ตอนพิเศษ 3 งานมงคลสมรส

ตอนพิเศษ 3

งานมงคลสมรส

         วันนี้เป็นกำหนดเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินระหว่างองค์รัชทายาทและบุตรสาวคนโตของแม่ทัพหยวนโหว...นางคิดแผนการไว้เพื่อรับมือกับคนผู้นั้นไว้หลายแผนการนัก หวังเฟยหลง...ท่านอย่าคิดว่าสตรีเช่นข้าจะยอมเป็นที่ระบายความใคร่ของท่านและต้องมองดูท่านรับอนุอีกมากมาย... ในขณะที่หญิงสาวกำลังจมอยู่กับความคิด เสียงของมารดาก็ดังขึ้น

"หยวนลู่จิ่น แม่ยินดีกับเจ้า ต่อไปเจ้าก็จะเป็นแม่ของแผ่นดิน....ทำใจเสียเถิดอย่าได้คิดแผนการแปลกประหลาดอีกเลย" ลู่จิงเอ่ยขึ้นกับบุตรสาวคนโตอย่างรู้ทันในขณะที่กำลังถูกจับสวมชุดเจ้าสาวสีแดง

"พี่ใหญ่  ข้าเองก็เห็นด้วยกับท่านแม่ อย่างไรท่านก็ต้องแต่งให้หวังเฟยหลง ข้าอยากให้ท่านปล่อยวาง บุรุษมีมากสตรีเป็นเรื่องธรรมดา" หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้นก่อนจะทำหน้าเห็นอกเห็นใจ แล้วจึงยื่นหน้าไปกระซิบใส่หูผู้เป็นพี่สาวเพื่อให้ได้ยินกันสองคน

"คืนเข้าหอของท่านข้ามีแผนดี" หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้นก่อนจะทำสีหน้าอย่างมีชั้นเชิง...หยวนลู่จิ่นจึงพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับทราบ ด้านลู่จิงที่เห็นการกระทำของบุตรสาวทั้งสองก็ได้แต่กรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายกับการละครของทั้งคู่

"พวกเจ้าสองคนคิดว่าแม่ไม่ได้ยินหรือไร จะวางแผนอะไรกันเหตุใดไม่รอให้แม่ออกไปก่อน" ลู่จิงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของบุตรสาวทั้งสอง

"ท่านแม่...ในเมื่อท่านรู้แล้วว่าพวกข้ามีความลับกัน...ท่านก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไปเถิด"หยวนลู่หลิงเอ่ยขึ้น

"เช่นนี้ได้ด้วยหรือ... ทำอะไรอย่าให้ถูกจับได้ล่ะ แม่ไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น" ลู่จิงเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินออกไปจากห้องของบุตรสาวตนก่อนจะส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย...นางเองก็เห็นใจบุตรสาวคนโตอยู่มากที่ต้องแต่งให้หวังเฟยหลงที่ขึ้นชื่อในความมากภรรยาของเขา...ทราบมาว่าสตรีอุ่นเตียงของรัชทายาทผู้นี้มีไม่น้อยเลย....

    งานมงคลสมรสขององค์รัชทายาทและบุตรสาวคนโตของท่านแม่ทัพ ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการ แขกเหรื่อต่างมาร่วมงานกันอย่างล้นหลาม

คำนับฟ้าดิน!

คำนับบิดามารดา!

คำนับกันและกัน!

ส่งตัวเข้าหอ...

ณ  ห้องหอ....

    

          องค์รัชทายาทหนุ่มเดินเข้ามาในห้องหอ...ก่อนจะใช้ไม้เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงออกทันที

ทันใดนั้น....หวังเฟยหลงที่เห็นใบหน้าเจ้าสาวเต็มไปชาดแดงแต่งแต้มเต็มใบหน้างามก็ชะงักไปเล็กน้อย.นี่นาง....ยังคิดใช้แผนการเดิมๆอยู่อีกหรือ?

"พระชายา...เหตุใดเจ้าไม่เบื่อบ้างเล่ากับแผนการเดิมเช่นนี้"หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะคิดในใจ.... คิดว่าเขารู้ไม่ทันหรือไร...สตรีผู้นี้ตั้งท่ารังเกียจเขามาโดยตลอด ทั้งยังทำแผนการต่างๆมากมายเพื่อที่จะไม่ต้องเข้าพิธีสมรสกับเขา...แต่ไหนเลยจะรอดพ้น ยิ่งนางอยากไปจากเขา....เขายิ่งจะดึงนางเข้ามาแนบชิดมากขึ้น

"ท่านพี่ ท่านกล่าวหนักไปแล้ว....ลู่จิ่นบัดนี้สำนึกได้แล้วว่าควรทำเช่นใด...ที่ลู่จิ่นทาชาดเต็มใบหน้าเช่นนี้เพราะเป็นความเชื่อว่าในวันมงคลนั้นสีแดงนั้นถือเป็นสีมงคล" หยวนลู่จิ่นแสร้งเอ่ยขึ้นก่อนจะตีหน้าซื่อ ด้านหวังเฟยหลงที่เห็นเช่นนั้นก็แสร้งเชื่อ

"เช่นนั้นก็ดี  ข้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเกินไป" เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินมาที่โต๊ะอาหารที่มีสุรามงคล

"ท่านพี่…ลู่จิ่นเป็นเพียงสตรีที่ต้องการความรักมั่นคง...ท่านแต่งข้าแล้วท่านก็มีข้าเพียงผู้เดียวได้หรือไม่?"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะลอบสังเกตอากัปกิริยาของอีกฝ่าย

"เจ้าจะหวงข้าไว้เพียงผู้เดียวมิได้หรอกน้องหญิง  ปีนีข้าก็ยี่สิบสามหนาวแล้ว เดือนหน้าหากเจ้าไม่ตั้งครรภ์ ข้าคงต้องรับสตรีเข้ามาเพิ่มอีก...อย่าห่วงเลยตำแหน่งชายาเอกนี้จะเป็นของเจ้าผู้เดียว "ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะหยิบจอกสุราขึ้น พร้อมกันนี้หยวนลู่จิ่นก็สาวเท้ามาเพื่อยกจอกสุรามงคลอย่างว่าง่าย ในใจของหญิงสาวพลางคิด'ข้าคาดเดาไว้แล้วว่าท่านต้องตอบเช่นนี้'

วางใจเถิดสามีที่รัก...ข้าจะทำให้ท่านรู้ว่าสตรีเช่นข้านี้มิง้อบุรุษเช่นท่าน! หญิงสาวคิดก่อนรอดูผลงานตรงหน้า

"ขอบคุณท่านพี่ที่เมตตาข้ายกให้ข้าเป็นชายาเอกช่างน่าภูมิใจยิ่งนัก...เช่นนั้นหยวนลู่จิ่นจะเป็นชายาที่ดีของท่านดีหรือไม่?" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะแสร้งยิ้มอ่อนโยนให้เขา

"อย่ามันเอ่ยอะไรอยู่เลย มาดื่มสุรามงคลกันเถิด หลังดื่มแล้วก็ไปล้างหน้าออกเสียจะได้รีบมาเข้าหอกับข้า"องค์รัชทายาทหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยในขณะที่คล้องแขนเตรียมดื่มสุรา เขาจะดูว่านางคิดจะทำอะไรอีก

อึกอัก...

    หลังจากที่หวังเฟยหลงดื่มสุรามงคลแล้วก็มีอาการง่วงฉับพลันจนต้องรวบร่างบางของหญิงสาวเพื่อเป็นหลักยึดไว้ไม่ล้มลงพื้น ด้านหยวนลู่จิ่นที่เห็นเช่นนั้นไม่รอช้า รีบพยุงร่างหนาของผู้เป็นสามีมาที่เตียงนอนทันทีก่อนจะแสร้งเอ่ยขึ้น

"ท่านพี่!  ท่านพี่เป็นอะไรเจ้าคะ" หยวนลู่จิ่นแสร้งเอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือทาบอก

"เจ้า!" หวังเฟยหลงเอ่ยได้เพียงเท่านั้นก็สลบไป

ตุ๊บ!

"เชิญท่านไปเข้าหอกับข้าในฝันเถิด ครั้งนั้นครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มมุมปาก...ช่วยไม่ได้ บุรุษมักมากเช่นนี้ พูดออกมาได้เต็มปากว่าหากนางไม่ตั้งครรภ์ เดือนหน้าจะรับสตรีเพิ่มมาอีก…ฮึ! 

         ไม่ต้องรอเดือนหน้าหรอก....นางจะให้เขารับสตรีเพิ่มเข้ามาในตำหนักในอีกสามวันข้างหน้า! ยาสลบที่นางผสมในสุรามงคลคงทำให้เขาหลับยันเช้า....หยวนลู่จิ่นมองใบหน้าหล่อเหลาของรัชทายาทหนุ่มก่อนจะตัดสินใจใช้ชาดแดงทาบนใบหน้าของชายหนุ่มจนแทบไม่มีที่ว่างก่อนหัวเราะคิกคักด้วยความสาแก่ใจ

จากนั้นนางจึงเขียนจดหมายฉบับหนึ่งวางไว้ที่โต๊ะ

‘ถึง หวังเฟยหลง

ข้ามีธุระด่วนที่ต้องไปทำที่จวน อย่างไรก็ตามข้าจะกลับมาในสามวัน ขอบคุณท่านที่อนุญาตให้ข้ากลับจวนบิดา

หยวนลู่จิ่น,

หยวนลู่จิ่นอ่านทวนจดหมายอีกครั้งก่อนจะวางไว้บนร่างชายหนุ่มที่หลับอย่างมีความสุข นางไม่ลืมที่จะเขียนจดหมายอนุญาตในยามเร่งด่วนแล้วจึงใช้นิ้วหนาของเขาประทับตราลงบนหนังสืออนุญาตนั้น ก่อนจะหัวเราะเบาเบาแล้วจึงค่อยๆเปิดประตูบอกองครักษ์

“ข้ามีเรื่องด่วนต้องออกนอกวัง นี่คือหนังสืออนุญาตจากองค์รัชทายาท” หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะชูหนังสือที่ประทับนิ้วมือของหวังเฟยหลง นางอุตส่าห์เลียนแบบการเขียนอักษรของหวังเฟยหลงอยู่นาน

“เชิญพระชายา”ผู้เฝ่าประตูเอ่ยขึ้นแม่จะงงงวยเล็กน้อยที่จู่จู่อีกฝ่ายก็มีเรื่องด่วน