ตอนพิเศษ 4 ข้าจะหนีจากท่าน

ตอนพิเศษ 4 ข้าจะหนีจากท่าน

ณ  จวนท่านแม่ทัพ

เช้าวันถัดมา...

“ท่านหนีออกมาเช่นนี้ หาเรื่องตายแล้ว”หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้น

“จะหาเรื่องตายได้อย่างไร ในเมื่อเขาอนุญาตข้าเอง เจ้าดูนี่”นางเอ่ยขึ้นก่อนจะกางจดหมายอนุญาติจากองค์รัชทายาทพร้อมตราประทับลายนิ้วมือ

“ท่านร้ายกาจเกินไป”

“นี่เพียง ”

"พี่ใหญ่....เกิดมาข้าเพิ่งเคยได้ยิน มีแต่ชายาเอกคิดกำจัดชายาคนอื่นๆของสามี  แต่นี่อะไร?  ท่านคิดจะหาชายาให้สามีเพิ่มอีก!" หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้นก่อนจะวางถ้วยชาลง ก่อนจะกรอกตาไปมา

"หากข้าไม่หาให้เขา เจ้าคนผู้นั้นก็หาอนุเข้าตำหนักอยู่ดี อีกทั้งตัวข้าก็ไม่อยากเสียตัวอีกแล้ว… มิสู้ให้ข้าหาอนุให้เขาให้จบๆ จะได้ไม่ต้องรอหนึ่งเดือนตามที่เขาบอก”หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น

“ใยต้องรอหนึ่งเดือนเล่าพี่ใหญ่”หยวนลู่หลิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“น้องรอง เจ้ารู้หรือไม่ว่าหวังเฟยหลงกล่าวกับข้าว่าอย่างไรหลังเปิดผ้าคลุมหน้า...เขาบอกว่าหากข้าไม่ตั้งครรภ์ในหนึ่งเดือนเขาจะรับอนุชายา....หากข้าต้องใช้สิ่งนั้นร่วมกันกับผู้อื่นไปตลอด...มิสู้ข้าอยู่เงียบๆไม่ต้องมีสามีดีกว่า" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะทำหน้าตาขยะแขยงเมื่อนึกถึงว่าต้องมีสัมพันธ์กับบุรุษมีมักมากเช่นนั้น...

"เอย...นี่ยังไม่ทันจะผ่านคืนเข้าหอกับชายาเอกบุรุษผู้นั้นก็เอ่ยถึงการจะรับอนุชายา  เกินไปจริงๆ ท่านวางใจ...ข้าอยู่ข้างท่าน"หยวนลู่หลิงเอ่ยทันที

"ชีวิตข้ามีเรื่องทำอีกมาก จะมาให้คอยเอาใจสามีเหมือนสตรีทั่วไป ข้าคงไม่ทำ..."หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะยกชาขึ้นจิบ

"แล้วท่านจะทำอย่างไร...จนป่านนี้องค์รัชทายาทต้องแค้นท่านเป็นแน่ที่บังอาจวางยาสลบเขาในคืนเข้าหอ ทั้งยังปลอมแปลงจดหมาย เฮ้อ นี่เป็นแก้ปัญหาที่ดีจริงหรือ?"หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้นก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบเช่นกัน

"เพราะอย่างนี้ไงเล่าข้าจึงต้องหาสตรีคนใหม่มาปลอบใจเขาในคืนนี้ ข้าจะเลือกชายารองและอนุชายาให้เขาด้วยตนเอง ที่สำคัญข้าต้องควบคุมพวกนางให้ได้...ไม่ต้องให้มาหึงหวงกัน...อีกทั้งข้าจะได้ไม่ต้องตั้งครรภ์ เจ้าว่าไม่ดีหรือไร?"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ

"ท่านฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก! เกิดเป็นสตรีต้องมาอุ้มท้อง ทั้งยังต้องคลอดบุตรด้วยความยากลำบาก คิดแล้วก็น่ากลัวเหลือเกิน" หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้น ในหัวนึกถึงภาพการคลอดบุตร...กว่าจะเป็นมารดาคนได้นั้นไม่ง่ายเลย

ห้วงความคิดของหยวนลู่จิ่น...

"โอ้ย......ทรมานเหลือเกิน"หยวนลู่จิ่นที่กำลังเบ่งท้องคลอดบุตรร้องขึ้น

“ข้าปวดท้องมาหลายชั่วยามแล้ว…เหตุใดการมีบุตรจึงทรมานเช่นนี้….”หยวนลู่จิ่นร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด  หมอก็นำมีดมากรีดบริเวณช่องคลอดเพื่อให้หัวเด็กออกมาได้สะดวก

กรี๊ด!

เมื่อลองสมมุติภาพว่าตนต้องคลอดบุตรหยวนลู่จิ่นก็ต้องรีบส่ายหน้าไปมาเพื่อไล่ความคิด

"ก็เพราะอย่างนี้....ข้าจึงไม่อยากมีสามี  ตอนอุ้มครรภ์มิเท่าไหร่ แต่ตอนคลอดนี้นั้นราวกับจะไม่มีชีวิตรอด"หยวนลู่จิ่นคิดขึ้นสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย เป็นความโชคดีที่ในคืนนั้นที่นางถูกวางยาปลุกกำหนัด รุ่งเช้านางรีบไปขอยาห้ามครรภ์จากจินมามาในวังดื่มกินทันทีมิเช่นนั้นต้องมาวิตกอีก หญิงสาวคิดในใจ

"ว่าแต่ท่านเพ่งเล็งผู้ใดเอาไว้เป็นอนุชายาหรือ?"หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้น ด้วยใบหน้าฉงน

"ข้าเล็ง ฝางผิงเกอ ไว้ปีนี้นางอายุสิบเจ็ดหนาว" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น

"เอ้ นั่นมันบุตรสาวของอาจารย์ข้านี่"หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้นก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อนั้น

"ที่ข้าเลือกนางเพราะข้าเห็นว่านางมีใจให้องค์รัชทายาท ข้าเคยได้ยินเฉิงเจิงอวี้เล่าให้ฟัง...ว่านางแอบชอบหวังเฟยหลงตั้งแต่นางอายุสิบสี่หนาวเท่านั้น" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น

สองพี่น้องวางแผนกันครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเสียงบิดาขึ้นจากด้านหลัง

"พ่อนึกไว้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าต้องมาวางแผนแปลกประหลาดกันอีก"แม่ทัพหยวนโหวที่เพิ่งหลับจากการเข้าเฝ้าฝ่าบาทในวังเอ่ยขึ้นกับบุตรสาวทั้งสองที่นั่งสนทนากันอย่างออกรส....

"ท่านพ่อ!/  คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ" ทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

"องค์รัชทายาทบอกพ่อว่าเจ้าหายตัวไป หยวนลู่จิ่นเมื่อใดเจ้าจะเลิกทำตัวเป็นเด็กเสียที ปีนี้เจ้าอายุสิบเก้าหนาวแล้ว ใยจึงทำตัวราวกับเด็กเก้าขวบ...สมรสพระราชทานตามกฏแคว้นเราต้องอยู่กินกันหนึ่งปีหากไม่ตั้งครรภ์แล้วทั้งคู่อยากจะหย่ากันก็ค่อยว่ากัน...เพียงหนึ่งปีเจ้าอดทนรอหน่อยมิได้หรือ?"หยวนโหวอดดุบุตรสาวไม่ได้เขาไม่เคยเอ่ยประโยคที่ยืดยาวเช่นนี้มาก่อน

"ท่านพ่อ  ก่อนมาข้าเขียนจดหมายบอกสามีด้วยว่าข้ากลับมาเยี่ยมท่านพ่อกับท่านแม่" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้น...พลางคิดในใจว่าตั้งหนึ่งปีผู้ใดจะรอ...

"แต่เจ้าเพิ่งออกเรือนไปยังไม่ถึงหนึ่งวัน!"หยวนโหวเอ่ยขึ้นก่อนหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างรู้ทัน

"กล่าวอะไรเช่นนั้นเล่าท่านพ่อ แต่เล็กจนโตข้าไม่เคยห่างพวกท่านเลย ออกเรือนไปข้าย่อมคิดถึงพวกท่าน"หยวนลู่จริงเอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อนผู้เป็นบิดา

"ท่านพี่  นางอยากอยู่ที่นี่ก็ให้อยู่ไปก่อนเถิด ข้าเองก็คิดถึงลูก"ลู่จิงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องเอ่ยสมทบ ทั้งหยวนลู่จิ่นและหยวนลู่หลิงจึงพยักหน้าหงึกๆรวมเป็นพรรคพวก แม่ทัพหยวนโหวจึงได้แต่จำใจยอมให้เป็นเช่นนั้น...หยวนลู่จิ่นที่ได้รับการอนุญาตจากผู้เป็นบิดาก็ยินดียิ่ง ในระหว่างนี้นางจะได้หาทางวางแผนหนีจากคนผู้นั้น....