ตอนพิเศษ 5 หาสตรีให้สามี

ตอนพิเศษ  5

ทาบทามสตรีให้สามี

        หยวนลู่จิ่นเดินทางไปที่สำนักศึกษาที่นางร่ำเรียนมา นางเข้าไปคารวะผู้เป็นอาจารย์เรียบร้อยแล้วจึงขอพบฝางผิงเกอทันที

"ผิงเกอ เจ้ายังมีใจให้กับหวังเฟยหลงอยู่หรือไม่?"หยวนลู่จินถามอีกฝ่ายทันทีอย่างไม่อ้อมค้อม

"ข้า...."ฝางผิงเกอเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ ด้านหยวนลู่จิ่นที่เห็นอาการเช่นนั้นก็ยิ้มร้ายกาจออกมาเล็กน้อย...

"เจ้าไม่ต้องพูดข้าก็รู้  ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้า..เต็มใจจะแต่งเข้าตำหนักองค์รัชทายาทหรือไม่ "หยวนลู่จิ่นถามขึ้น ด้านฝางผิงเกอที่ได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตากว้างทันที

นี่อีกฝ่ายจะให้นางแต่งเข้าตำหนักองค์รัชทายาทจริงหรือ?

"พระชายา! ท่านเพิ่งแต่งกับองค์รัชทายาทเมื่อไม่กี่วันเองมิใช่หรือเจ้าคะ" ฝางผิงเกอ บุตรสาวของอาจารย์นางเอ่ยขึ้นคิ้วขมวดด้วยความประหลาดใจ

"ข้ากล่าวตามตรงกับเจ้า  ข้าไม่อยากมีบุตร ข้าจึงอยากหย่ากับเขาให้เร็วที่สุด อีกทั้งอยากสนับสนุนเจ้าให้ลงเอยกับเขา"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น

"พระชายา  ท่านมีเรื่องกับองค์รัชทายาทมาก่อนหรือ? เหตุใดจึงไม่อยากมีบุตร... แม้ว่าข้าจะอยากแต่งให้องค์รัชทายาทแต่เรื่องนี้อย่างไรก็ต้องขออนุญาตจากท่านพ่อก่อน"ฝางผิงเกอเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"เรื่องนี้เจ้าลองกล่าวกับบิดาเจ้าก่อน ได้เรื่องอย่างไรเขียนจดหมายบอกข้าด้วย"หยวนลู่จิ่นเอ่ยทันที

"ข้าจะลองเอ่ยกับท่านพ่อดู  มิรู้ว่าท่านพ่อจะเห็นด้วยหรือไม่ กล่าวตามตรงว่าท่านพ่อข้าไม่ค่อยอยากดองญาติกับคนในราชสำนัก แม้ข้าจะมีใจให้หวังเฟยหลง หากท่านพ่อไม่เห็นด้วย ก็คงทำอะไรไม่ได้"ฝางผิงเกอเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย

"เช่นนั้นเจ้าลองเอ่ยเรื่องนี้กับพ่อเจ้าก่อน จากนั้นเจ้าค่อยเขียนจดหมายรายงานข้าดีหรือไม่?"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น อย่างร้องขอ ฝางผิงเกอที่เห็นเช่นนั้นจึงพยักหน้าหนึ่งครั้ง

*****

         ระหว่างที่หยวนลู่จิ่นเดินทางกลับจวนเสนาบดี นางจึงแวะหาหมอในเมืองเพื่อปรึกษา... หลายวันมานี้นางยอมรับว่าตนมีความวิตกกังวลเป็นอย่างมากจึงเกรงว่าจะเกิดผลเสียต่อร่างกาย

ณ  โรงหมอแห่งหนึ่ง...

"นายหญิง ชีพจรท่านเต้นเร็วกว่าปกติอีกทั้งลมปรานก็ปั่นป่วนคล้ายโรควิตกกังวล ช่วงนี้ท่านนอนหลับยากหรือไม่?" หมอชายผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น

"ข้านอนหลับยากอย่างที่ท่านบอก ท่านพอจะจัดยาที่ทำให้ข้านอนหลับดีได้หรือไม่?"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น

"ย่อมได้...ข้าจะจดเป็นสูตรยาให้ท่าน สามารถหาซื้อได้ตามร้านขายสมุนไพร จะกินเป็นชาก็ย่อมได้เช่นกัน"ท่านหมอเอ่ยอย่างใจดีก่อนจะเขียนสูตรยาลงกระดาษครู่หนึ่งก่อนจะยื่นให้นาง

"ขอบคุณท่านหมอ"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะเปิดดูเทียบยาในมือ

สมุนไพรที่ช่วยคลายกังวลลดซึมเศร้า

ช่วยให้นอนหลับง่ายขึ้น

1.ไฉหู

ช่วยสงบตับ คลายกังวล

2.หยวนจื้อ

ช่วยสงบประสาทคลายกังวล

3.ต่านหนานซิง

ช่วยระบายความร้อนคลายกังวล

4.ไป๋เหอ

ช่วยให้ความชุ่มชื้นแก่ปอด ระบายความร้อนในหัวใจ

คลายกังวล

5.ต้าเจ่า(พุทราจีน)

ช่วยปรับสมดุลม้ามและกระเพาะอาการและยังช่วยสงบใจ

หยวนลู่จิ่นอ่านทวนรายการอีกครั้งก่อนจะถือเทียบยาเดินออกจากโรงหมอก่อนจะไปโรงขายสมุนไพร เพื่อซื้อสมุนไพรมารับประทานตามคำแนะนำของหมอ หลายวันมานี้ตั้งแต่นางแอบหนีออกมาจากห้องหอนางยอมรับว่ากังวลจนนอนไม่หลับ เนื่องจากสมองของนางเอาแต่คิดว่าจะทำอย่างไรจึงจะหนีจากสามีผู้นี้พ้น

หลายวันต่อมา...

     หยวนลู่จินยังคงไม่คิดกลับตำหนักตนเนื่องจากเกรงว่าจะถูกหวังเฟยหลงเอาคืน...อีกทั้งนางก็เกิดความกังวลเพราะได้รับจดหมายจากฝางผิงเกอที่ดับฝันของนางจนหมดสิ้น

'ถึง พระชายาหยวนลู่จิ่น

เรื่องที่เราสนทนากันในวันนั้น ข้าได้ลองเอ่ยกับท่านพ่อแล้ว ซึ่งเป็นอย่างที่ข้าเดาไว้ไม่มีผิด ท่านพ่อปฏิเสธที่จะให้ข้าแต่งเข้าตำหนักหวังเฟยหลง...มิใช่เพราะเกลียดชังองค์รัชทายาท หากแต่เพราะท่านพ่อข้า ต้องการให้ข้าแต่งกับบุรุษผู้หนึ่งอย่างจำเป็น ข้าขอบคุณท่าน ที่คิดสนับสนุนความรักของข้าให้สมหวัง ขอให้ท่านโชคดี รักษาตัวด้วย

ฝางผิงเกอ '

หยวนลู่จินที่อ่านจดหมายจากฝางผิงเกออยู่หลายครั้ง ราวกับฝันดับสลาย...

ทำอย่างไรดี?  นางจะหาสตรีที่ใดให้หวังเฟยหลง หากไม่มีคน...ดังนั้นนางจึงตัดสินใจเขียนจดหมายหาเฉิงเจิงอวี้เพื่อขอคำแนะนำจากอีกฝ่าย

ณ  ศาลาริมน้ำตกหนักองค์ชายสี่...

ปึก!

           เสียงถ้วยชากระทบกับถาดวางแก้วอย่างแรงบ่งบอกถึงอารมณ์ผู้ที่วางแก้วเป็นอย่างดี

"พี่ใหญ่...ท่านทำถ้วยชาตำหนักข้าแตกมากี่ใบแล้ว พวกมันทำอะไรผิดกันแน่...ท่านถึงได้มาลงที่ถ้วยชาของข้า ของเก่ายังไม่ชดใช้ยังทำท่าจะทำลายเพิ่มอีก" เฉิงเจิงอวี้ หรือ องค์ชายสี่ เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าพี่ใหญ่ของตนมาใส่อารมณ์กับข้าวของในตำหนักของเขาก่อนจะกรอกตาใส่ผู้เป็นพี่ชายอย่างเบื่อหน่าย

"เฉิงเจิงอวี้....ข้าเพิ่งรู้ว่าถ้วยชาพวกนี้สำคัญมากกว่าข้าที่เป็นพี่ชายของเจ้า"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

"ข้าพูดไปเช่นนั้นเอง...ว่าแต่ท่านเถิด  ทำหน้าอะไรของท่านกันเพิ่งเข้าหอมามิใช่หรือ?" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะรินชาลงในจอกของตนเองบ้าง

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าชายาตัวร้ายนั่นวางยาข้าให้ข้าสลบในคืนเข้าหอ ยังไม่พอ...นางยังใช้ชาดทาปากวาดบนใบหน้าข้าจนไม่เหลือที่ว่าง...สตรีตัวร้าย!  ข้าจะต้องหาทางสั่งสอนนางให้สมกับที่ทำกับข้า...เจ้ารู้หรือไม่ว่านางเขียนจดหมายว่าขอค้างที่จวนแม่ทัพตั้งแต่คืนเข้าหอ บัดนี้ยังไม่คิดกลับมาอีก" หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นดวงตาคมหลี่ลงเล็กน้อย มือหนาตบลงที่โต๊ะราวกับต้องการระบายสิ่งที่อัดอั้น

"เท่าที่ข้ารู้จักหยวนลู่จิ่นมา ตอนเรียนในสำนักเดียวกัน นางเก่งกาจไม่เบา ถ้าจะให้มาแต่งกับท่านมีจะแต่งภรรยาอีกมากมายนางก็คงไม่ต้องการ ท่านต้องเข้าใจนางด้วยสิ" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น....เป็นที่น่าเสียดายที่ก่อนหน้าตัวเขานั้นแอบมีใจให้หยวนลู่จิ่น แต่ทว่าเมื่ออีกฝ่ายได้ถูกหมั้นหมายไว้ให้แต่งกับองค์รัชทายาทพี่ชายตน เขาจึงตัดใจตั้งแต่วันนั้น

"หากไม่ต้องการใยไม่ปฏิเสธฝ่าบาทเล่า จะตกปากรับคำแล้วมาหาทางยกเลิกทีหลังทำไมกัน"องค์รัชทายาทหนุ่มโวยวายขึ้นเล็กน้อย

"เสด็จพ่อเล่นกล่าวเช่นนั้น ผู้ใดจะกล้าขัดแล้วท่านเล่า?.....ว่าแต่เสด็จพ่อแล้วตัวท่าน...ในเมื่อนางอุตส่าห์หาทางยกเลิกการหมั้นหมายหลายครา ใยไม่ให้นางสัมปรารถนาจะรั้งนางไว้ทำไมกัน"เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนหยิบขนมเซาปิ่งที่วางบนโต๊ะเข้าปากก่อนจะเคี้ยวตุ่ยๆในขณะที่มือหนึ่งกำลังถือตำรา

"เจ้าสี่… นี่ข้ากับนางใครเป็นพี่น้องเจ้ากันแน่ เหตุใดเจ้าเข้าข้างแต่นางเล่า" หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะตวัดสายตามองผู้เป็นน้องชายที่เอาแต่แก้ต่างให้อีกฝ่าย

"ก็ต้องเป็นท่านอยู่แล้ว...ว่าแต่ท่านคืนเข้าหอท่านกล่าวอะไรให้นางไม่พอใจหรือไม่"เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะยกชาขึ้นจรดริมฝีปาก

"ข้าเพียงบอกนางว่าหากนางไม่ตั้งครรภ์ภายในหนึ่งเดือน ข้าจะรับอนุเข้าตำหนักก็เท่านั้น...ข้ากล่าวเช่นนี้ แทนที่นางจะรีบปรนนิบัติเพื่อแย่งชิงความโปรดปรานจากข้า แต่นางกลับทำเช่นนี้กับข้า เจ้าว่ามันสมควรหรือ? "

"ชิ!  เป็นข้าก็ไม่อยู่...ดูคำพูดท่านสิหักหาญน้ำใจนางเกินไป"เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะยกชาขึ้นจิบอีกครั้ง

"เจ้าสี่…เจ้าควรเข้าข้างข้ามิใช่หรือ?"หวังเฟยหลงเอ่ยอีกครั้งที่น้องชายตนเอนเอียงไปทางอีกฝ่าย

"พี่ใหญ่  หากท่านพึงใจนางอยากได้นางมารดาของบุตรด้วยความเต็มใจ...ท่านก็ใช้วิธีที่ดีกว่านี้เถิด"เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น

    ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันนั่นเอง

"มีจดหมายมาขอรับองค์ชายสี่" องค์รักษ์หนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้

"ขอบใจเจ้า" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะรับจดหมายมาไว้ในมือ ก่อนจะเปิดอ่านทันที

'ถึง  เฉิงเจิงอวี้

ข้ามีเรื่องสำคัญมากอยากปรึกษาท่าน

เรื่องนี้จะให้ผู้ใดล่วงรู้มิได้แม้แต่องค์รัชทายาท

หากท่านสะดวกมาพบข้าหน่อย

                                    หยวนลู่จิ่น'

"ผู้ใดกันเขียนจดหมายหาน้องข้า" หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ สายตานั้นมองไปยังกระดาษที่เฉิงเจิงอวี้กำลังกางออกแต่เขาก็ไม่สามารถมองเห็นได้ว่าเขียนว่าอะไร

"เรื่องอะไรข้าต้องบอกท่านด้วยเล่า" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะรีบพับเก็บใส่กระชายเสื้อของตน

"เดี๋ยวนี้เจ้ากล้ามีความลับกับข้าหรือเจ้าสี่"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะหรี่ตาคมมองดูน้องชายตนอย่างจับผิด

"เรื่องของข้าน่า" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้่นก่อนจะลุกหนีออกไปโดยไม่สนคำพี่ชายเลยแม้แต่น้อย

"นี่เจ้า!" หวังเฟยหลงตะโกนไล่หลังด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าจดหมายนั่นมาจากผู้ใดกันแน่ อีกฝ่ายถึงได้ทำมีลับลมคมในถึงเพียงนั้น องค์รัชทายาทหนุ่มคิดกับตน