ตอนที่ 44 ช่วยปิดเป็นความลับ

ตอนที่ 44  ช่วยปิดเป็นความความลับ

“ท่านพ่อ ข้ามีเรื่องอยากขอร้องท่าน เรื่องสูตรยานี้อย่าบอกผู้ใดได้หรือไม่ว่ามาจากข้า” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะสบตา

ผู้เป็นบิดาอย่างรอคำตอบ

“เพราะเหตุใดเล่า” หลิวโซว่เอ่ยถามด้วยความงุนงง หากวิธีนี้รักษาโรคระบาดได้จริง ย่อมเป็นผลดีกับบุตรสาวของเขา

 “ท่านก็รู้ว่าเวลานี้ชื่อเสียงข้าไม่ดีเท่าใดนัก…เกรงว่าหากบอกไปว่ามาจากข้าพวกเขาจะไม่ยอมใช้สูตรยานี้ ให้ท่านบอกพวกเขาว่าได้สูตรยานี้มาจากต่างแคว้นที่เคยประสบกับ

โรคระบาดนี้แล้วใช้ได้ผล” หลิวซีจินเอ่ยขึ้น...แน่นอนว่าชื่อเสียงของหลิวซีจินฮองเฮาก่อนหน้านั้นไม่ได้ดีเท่าใดนัก อยู่ ๆ จะให้สูตรยานี้ไปคงพิกลนัก...เบื้องต้นนางควรเริ่มเข้าแทรกทีละน้อย

“เช่นนั้นพ่อจะบอกว่าจวิ้นอ๋องว่าได้สูตรยานี้มาจากต่างแคว้นตามที่เจ้าบอก ผลไม้พวกนี้พ่อจะส่งคนไปเก็บให้ เจ้าวางใจพ่อจะไม่บอกฝ่าบาทว่าสูตรยานี้มาจากเจ้า...” หลิวโซว่เอ่ยขึ้น

“ขอบคุณท่านพ่อ” หลิวซีจินเอ่ย

หลังจากที่เสนาบดีหลิวโซว่ ออกไปแล้ว หลิวซีจินจึงคิดขั้นตอนต่อไป นางนึกเสียดายของในห่อผ้าที่นางนำติดตัวมาด้วยเหลือเกิน…ในนั้นมีสูตรยาและเมล็ดพันธุ์สมุนไพรหายากหลายชนิด…..อีกทั้งยังมีหลักฐานที่ได้จากซ่งเอวี่ยด้วย

‘ซ่งเอวี่ย ข้าผิดคำพูดกับท่านแล้ว’ หลิวซีจินคิดในใจก่อนจะเดินสำรวจบริเวณรอบตำหนักก็พบว่าตำหนักฮองเฮานี้

กว้างใหญ่นัก... นางเดินชมรอบตำหนักโดยมีนางกำนัลแปดคนเดินตามหลังอย่างหวาดระแวง 

"พวกเจ้า...." หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปหานางกำนัลที่ก้มหน้าตัวสั่น

"จะ...เจ้าค่ะ" นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ

"ฮองเฮาต้องการสิ่งใดโปรดรับสั่งเถิดเพคะ" ซูลี่ ที่ดูเหมือนจะเป็นนางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาองค์ก่อนเอ่ยขึ้น หลิวซีจินเข้าใจถึงความรู้สึกของนางกำนัลแปดคนนี้ที่ต้องใช้ความอดทนอย่างหนัก เพราะความทรงจำก่อนหน้าที่เห็นฮองเฮาคนก่อนมักจะใช้แส้โบยนางกำนัลเหล่านี้อย่างหนัก...ไม่ต้องบอกก็รู้...

ว่าไม่มีใครในตำหนักแห่งนี้ไม่โดนฮองเฮาคนก่อนลงแส้จนเลือดสาดเพราะความเอาแต่ใจ...

ย้อนไปในอดีต...

"เมื่อคืนฝ่าบาทร่วมเตียงกับผู้ใด?" ฮองเฮาหลิวซีจิน

ก่อนเอ่ยขึ้นก่อนจะกวาดสายตามองเหล่านางกำนัลแปดคนของตน

"ฝ่าบาทพลิกป้ายได้สนมกุ้ยเหมยเพคะ" นางกำนัล

ผู้หนึ่งตอบ

"แล้วป้ายชื่อที่ร่วมเสี่ยงทายเหล่านั้นมีชื่อข้าหรือไม่?" ฮองเฮาคนก่อนกำหมัดแน่นก่อนจะเอ่ยต่อ

"ฝ่าบาทสั่งให้ขันทีนำป้ายชื่อของท่านออกเพคะ" นางกำนัลผู้หนึ่งตอบ

"แล้วเหตุใดพวกเจ้าไม่ทำให้ข้ามีชื่อเข้าไปอยู่ที่นั่น ไปเอาแส้มา!  ข้าจะโบยพวกเจ้าให้หนัก!" หลิวซีจินฮองเฮาเอ่ยก่อนจะคว้าแส้มาโบยนางกำนัลทั้งแปดราวกับต้องการระบายโทสะ

"ฮองเฮา! โปรดเมตตาพวกข้าด้วย...."

