Masukตอนที่ 46
จับผิด
เพราะชุนหมี่เยว่ได้ยินมาว่าหลังจากที่ฮองเฮาฟื้นจากความตายก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนจึงต้องมาพิสูจน์ให้เห็นกับตาเสียหน่อย ว่าจริงเท็จแต่ประการใด...วันนี้นางจึงแอบตามติด
อีกฝ่ายอย่างเงียบที่สุดณ ตำหนักฮองเฮา
ผ่านไปหลายวันพืชสมุนไพรที่หลิวซีจินสั่งคนให้ปลูกงอกงามขึ้นราวกับเทพเซียนมาช่วยกันเสกสรรก็ไม่ปาน...วันนี้นางจึง
เริ่มปลูกผักสวนครัวเพื่อไว้รับประทานบ้าง...ในมุมหนึ่งชุนหมี่เยว่ที่แอบมองพี่สะใภ้ของตนก็ต้องประหลาดใจเป็นอย่างมากเมื่อพบว่าอีกฝ่ายพานางกำนัลทั้งแปดคนและคนงานอีกหลายคนกำลังขุดดินคล้ายกับต้องการปลูกอะไรบางอย่าง ส่วนที่ปลูกแล้วก็เป็นพืชบางตัวที่นางรู้จักโดยพืชแต่ละประเภทจะถูกแบ่งแยกออกเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ชุนหมี่เยว่มองดูการกระทำนั้นอย่างประหลาดใจ นี่พี่สะใภ้ของนางวิปลาสไปแล้วหรือ? ฮองเฮาที่แสนร้ายกาจผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่
"ตรงนี้ ข้าอยากให้ลงต้นนี้......." เสียงหลิวซีจินดังขึ้นเป็นระยะ ชุนหมี่เยว่ที่แอบมองอยู่บนต้นไม้นางสังเกตว่าพี่สะใภ้ของตนนั้นแต่งกายด้วยอาภรณ์สีเดียวกับใบไม้สด ทั้งที่โดยปกตินางมักจะแต่งกายด้วยอาภรณ์สีเลือดนกเสมอ
"ฮองเฮา...ต้นนี้ปลูกตรงที่ใดเพคะ" นางกำนัลผู้หนึ่งถาม
"ต้นอ่อนต้นนั้นปลูกให้แถวที่สองนั่น และต้นนี้จะปลูกด้วยกันไม่ได้ เจ้าแยกไปปลูกตรงนั้น" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นกับนางกำนัลที่ถามในขณะที่กำลังวาดบางอย่างลงไปในกระดาษ
ด้านชุนหมี่เยว่ที่แอบดูอยู่นั้นก็ได้แต่คิดในใจว่าฮองเฮาในเวลานี้....ช่างผิดจากฮองเฮาคนก่อนนัก...เห็นทีฝ่าบาทกลับมาครานี้นางต้องรายงานให้ละเอียดเสียแล้วหากอีกฝ่ายมีแผนร้ายจะได้ตั้งตัวได้ทัน...
ชุนหมี่เยว่คิด...ก่อนจะได้ยินเสียงร้องตะโกนของนางกำนัลผู้หนึ่ง
"ฮองเฮาเพคะ! แย่แล้ว มีแมวจากที่ใดไม่ทราบมานอนน้ำลายฟูมปากเพคะ มันต้องไม่รอดเป็นแน่ดูจากสภาพแล้ว" นางกำนัลผู้หนึ่งร้องขึ้นน้ำตาคลอหน่วยในขณะที่อุ้มแมวอ้วน
สีขาวตัวหนึ่งที่ดูท่าหมดแรง"เจ้ารีบพามาทางนี้เร็วเข้า ท่าทางเช่นนี้ ถูกพิษมาเป็นแน่" หลิวซีจินเอ่ยก่อนจะรีบหันไปเด็ดใบกุ้ยเยว่เชียนหนิว(รางจืด) อย่างรวดเร็วแล้วจึงขยี้บีบน้ำของสมุนไพรนั้นใส่ปากแมวอ้วนนั้นที่อ้าปากพะงาบคล้ายจะหมดลม หลิวซีจินทำเช่นนั้นต่อเนื่องจนแมวอ้วนนั้นสำรอกออกมาเป็นระยะ เพราะพิษถูกขับออกมา
"ฮองเฮา...มันรอดตายแล้วเพคะ...กุ้ยเยว่เชียนหนิวนี่ช่วยถอนพิษหรือเพคะ?" นางกำนัลผู้หนึ่งถามขึ้นเมื่อเห็นว่าแมวนั้นทำท่าจะลุกเดินราวกับว่าไม่เคยป่วยมาก่อน
"กุ้ยเยว่เชียนหนิว นี่ สามารถล้างพิษได้หากป้อนได้ทันเวลาไม่ว่าสัตว์หรือคนก็รอดได้... แต่หากช้าเกินไปก็เอาไม่อยู่เช่นกัน อีกทั้งยังแก้เมาได้ด้วย...ข้าถึงบอกว่าพวกเจ้าต้องเรียนรู้ไว้..."
ผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปมองเจ้าแมวอ้วนสีขาวที่มีท่าทางมีชีวิตชีวามากขึ้น"เจ้าแมวอ้วน เจ้าเผลอไปกินอะไรมากันแน่ไยจึงถูกพิษเช่นนี้...เจ้าแมวนี้มีเจ้าของหรือไม่ เหตุใดมันจึงออกมาเพ่นพ่านได้" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้มือลูบที่ศีรษะแมวนั้นเบา ๆ
"มาว..." แมวอ้วนนั้นร้องออกมาอย่างเกียจคร้าน"เป็นแมวของจวิ้นจู่ชุนเหลียนฮวาเพคะ" นางกำนัล
ผู้หนึ่งตอบ หลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็นึกออกทันที...ชุนเหลียน ฮวา น้องสาวบุญธรรมของฝ่าบาท.... จากความทรงจำฮองเฮาคนก่อน...สตรีผู้นี้เป็นสตรีผู้เรียบร้อยยิ่ง อีกทั้งยังมีไทเฮาคอยหนุนหลัง...บ่อยครั้งไทเฮามักจะยุยงชุนหลุนซีให้รับสตรีผู้นี้เป็นสนม...น่าประหลาดที่ว่า....ในเมื่อแมวตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงของ
อีกฝ่ายแต่ทว่าเหตุใดจึงหลุดเข้ามาในตำหนักของนางได้ช่างเถิดในเมื่อเจ้าแมวนี่รอดตายแล้ว นางก็ไม่อยากสงสัยอะไรอีก...หลิวซีจินคิดกับตนเองครู่หนึ่งแล้วจึงสั่งนางกำนัลดูแลแมวนั้นต่อไป
เหตุการณ์ช่วยชีวิตแมวอ้วนนั้น...อยู่ในสายตาของ
ชุนหมี่เยว่ที่แอบมองอย่างจับผิด...เหตุใดหลิวซีจินในเวลานี้จึงได้แตกต่างจากคนก่อนนัก...หากเป็นเมื่อก่อนอย่าว่าแต่แมวเลย...ขนาดว่ามีสุนัขหลงเข้ามาอีกฝ่ายยังถือแส้ไล่ตีมันจนตาย.... น่าประหลาดยิ่งนัก!....ชุนหมี่เยว่คิดก่อนจะใช้วิชาตัวเบาย่องกลับตำหนักตนแต่ทว่า ในขณะที่ชุนหมี่เยว่กำลังย่องเบากลับตำหนักตนนั่นเองนางก็พบ อ้ายเสิน ที่ยืนอยู่บนหลังคาเช่นกัน
เขามาทำอะไรที่นี่!
เหตุใดคนผู้นี้จึงได้มาวุ่นวายกับเรื่องภายในวังมากมายนัก เป็นสหายของฝ่าบาทก็ช่างเถิด...นางเกลียดบุรุษผู้นี้ยิ่ง
"สตรีเช่นท่าน เหตุใดจึงชอบวุ่นวายกับเรื่องผู้อื่น นักเล่า ไหนสัญญาดิบดีแล้วว่าจะไม่ยุ่งเรื่องของฮองเฮา"
อ้ายเสินเอ่ยขึ้นในขณะกอดอกมองจวิ้นจู่สาวที่หยุดชะงักเพราะเห็นตน"เรื่องของข้า! ท่านมายุ่งอะไรด้วย!" ชุนหมี่เยว่เอ่ยอย่างไม่พอใจ
"ข้าจะฟ้องฝ่าบาทว่าท่านมาแอบดูฮองเฮา" อ้ายเสินเอ่ย เพราะในระหว่างที่ฝ่าบาทไม่อยู่เขาได้รับมอบหมายให้เป็นหูเป็นตาดูแลความเรียบร้อยภายในวัง...เรื่องฮองเฮาฟื้นคืนชีพนั้น...สร้างความประหลาดใจให้เขาเป็นอย่างมากเช่นกัน.... แต่ทว่าอย่างไรก็ตามสตรีตรงหน้านี้ก็ไม่ควรยุ่งอยู่ดี
"หากท่านฟ้องฝ่าบาท ข้าจะ...ข้าจะ...บอกความลับของท่านกับทุกคน...ไม่เชื่อก็ลองดู" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น เมื่อนึกได้ว่าเคยได้ล่วงรู้ความลับของอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจแล้วจึงหมุนตัวย่องเบาจากไปเสียอย่างนั้น... ด้านอ้ายเสินที่ถูกข่มขู่เช่นนั้นก็ได้แต่งุนงง...ความลับของเขาที่นางว่า...มันคืออะไรกัน? ชายหนุ่มมุ่นคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวใช้วิชาตัวเบาไปแอบมองผู้เป็นฮองเฮาแทนที่หญิงสาวที่เพิ่งจากไปเมื่อครู่
