหารไว้ด้วย พระชายา หิวหรือไม่เจ้าคะ"นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น หยวนลู่จิ่นไม่ตอบเพราะนางมัวแต่ตกตะลึงที่ถูกล่ามไว้เช่นนี้

คนถ่อย!