นางกำนัลทั้งแปดนี้มักจะถูกโบยอย่างหนักโดยไร้ซึ่งเหตุผลมาตลอด...น่าเห็นใจนัก

เวลานี้สิ่งที่นางควรทำคือ...เปลี่ยนจากศัตรูให้กลายเป็นมิตรให้จงได้....เรื่องนี้อาจต้องใช้เวลา...

"พวกเจ้า...อยู่กับข้ามาตั้งแต่เข้าวัง เมื่อก่อนข้าทำไม่ดี ข้าฟื้นขึ้นมาครั้งนี้เพราะสวรรค์มอบโอกาสให้ข้า....  ดังนั้น...

ต่อจากนี้...ข้าจะไม่เป็นแบบเดิมอีก...พวกเจ้าวางใจเถอะ...แล้วก็เลิกทำท่าทางเช่นนั้นกับข้าเสียที" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น

"เพคะ" นางกำนัลเอ่ยประสานเสียง

"เอาล่ะ ต่อจากนี้ไปพวกเจ้าอาจจะต้องเหนื่อยกันหน่อย เพราะข้ามีงานให้พวกเจ้าทำ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นกับนางกำนัลที่มองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความประหลาดใจ ว่างานที่ฮองเฮาว่านั้นคือสิ่งใดกันแน่

"งานใดเพคะ" นางกำนัลประสานเสียงถามพลางทำสีหน้าไม่ไว้วางใจ

หลิวซีจินยิ้มมุมปากครั้งหนึ่งก่อนจะหันไปทางแปลงดอกไม้บริเวณในตำหนัก นางพิจารณามองพืชที่อยู่ในเขตตำหนักฮองเฮาพบว่ามีพืชจำนวนมากที่ถูกปลูกไว้เพื่อความสวยงามแต่หาประโยชน์ไม่ได้ ดังนั้นนางจึงจัดการสั่งรื้อออกทั้งหมดจากนั้น จึงสั่งคนให้จัดแจงสมุนไพรหายากที่ได้มาจากหมอหลวงและพืชสมุนไพรมาไว้แทน

"ฮองเฮา สิ่งนี้คืออะไรหรือเพคะ?" นางกำนัลผู้หนึ่งถาม เมื่อเห็นต้นอ่อนที่คนของหมอหลวงนำมาให้หลายต้น นางกำนัลทั้งแปดที่ถกแขนเสื้อขึ้นได้แต่มองต้นพืชนั้นอย่างประหลาดใจ

"กุ้ยเย่วซานเชียนหนิว(รางจืด) เป็นสมุนไพรชนิดหนึ่งที่มีสามตระกูล ที่ข้าเน้นปลูกสิ่งนี้เพราะเป็นเพราะมันสามารถแก้พิษได้หลายชนิดยิ่งนัก.... พวกเจ้าถามขึ้นก็ดีแล้ว ต่อไปต้องเรียนรู้สรรพคุณสมุนไพรเหล่านี้ให้มากหน่อย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในขณะที่นางกำนัลอีกคนกำลังถกแขนเสื้อพร้อมกับใช้เชือกผูกเพื่อให้ทำกิจได้สะดวก

"เพคะ แต่ว่า...พวกเราไม่ใช่หมอ ไยต้องจำสรรพคุณสมุนไพรพวกนี้ด้วยเล่าเจ้าคะ?" นางกำนัลอีกคนเอ่ยขึ้น

อดประหลาดใจไม่ได้ที่อีกฝ่ายมีความรู้เรื่องสมุนไพรขึ้นมาเสียอย่างนั้น....  ด้านหลิวซีจินที่เห็นสีหน้าประหลาดใจของนางกำนัลทั้งแปดจึงได้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"ความรู้มีไว้ใช่ว่าเสียหลาย...หากวันหนึ่งหากเกิดเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมาพวกเจ้าจะได้มีความรู้ติดตัวบ้าง...หากจะรอแต่หมอเกิดวันหนึ่งหมอขาดแคลนขึ้นมาจะทำเช่นไร" หลิวซีจินเอ่ยในขณะที่ยืนมองคนงานกำลังรื้อแปลงดอกไม้ในแปลงถัดไป

"เพคะ" นางกำนัลทั้งแปดได้แต่ตอบรับอย่างงุนงง...

นี่ฮองเฮาของพวกนางกลายเป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร