ตอนพิเศษ 7 แผนกลบเกลื่อน

ตอนพิเศษ 7

 แผนกลบเกลื่อน

        หลังจากที่หยวนลู่จิ่นพาตนเองมาอยู่ที่ตำหนักองค์รัชทายาทก็พบว่าเซียวอิงกำลังรินสุราสามีของตน หญิงสาวที่เห็นเช่นนั้นก็อมยิ้มเล็กน้อยวันนี้หยวนลู่จิ่นสวมอาภรณ์สีเงินโปร่งใบหน้างามที่แทบไม่ต้องแต่งอะไรก็ดูงดงามนักในสายตาของหวังเฟยหลง

      อาหารถูกนำมาวางตั้งไว้บนโต๊ะ ในขณะที่เซียวอิงกำลังนั่งบรรเลงเพลงพิณอย่างไพเราะจนสตรีเช่นนางยังรู้สึกชอบฟัง

เสียงดนตรี.....

"ท่านพี่  เซียวอิงมีความสามารถหลากหลายด้านเช่นนี้ น่าเสียดายยิ่งนัก ที่นางไม่ได้ตกแต่งเป็นภรรยาผู้ใดเสียที"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะลอบสังเกตอากัปปกิริยาของคนตรงหน้าที่ยกถ้วยน้ำชาขึ้นจรดริมฝีปาก

"เจ้ากล่าวมาไม่ผิด เซียวอิงมีความสามารถหลายด้านนัก"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปาก ด้านหยวนลู่จิ่นที่เห็นว่าทั้งคู่คงจะร่วมเตียงกันได้โดยไม่ต้องวางยาปลุกกำหนัดเป็นแน่...อย่างไรก็ตามนางจะต้องหาอนุภรรยาให้เขาอีกหลายคน เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องมีความต้องการเรื่องเช่นนั้นกับนาง...บิดานางเคยบอกนางว่า สมรสพระราชราชทานนี้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดนางก็ต้องอยู่ให้ครบหนึ่งปีจากนั้น...นางก็จะเขียนใบหย่าให้เขา ด้วยเหตุผลที่ว่านาง'เบื่อเขาแล้ว' นั่นเอง

นางอยากเห็นสีหน้าของเขาในตอนนั้นว่าเขาจะรู้สึกเช่นใด

******

     หนึ่งชั่วยาม(2 ชั่วโมง)หยวนลู่จิ่นประหลาดใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายไม่เรียกเซียวอิงลงมารินสุราให้เสียที...อีกทั้งหวังเฟยหลงยังทำตัวประหลาดโดยการรินชาให้นางก่อนจะรินใส่จอกให้ตนเองในขณะที่ตายังคงจ้องอยู่ที่เซียวอิงที่อยู่กำลังนั่งบรรเลงพิณ

"ท่านพี่ เหตุใดท่านไม่เรียกเซียวอิงลงมารินสุราให้เล่าเจ้าคะ"

หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น ก่อนจะลอบสังเกตสีหน้าของเขาที่ดูระรื่นมาก นางสังเกตว่าเวลานี้เขาสวมอาภรณ์สีดำหรูหราขลับให้เขาดูสง่ายิ่งนัก หากหวังเฟยหลงเป็นบุรุษที่เอาใจใส่นางและรักนางเพียงคนเดียวคงจะดีไม่น้อย แต่ทว่า เขาที่เอ่ยปากเรื่องการรับอนุชายาเป็นว่าเล่นเช่นนี้

'บุรุษมีมากภรรยานั้นเป็นธรรมดา'

'หากเดือนหน้าเจ้าไม่ตั้งครรภ์

ข้าจะรับอนุชายาเข้าตำหนัก'

หญิงสาวคิดถึงประโยคที่เขาเอ่ยในคืนเข้าหอ

"พระชายา ดูแล้วเจ้าจะกลัวเหลือเกินว่าข้าจะไม่ลากนางขึ้นเตียง"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทันก่อนจะวางจอกสุราลงอย่างไม่พอใจ จนเกิดเสียงดังปึก!

"หยวนลู่จิ่นขออภัย... ข้าเพียงอยากให้ท่านได้ผ่อนคลาย "หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะแสร้งยกถ้วยชาขึ้นจิบบ้าง

"ในเมื่อพระชายาตั้งใจหาอนุให้ข้าถึงเพียงนี้ ข้าจะลองทำตามที่เจ้าต้องการก็แล้วกัน"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงนั้นคล้ายจะประชดก่อนจะทำสัญญาณมือให้เซียวอิงหยุดบรรเลงเพลงแล้วให้ลงมา