เขาติดตามดูนางมาหลายวันแล้ว...เกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่...เหตุใดฮองเฮาเวลานี้จึงเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้..ความจริงแล้วเขาไม่เคยคิดอยากยุ่งกับเรื่องราวของราชสำนักเท่าใดนัก....ติดที่ว่าชุนหลุนซีเคยช่วยเขาไว้ครั้งหนึ่ง...นับจากนั้นเขาจึงยอมนับอีกฝ่ายเป็นสหายมาจนถึงทุกวันนี้....ชายหนุ่มคิดก่อนจะ
ใช้วิชาตัวเบาย่องหายไปเพื่อเขียนจดหมายรายงานให้ผู้เป็นฮ่องเต้ทราบตอนที่ 59ได้พวกเพิ่ม"แต่เจ้าเป็นคนของฝ่าบาท ส่วนท่านก็เป็นน้องสาวของฝ่าบาทที่เกลียดข้าจับใจ...จะมาสนับสนุนข้าได้อย่างไร?"หลิวซีจินเอ่ยขึ้น...คงมีวิธีเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นมิตรแล้วที่จะทำให้นางอยู่อย่างสงบได้..."พี่สะใภ้ท่านโปรดวางใจ ถึงข้าจะเป็นน้องสาวของฝ่าบาท แต่หากท่านเปลี่ยนตนเองแล้วจริง ๆ ข้าก็จะสนับสนุนท่านเต็มที่ เรื่องแปลงสมุนไพรนั่น พวกเรามาช่วยกันปลูกใหม่เถอะ" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาของพี่สะใภ้...เพราะชุนหมี่เยว่ก็ยอมรับว่าสตรีตรงหน้านี้ไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว"จวิ้นจู่ ขอบคุณท่านจริง ๆ" ผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยด้วยความตื้นตัน"แต่ว่า เรื่องที่ข้ามาแอบดูท่าน อย่าบอกฝ่าบาทได้หรือไม่? คือข้าเคยสาบานกับเขาว่าจะไม่ยุ่งกับท่านอีก" ชุนหมี่เยว่อ้อมแอ้มเอ่ยขึ้น"เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ได้แต่คิดในใจว่า...เหตุใดบุรุษผู้นี้จึงได้เจ้าคิดเจ้าแค้นนิสัยคล้ายสตรีเช่นนี้ ...ช่างเถิด..."ได้ ข้าจะไม่บอกเขา.... ก่อนพวกท่านกลับข้ามีของดีให้พวกท่านดื่ม โชคดีนักที่ เหมยกุ้ยฮวา(ดอกกุหลาบ)ไม่ถูกทำลายไปด้วย" หลิวซีจินเอ่ยขึ
ตอนที่ 58หาพรรคพวก"ท่านพานางเข้าไปด้านในเถอะที่นี่อากาศหนาวนางจะไม่สบาย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะนำทางเข้าไปในห้อง จากนั้นนางจึงบอกให้นางกำนัลทั้งแปดรอที่ห้องโถงไม่ต้องเข้าไป"ท่านติดตามข้ามาตั้งแต่เมื่อใด? และเหตุใดจึงมาลอบติดตามข้าเช่นนี้" หลิวซีจินถามขึ้นก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่ดูแล้วอายุคงไม่เกินยี่สิบหนาว"กระหม่อมติดตามฮองเฮาตั้งแต่ท่านฟื้นจากความตาย เหตุผลไม่ทราบเพราะเป็นคำสั่งฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด"หากเจ้าติดตามข้ามาตั้งแต่ข้าฟื้นเช่นนั้น...เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าสนมกุ้ยเหมยเป็นผู้ทำลายแปลงสมุนไพรของข้า" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น อ้ายเสินพยักหน้าแทนคำตอบ..."ดียิ่งนัก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะพยักหน้าเยาะเย้ยตนเอง...