"องค์รัชทายาท  ต้องการให้ข้าบรรเลงเพลงแบบใดหรือเพคะ"เซียวอิงถามขึ้น

"เซียวอิง... ข้ามักจะเห็นเจ้ารินสุราให้ข้าอยู่บ่อยครั้ง วันนี้ข้าอยากสัมผัสมือของจ้า... ส่งมือของเจ้ามาให้ข้าดูหน่อยเถิด ข้าอยากรู้ว่ามือแบบใดที่บรรเลงพิณได้ไพเราะเช่นนี้"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้น เซียวอิงที่ได้ฟังเช่นนั้นจึงยื่นมือให้อีกฝ่ายตามที่ขอ ... ด้านหวังเฟยหลงจับมืออีกฝ่ายมาก่อนจะลูบไล้มือของเซียวอิงต่อหน้าหยวนลู่จิ่น

ด้านชายาสาวที่มองดูการกระทำของคนทั้งคู่ นางสังเกตสีหน้าของเซียวอิงที่เกิดแดงระเรื่อราวผลผิงกั่ว(แอปเปิ้ล) อีกทั้งสายตาของหวังเฟยหลงที่มองดูเซียวอิงก็ดูหวานเยิ้มเหลือเกิน

"หยวนลู่จิ่น เจ้าต้องการเช่นนี้จริงๆหรือ?"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนหมุนใบหน้ามาหาชายาตนเล็กน้อยในขณะที่มือหนายังคงลูบไล้ฝ่ามือเรียวของเซียวอิงอยู่

"ท่านพี่หมายถึงอะไรหรือเจ้าคะ"หยวนลู่จิ่นตีหน้าซื่อ

"เซียวอิง มือนี้ของเจ้างดงามเกินไปมิสู้...ตัดทิ้งเสีย ดีหรือไม่?"หวังเฟยหลงถามขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาของเซียวอิงที่มีสีหน้าตื่นตระหนก

"หา? !!!"เซียวอิงเอ่ยขึ้นก่อนจะเบิกตากว้าง ด้านหยวนลู่จิ่นที่เห็นเช่นนั้นก็เบิกตากว้างเช่นกัน

"องค์รัชทายาทล้อเจ้าเล่นแล้ว"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะขึงตาใส่ผู้เป็นสามีเป็นเชิงดุว่าเล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง

"เซียวอิงเจ้าอยากเป็นภรรยาข้าหรือไม่?"เขาถามขึ้น

"เอ่อคือ..."เซียวอิงตอบขึ้นก่อนจะหันไปสบตาผู้เป็นชายาเอกอย่างกล้าๆกลัวๆ

ด้านหยวนลู่จินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก

"เช่นนั้นท่านพี่...อยู่ที่นี่อื่มสุรากับนางไปก่อนเถิดนะเจ้าคะ  ข้าไม่รบกวน"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างรู้งานเพื่อเปิดโอกาสให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกัน

"ข้าอนุญาตให้เจ้าไปแล้วหรือ?"องค์รัชทายาทหนุ่มเสียงต่ำจนฟังดูน่ากลัว

"ก็ท่านต้องการเช่นนี้มิใช่หรือ?"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ อะไรของเขากัน? เมื่อครู่เขายังดูคล้ายกับจะพอใจอยู่เลย

"เซียวอิง เจ้ากลับไปเถอะ ข้ามีเรื่องต้องสนทนากับชายาของข้า"เขาเอ่ยทันทีก่อนจะหันไปหาชายาตนที่กำลังมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าความงุนงง ด้านเซียวอิงที่ได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้ารับแล้วจึงเดินออกไปอย่างรู้งาน

"เพคะ"

"หวังเฟยหลง  ท่านต้องการจะสนทนาอะไรกับข้า"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นทันทีที่อยู่ลำพัง

"นับวันพระชายายิ่งเหมือนแม่เล้าไปแล้วรู้หรือไม่?"

"ที่ข้าเป็นเช่นนี้ มิใช่เพราะท่านไม่ยอมหย่าให้ข้าแต่โดยดีหรอกหรือ?...ตามกฏแคว้นเฉิงแม้จะต้องอยู่กันหนึ่งปีแต่หากฝ่ายท่านซึ่งเป็นบุรุษยินยอมหย่าให้ข้าแต่โดยดี...ข้าก็คงไม่ต้องเหนื่อยเช่นนี้"

"เหตุใดเจ้าต้องอยากหนีข้าถึงเพียงนี้...ตอบข้า"หวังเฟยหลงเอ่ยเสียงต่ำในขณะที่สาวเท้าเขามาใกล้นางก่อนจะจับบ่าไหล่หญิงสาวทั้งสองข้าง

"เรื่องนี้...ท่านย่อมรู้ว่าเพราะเหตุใด…"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะสบตาผู้เป็นสามีอย่างไม่กลัวเกรง

"เจ้ามีใจบุรุษอื่นใช่หรือไม่?"หวังเฟยหลงเอ่ยเสียงต่ำในขณะที่มือหนาบีบไหล่นางแรงขึ้นจนหยวนลู่จิ่นรู้สึกเจ็บ

นี่เขาบ้าไปแล้วหรือ? จึงคิดเหตุผลเช่นนี้ออกมาได้

"ข้าไม่มีบุรุษอื่น...ปล่อย!  ข้าเจ็บ"