ชุนหลุนซีทราบเรื่องนี้อยู่แล้ว...นั่นหมายถึงว่าเขากับสนมของเขารวมหัวกันแกล้งนาง..."ฮองเฮา...ที่ฝ่าบาททำไปเพราะมีเหตุผลของพระองค์ทรงรอคอยก่อนอย่าเพิ่งด่วนตัดสิน" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น"ช้าก่อนฮองเฮา ข้าอ้ายเสิน...มาทำงานให้ฝ่าบาท มิได้มีจิตคิดร้ายต่อฮองเฮาเลยแม้แต่น้อย ส่วนจวิ้นจู่.... ท่านถอนพิษให้นางเถิด นางแค่แอบตามข้ามาเ
ตอนที่ 57 ลำเอียงหมับ!"ฝ่าบาท...ปล่อยข้า" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเสียงต่ำก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาคมของผู้ที่เป็นสามี......เวลานี้นางจะต้องสั่งสอนสตรีที่บังอาจทำลายแปลงสมุนไพรของนาง ผู้ที่ทำการปล่อยสัตว์กินพืชออกมาทำลายพืชของนางที่ปลูกไว้เต็มตำหนัก!"ออกมาจากตำหนักเย็นได้ไม่นาน... อยากจะกลับเข้าไปอยู่ตำหนักเย็นหรือ?" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น หลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้น จึงเอ่ยขึ้น"เช่นนั้น ฝ่าบาทจะลงโทษนางอย่างไร? นางปล่อยสัตว์กินพืชข้าจนหมด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น"ฝ่าบาท! โปรดให้ความเป็นธรรมกับหม่อมฉันด้วย กุ้ยเหมยถูกใส่ร้าย" สนมกุ้ยเหมยเอ่ยขึ้นก่อนจะแสร้งก้มหน้าลงอย่างน่าสงสาร"เมื่อครู่เจ้ายอมรับแล้ว ไยกลับคำเมื่ออยู่ต่อหน้าฝ่าบาท!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างอดกลั้น"มีผู้ใดเป็นพยานได้บ้าง" เสียงทุ้มของชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น"มีนางกำนัลทั้งแปดคนของข้า" หลิวซีจินเอ่ยทันที"เหตุใดพยานจึงมีแต่คนของฮองเฮาเล่า?" ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้น"เมื่อครู่ ฮุ่ยชิวเหยาก็อยู่ในเหตุการณ์ตอนนางสารภาพออกมา... หวังว่าสนมฮุ่ยชิวเหยาคงไม่เข้าข้างคนผิด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาของสนมของสามีที่ทำหน้าหวาดหวั่
ตอนที่ 56ลาก่อนตำหนักเย็นเพราะใกล้กำหนดการที่องค์หญิงต่างแคว้นจะเดินทางแต่งเป็นสนมของเขาดังนั้น...ชุนหลุนซี จึงส่งชุนเป่ยหยางผู้เป็นพี่ชายไปรับขบวนจากต่างแคว้นกลางทางเพื่อเป็นการให้เกียรติอีกฝ่ายและนับตั้งแต่ที่เขาสั่งลงโทษผู้เป็นฮองเฮา ด้านชุนหลุนซีที่ไม่เห็นการโวยวายใด ๆ ก็ประหลาดใจเป็นอย่างมากที่นางอยู่ในตำหนักเย็นอย่างสงบ...และวันนี้...ก็เป็นวันครบกำหนดหนึ่งเดือนแล้ว...เขาจึงประกาศคำสั่งปล่อยตัวฮองเฮาออกมา....ด้านหลิวซีจินที่อยู่กำหนดครบหนึ่งเดือนในตำหนักเย็น....เมื่อกลับมาถึงตำหนักฮองเฮา...นางก็ต้องตกใจเป็นอย่างมากที่สมุนไพรหายากที่นางสั่งให้นางกำนัลทั้งแปดดูแลไว้ ถูกทำลายแทบไม่เหลือ คล้ายกับเป็นรอยสัตว์ที่มีฟันแทะเล็ม ดูแล้วคงจะเป็นรอยฟันของสัตว์อย่างไม่ต้องสงสัย...มีคนจงใจกลั่นแกล้งนาง!"เร็วเข้า! มันวิ่งไปทางนั้นแล้ว!" นางกำนัลผู้หนึ่งร้องขึ้นในขณะที่กำลังวิ่งจับหนูที่กินพืช....หลิวซีจินมองดูภาพที่นางกำนัลทั้งแปดกำลังวิ่งไล่จับหนูที่กินพืชอย่างอลหม่าน...หมดกัน แปลงสมุนไพรของนาง...."ตอนข้าไม่อยู่ พวกเจ้าไม่เห็นเลยหรือว่าผู้ใดมากระทำเช่นนี้!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะกำหมั
ตอนที่ 55 ผู้บุกรุกณ ตำหนักเย็น....ด้านหลิวซีจินเมื่อได้รับจดหมายตอบกลับจากชุนชวนหยูนั้นก็สบายใจยิ่งนักที่ผลการรักษาเป็นไปตามที่ต้องการ นางใช้ชีวิตอยู่ในตำหนักเย็นอย่างไม่ทุกข์ร้อน นางไม่คิดปล่อยให้เวลาเลยผ่าน ใช้เวลาที่อยู่ในตำหนักเย็น บันทึกสูตรยาจากประสบการณ์ที่นางเคยใช้ ก่อนจะบันทึกนางได้อ่านตำราสมุนไพรในวัง พบว่าหลายสูตรยังไม่ถูกบันทึก และวันนี้…นับเป็นวันที่สิบแล้วที่นางอยู่ในตำหนักเย็นแห่งนี้...สิบวันมานี้นางใช้ความสามารถวาดอักษรลงบนกระดาษได้จำนวนหลายเล่มนัก เดือดร้อนผู้เฝ้าประตูตำหนักเย็นไปหากระดาษและหมึกมาเพิ่ม*****คืนหนึ่ง....ในขณะที่นางกำลังเขียนสูตรยานั่นเอง จู่ ๆ นางก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น"หลิวซีจิน..." เสียงบุรุษที่ฟังดูยานคางดังขึ้น หลิวซีจินคิดว่านั่นคล้ายกับเป็นการดัดแปลงเสียงเสียมากกว่าใครกัน? หญิงสาวคิดก่อนจะเดินไปตามเสียงนั้นจนมาหยุดที่หน้าศาลบรรพชน"หลิวซีจิน...." เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งหลิวซีจินไม่รอช้า แม้นางจะเกรงกลัวอยู่บ้างแต่ทว่านางก็อยากพิสูจน์ให้รู้กันไป.... นางจึงก้าวขาเข้าไปใกล้ห้องหนึ่งอย่างช้า ๆ ในขณะนั้นเอง....ประตูเรือนถัดจากศาลบรรพชนเ
ตอนที่ 54ฮองเฮาในตำหนักเย็นห้วงฝันของชุนหลุนซี.....ชุนหลุนซีกำลังยืนอยู่ในห้องหนึ่งคล้ายกับเหตุการณ์ที่สตรีชั่วผู้นั้น ทำของต่ำใส่เขา...นี่เขากำลังฝันใช่หรือไม่?ฮ่องเต้หนุ่มคิดก่อนจะหันไปพบร่างขาวผ่องของผู้เป็นฮองเฮา ซึ่งเวลานี้สวมอาภรณ์ที่บางมากจนแทบจะปิดสิ่งใดไม่ได้"ฝ่าบาท.... ท่านมาแล้วหรือ?....." หลิวซีจินในอาภรณ์สีเขียวมรกตที่แหวกถึงร่องอกอวบอิ่มนอนอวดขาเรียวอยู่ในวงกลมที่มีเทียนล้อมรอบ พลางทำสีหน้ายั่วยวนเขา...ริมฝีปากอวบอิ่มที่แต่งแต้มไปด้วยชาดทาปากสีเลือดนกเผยอเล็กน้อยอย่างเชิญชวน....ผมยาวสลวยของนาง สยายออกอย่างเย้ายวนจนชุนหลุนซีต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก..เกิดอะไรขึ้นกับเขา...."ฝ่าบาท...ข้าทำถึงเพียงนี้แล้ว...ท่านยังอดใจได้อยู่อีก...หรือว่าท่านจะไม่ใช่บุรุษ" หลิวซีจินฮองเฮาเอ่ยขึ้น อาภรณ์สีเดียวกับใบไม้สดค่อย ๆ ร่วงลงมาจนเห็นดอกบัวคู่งาม นางขบริมฝีปากล่างเล็กน้อยก่อนจะยกมือเรียวยื่นออกมาก่อนจะกระดิกนิ้วเชิญชวนผู้เป็นสามี...ด้านชุนหลุนซีที่เวลานี้ส่วนล่างของเขานั้นเกิดตื่นตัวขึ้นมาเสียแล้ว"ต่อให้เป็นความฝันข้าก็จะไม่หลงกลสตรีร้ายกาจเช่นเจ้า!" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ







