تسجيل الدخولمشاركة
ตอนที่ 9 โยนความผิด
تاريخ النشر:
2026-11-04 14:00:08ตอนที่ 9 โยนความผิด
ซูซินนอนหลับสนิททั้งคืนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนมีเรื่องเกิดขึ้น อาจเพราะเธอได้กินยาตามที่หมอเท้าเปล่าบอกเลยทำให้หลับสบาย ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว
"ระบบ เงียบหายไปเลย สรุปแล้วมียอดเท่าไร" เมื่อคืนตั้งใจว่าจะถามเรื่องนี้ แต่เธอกลับหลับไปเสียก่อน
[สรุปเรียบร้อยแล้วโฮสต์ และยังมีข้อเสนอดี ๆ มาแจ้งโฮสต์ด้วย]
"พูดมาสิ ข้อเสนออะไร" ซูซินถามไปพร้อมกับต้มยาและอุ่นข้าวที่ผู้ใหญ่บ้านให้ไว้เมื่อวาน
"ยัยตัวภาระ ตื่นแล้วก็โผล่หัวออกมาช่วยงานบ้าน ไปทำงานบ้านเดี๋ยวนี้เลย! " ซูหนิงตะโกนเสียงดัง ก่อนที่ตัวจะมาถึงเสียอีก
"พ่อกับแม่ไปไหนกันแต่เช้า" ซูเหวินมองดูบ้านเงียบเชียบ จะบอกว่าลงท้องนาก็ไม่น่าจะใช่ เพราะยังเช้าอยู่เลย อีกทั้งตอนนี้หมดช่วงเก็บเกี่ยวแล้วด้วย
"นั่นสิ ปกติต้องบอก นี่ไม่ได้ยินหรือยังไง" ซูหนิงหันไปบอกพี่ชาย ก่อนจะหันมาตะโกนเรียกพี่สาวต่างแม่
"ไม่ทำ" ซูซินชะโงกหน้าออกมาตอบ ก่อนจะกลับเข้าไปเตรียมอาหารของตัวเองต่อ เธอเพิ่งมีแรงลุกขึ้นมาเอง จะมาใช้งาน ฝันไปเถอะ เธอไม่มีทางยอมให้คนอื่นมาทรมานร่างกายของตัวเองแน่นอน
"หน็อยแก กล้าขัดคำสั่งของฉันเหรอ แกได้ตายคามือฉันแน่! " ซูเหวินเดินปรี่เข้ามาหาเรื่องทันที
"นี่แกน่ะ ดีแต่ทำเรื่องชั่ว ๆ ใช่ไหม" ซูซินหันมาจ้องตาอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ถึงแม้ร่างกายของเธอจะอ่อนแรง แต่จิตวิญญาณของเธอนั้นแข็งแกร่ง สามารถแผ่แรงกดดันออกมาข่มขู่ศัตรูที่อ่อนหัดได้
"หยุดทำไมล่ะ เข้าไปสิพี่ใหญ่! " ซูหนิงเกือบเดินชนพี่ชายที่อยู่ ๆ ก็หยุดเดินกะทันหัน
"ไสหัวออกไปจากห้องของฉัน" ซูซินไล่ทั้งสองคนออกไป สองคนนี้มันเป็นตัวขัดจังหวะหรืออย่างไร ตอนนี้เธออยากรู้เรื่องเกี่ยวกับระบบ!
"นี่ ๆ ทางนี้เลย คนที่เอาเงินไปมันอยู่ห้องนี้" จงลี่บอกอยากร้อนรน ตั้งแต่เมื่อคืนเธอก็ไม่ได้หลับได้นอน ต้องเฝ้าสถานที่นั้นไว้ และพอสว่างก็เริ่มขุดอีกครั้ง แต่ก็ยังหาอะไรไม่เจอ
ในเมื่อหาไม่เจอ เธอก็ต้องโยนความผิดให้ลูกเลี้ยง! สามีเธอก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นสองคนนั้นคงลงมือทำร้ายเธอไม่หยุด ตอนนี้มุมปากของเธอแตกจนเลือดไหล หัวกระแทกพื้นจนปูดบวม ร่างกายเต็มไปด้วยรอบฟกช้ำดำเขียว พี่ชายของเธอก็ช่วยไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
"นี่คือลูกสาวคนโตของผมเอง ผมมั่นใจว่าต้องเป็นเด็กคนนี้แน่ ๆ เพราะอีกไม่กี่วันก็ต้องเดินทางไปอยู่เมืองอื่น เลยไปขโมยเงินหวังเอาติดตัวไปด้วย" ซูหม่ารีบชี้ไปทางลูกสาวคนโต
"พ่อแม่เกิดอะไรขึ้น" ซูหนิงตกใจกับสิ่งที่ตัวเองเห็น
"ใครทำพ่อกับแม่ ลุงใหญ่เหรอ" ซูเหวินถามลุงใหญ่ที่เดินตามหลังมา
"เงียบ! ฟังพ่อกับแม่ของแกก่อน" ลุงหันมาขึงตาใส่หลานทั้งสองคน
"เอาเงินมาคืนเขาเลยซินซิน อย่าสร้างปัญหาให้ครอบครัวอีกเลย" ซูหม่ารีบเร่งผลักความผิดไปให้
"พูดเรื่องอะไรกัน" ซูซินมองคนมาใหม่ด้วยความสงสัย เพราะมีคนแปลกหน้าสองคน ส่วนอีกคนหนึ่งคือพี่ชายของแม่เลี้ยง อยากจะบอกว่าเธอดีใจจนเนื้อเต้นที่เห็นสภาพสะบักสะบอมของทั้งสองคน น่าจะถูกซ้อมมาอย่างหนัก
"เจ้าของเงินมาเอาเงินคืนแล้ว แกรีบ ๆ เอามาคืนเลย ถ้ายังปากแข็งอีก ฉันจะส่งตัวแกให้พวกเขาไป" จงลี่ข่มขู่ เธออยากให้พาตัวไปตอนนี้เลยยิ่งดี ต้องยอมรับว่าไม่มีปัญญาหามาคืน
แทบพลิกแผ่นดินทั้งภูเขาหาก็ไม่เจอ เธอไม่รู้ว่ามันหายไปได้อย่างไร แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่กล้าบอกความจริง เธอเลยต้องโยนทุกอย่างให้ลูกเลี้ยง แล้วให้เจ้าของเงินพาตัวไปตามสบายได้เลย
"ฉันไม่รู้ว่าเงินอะไร ฉันไม่มีเงินสักหยวน จะเอาเงินจากไหนมาให้ ทุกคนในบ้านก็รู้เรื่องนี้ดีไม่ใช่เหรอ ฉันทำงานไม่เคยได้เงินเลยสักครั้ง อย่าว่าแต่เงินเลย ข้าวยังไม่เคยกินอิ่มสักมื้อ ขนาดฉันไม่สบายนอนซมนานหลายวัน ก็ไม่เคยพาฉันไปหาหมอ พอดีขึ้นก็รู้ว่าตัวเองถูกขายให้ไปแต่งงานกับพ่อม่ายที่อยู่ในหมู่บ้านล่าสัตว์ แล้วยังจะมาถามหาเงินอะไรจากฉัน" เธอไม่รับเสียอย่าง ใครก็ไม่สามารถบีบบังคับเธอได้
"โกหก ยานี่ราคาตั้งเท่าไร ไม่มีใครเอาให้เปล่า ๆ หรอก" จงลี่รีบชี้ไปที่หม้อต้มยา
"ผู้ใหญ่บ้านให้หมอมาตรวจร่างกายก่อนเดินทาง ไม่เชื่อก็ไปถามผู้ใหญ่บ้านสิ" ซูซินโยนเรื่องไปให้ผู้ใหญ่บ้าน
"พวกแกเตรียมรับกรรมที่ทำไว้ได้เลย อย่าคิดว่าพวกฉันจะหลงเชื่อง่าย ๆ ดูก็รู้ว่าเด็กคนนี้แค่มีแรงยืนก็ถือว่าเก่งแล้ว หากบอกว่าสองคนนั้นเอาไปยังน่าเชื่อมากกว่า" แค่เห็นสภาพของร่างกาย และยังอยู่ในห้องพักทรุดโทรมขนาดนี้ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเด็กคนนี้ไม่ได้เอาไป
และไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้เรื่องของครอบครัวนี้ เขาเอาเงินมาฝากไว้กับครอบครัวแบบไหน เขาต้องรู้จักพอสมควร เพื่อให้มั่นใจได้ว่าครอบครัวนี้ไม่มีทางตลบหลังเขา แต่ใครจะคิดว่ามันจะโยนความผิดให้คนอื่นง่าย ๆ แบบนี้
"และหากนายยื่นมือเข้าช่วย ก็เตรียมตัวลงนรกได้เลย! " เขาหันไปขู่ลูกน้องที่เป็นพี่ชายของครอบครัวนี้
"เหล่าหม่า มีคนบอกว่าพวกนั้นมารับตัวเจ้าสาวที่หมู่บ้านข้าง ๆ แล้ว อีกไม่นานจะมาถึงหมู่บ้านเรา" ผู้ใหญ่บ้านเดินมาอย่างเร่งรีบ ใครจะไปคิดว่าคนพวกนั้นจะมารับตัวเจ้าสาวเร็วกว่ากำหนด
"แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น... " เมื่อเห็นหน้าของเจ้าของบ้านก็ได้แต่ตกใจ หน้าตาปูดบวมจนมองไม่เห็นเค้าโครงของหน้าเดิม
"ผู้ใหญ่บ้านใช่ไหม ฉันมีเรื่องอยากถามสักหน่อยและมีเรื่องจะบอกด้วย" เจ้าของเงินหันไปมองคนมาใหม่ พร้อมทั้งกวาดสายตาเชือดเฉือนสองคนผัวเมียคู่นั้นด้วย ตอนนี้เขาแทบไม่มีอารมณ์ฟังเรื่องไร้สาระ อยากลากพวกมันทุกคนไปด้วยเดี๋ยวนี้เลย
أحدث فصل
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 20 รางวัล
ตอนที่ 20 รางวัลหลังจากอาบน้ำได้อย่างเต็มที่ ขัดทุกซอกทุกมุมแล้วเปลี่ยนมาใส่ชุดที่สะอาด และยังได้กินอาหารอุ่น ๆ ก็ทำให้ทั้งสามคนต่างหัวเราะออกมาอย่างสุขใจ คาดหวังว่าพรุ่งนี้และวันต่อ ๆ ไปจะได้รับการต้อนรับอย่างเช่นวันนี้ด้วยการเดินทางตลอดทั้งวัน และยังขี่ม้าตลอดเส้นทาง พอหัวถึงหมอน ทุกคนก็พร้อมหลับ ขณะที่ซูซินกำลังจะหลับ จู่ ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี! โฮสต์มีชีวิตอยู่รอดครบ 7 วันตามที่กำหนด ภารกิจเอาชีวิตรอดสำเร็จ! ] ระบบแจ้งเตือนทันทีที่ภารกิจแรกสำเร็จ“โอ้ ผ่านมาเจ็ดวัน เจอหลายเหตุการณ์จนคิดว่าผ่านมาเจ็ดปีแล้วเสียอีก... ” ซูซินรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ[ต่อไปคือรางวัลที่โฮสต์จะได้รับ] อย่าว่าแต่โฮสต์รู้สึกแบบนั้นเลย ระบบที่ไม่มีความรู้สึกยังเห็นด้วยกับโฮสต์“รางวัลเหรอ... ดีจัง~ ได้กินอิ่มนอนอุ่น แล้วยังได้รางวัลอีกด้วย” ไม่มีอะไรดีไปมากกว่านี้แล้ว[รางวัลของโฮสต์คือ... เพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายระดับต้น : ร่างกายจะฟื้นตัวเร็วขึ้น ทนต่อความเหนื่อยล้า และปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดีขึ้น]
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 19 หมู่บ้านกลางป่าใหญ่
ตอนที่ 19 หมู่บ้านกลางป่าใหญ่กลุ่มของเมิ่งชวนมุ่งหน้าฝ่าป่าลึกไปอย่างไม่เร่งรีบ ระหว่างทางพวกเขาหยุดพักเป็นระยะ บ้างก็พักเพื่อให้ม้าได้ดื่มน้ำ บ้างก็หยุดเพื่อล่าสัตว์เติมเสบียงระหว่างทางผู้ที่ติดตามก็ไม่ได้เร่งรีบกับการเดินทางเหมือนกัน ลูกพี่พาเดินทางแบบไหน ก็เดินทางแบบนั้น พวกเขายังคงทำสิ่งที่ทำเป็นประจำ คอยสอดส่องเส้นทาง จับตาดูร่องรอยของสัตว์ป่า และหยุดไล่ล่าเมื่อสบโอกาสเสียงลูกธนูแหวกอากาศตามด้วยเสียงสัตว์ล้มดังขึ้นหลายครั้งในระหว่างการเดินทาง ซูซินเห็นพวกเขาสื่อสารกันด้วยภาษามือเป็นส่วนใหญ่ ทุกอย่างดูเป็นระบบและเงียบงันจนน่าแปลกใจ พวกเขาช่างเหมือนนักล่าในวันสิ้นโลกจริง ๆเธอกับเพื่อนอีกสองคนได้แต่เกาะหลังม้าแน่น และสังเกตการณ์สิ่งรอบตัวอย่างเงียบ ๆ พวกเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าคนกลุ่มนี้ไม่ใช่เพียงแค่คนล่าสัตว์ธรรมดา พวกเขาแข็งแกร่ง ว่องไว และไม่เสียเวลาแม้แต่นิดเดียวในการจัดการกับสิ่งที่ขวางหน้าซูซินตื่นตาตื่นใจตลอดทั้งเส้นทาง คันไม้คันมืออยากออกล่าสัตว์เหมือนคนอื่น ๆ แต่ติดตรงที่ถูกเสียงเข้มสั่งห้ามลงจากหลังม้า และคิดได้ว่าร่
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 18 แยกย้าย
ตอนที่ 18 แยกย้ายเช้าวันรุ่งขึ้น อากาศหนาวเย็นปะทะเข้ากับผิวของซูซินตั้งแต่ยามรุ่งสาง หมอกจาง ๆ ลอยเหนือพื้นดิน ปกคลุมไปทั่วแนวป่า ทว่าความเงียบสงบของยามเช้ากลับถูกทำลายลงเมื่อเสียงสั่งการดังขึ้น“เตรียมม้าให้พร้อม” เมิ่งชวนหันไปบอกคนของตัวเองเมื่อคืนเขาได้บอกทุกคนแล้วว่าจะส่งเสบียงที่หามาได้ให้ขบวนใหญ่ทั้งหมด ก่อนจะออกเดินทางล่วงหน้าไปรอที่หมู่บ้าน โดยที่เขาอ้างว่าจะได้เตรียมตัวเข้าป่าลึกเพื่อล่าสัตว์ ซึ่งพี่ซานหรือหัวหน้าหมู่บ้านนั้นเข้าใจ และให้เขากับพรรคพวกรวมถึงหญิงสาวทั้งสามคนเดินทางล่วงหน้าได้เลย แน่นอนว่ามีหลายคนที่ไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ ขอแค่หัวหน้าหมู่บ้านเห็นด้วยเท่านั้นก็พอกลุ่มของเขานั้นต้องเดินทางออกล่าเพื่อหาอาหารให้ทุกคนในขบวน เลยไม่ได้อยู่รวมกับขบวนใหญ่ตลอดเวลา เขาไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงทั้งสามคนโดนอะไรบ้าง และเขายอมรับว่าค่อนข้างพึงพอใจที่หญิงสาวบอกกับเขาตามตรง รู้จักเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเอง เขาต้องการผู้หญิงแบบนี้แหละ ผู้หญิงที่สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง ผู้หญิงที่สามารถดูแลตัวเองและลูกของเขาในยามที่เขาไม่อยู
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 17 ความวุ่นวายเกิดขึ้นกลางดึก
ตอนที่ 17 ความวุ่นวายเกิดขึ้นกลางดึกกลางดึกสงัด เสียงโวยวายดังขึ้นจากบริเวณกลางที่พัก ซูซินที่กำลังจะข่มตาหลับสะดุ้งตื่น เช่นเดียวกับเพื่อนอีกสองคนที่พักอยู่ด้วยกัน“เกิดอะไรขึ้น” ม่านจิงขยับตัวลุกขึ้น ดวงตาสะลึมสะลือแต่เต็มไปด้วยความระแวงเพ่ยหนิงเงี่ยหูฟัง เสียงทะเลาะดังขึ้นเรื่อย ๆ จนแยกแยะได้ว่ามีหลายคนกำลังโต้เถียงกัน ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอาหาร ทั้งสามคนต่างมองหน้ากัน ก่อนจะพากันออกจากที่พักเพื่อไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นทันทีที่มาถึง พวกเธอก็พบกลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนกำลังยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด ฝั่งหนึ่งเป็นกลุ่มของเมิ่งชวน ชายร่างสูงใหญ่มีกลิ่นเลือดจาง ๆ และกลิ่นสาบสัตว์โชยมาจากตัวพวกเขา ส่วนอีกฝั่งเป็นกลุ่มชายหญิงที่อยู่ในขบวนเดินทาง“พวกเราเพิ่งกลับมาจากล่าสัตว์เกือบค่อนคืน! แต่พอมาถึงแม้แต่น้ำแกงสักถ้วยก็ไม่มีเหลือ! ” เสียงหนึ่งตวาดขึ้นอย่างขุ่นเคือง“แล้วจะให้พวกเราทำยังไง! พวกนายกลับมาช้าเอง อาหารที่ทำไว้พวกเราก็กินไปแล้ว! ” หญิงคนหนึ่งสวนกลับเสียงแข็ง“อย่างน้อยก็ควรเหลือไว้ให้คนที่ออกไปท
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 16 สัญชาตญาณ
ตอนที่ 16 สัญชาตญาณขบวนเดินทางเคลื่อนผ่านเส้นทางลูกรังที่คดเคี้ยว ฝุ่นแดงฟุ้งตลบไปทั่วเมื่อกีบเท้าม้ากระทบพื้น เสียงรถแทรกเตอร์คันเก่าดังกระหึ่ม ทำลายความเงียบทุกสถานที่ที่เดินทางผ่าน สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าสนหนาทึบ บางช่วงปรากฏแนวหน้าผาสูงชันที่มองลงไปเห็นธารน้ำไหลคดเคี้ยวอยู่เบื้องล่างอากาศยามเช้าหนาวเหน็บ แต่แสงแดดกลางวันแผดเผาอย่างไร้ความปรานี ซูซินกระชับเสื้อที่ได้จากชาวบ้านแน่นขึ้นพลางมองไปรอบ ๆ สังเกตบรรยากาศและผู้คนในขบวนตลอดการเดินทางจากที่เธอเฝ้ามองก็รับรู้ว่า แท้จริงแล้ว… แม้พวกเขาจะเป็นกลุ่มล่าสัตว์เหมือนกัน แต่ใช่ว่าทุกคนจะสามัคคีกลมเกลียว เธอใช้เวลาเพียงไม่นานก็พอจับทางได้ว่าขบวนนี้แบ่งออกเป็นหลายกลุ่มกลุ่มแรกคือกลุ่มของว่าที่สามีของเธอ กลุ่มนี้มีประมาณสิบกว่าคน ส่วนใหญ่เป็นชายฉกรรจ์ที่มีร่างกายแข็งแกร่ง พวกเขาใช้ม้าเป็นพาหนะ และแม้แต่ในยามพักก็ยังไม่แยกออกจากกัน แสดงให้เห็นถึงสายสัมพันธ์ที่เหนียวแน่นและความเป็นพวกพ้องกลุ่มที่สองคือกลุ่มใหญ่อีกกลุ่มที่มีสมาชิกมากกว่า ซึ่งกลุ่มนี้คือกลุ่มที่ไปรับตัวเธอกับเพื่อนจาก
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 15 เผชิญหน้า
ตอนที่ 15 เผชิญหน้ารุ่งอรุณมาเยือนพร้อมกับแสงแรกของวันใหม่ ซูซินและเพื่อนอีกสองคนตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เพื่อช่วยกันทำอาหารเช้าสำหรับทุกคน อาหารง่าย ๆ ถูกเตรียมอย่างรีบเร่ง มีเพียงข้าวต้มใส ๆ กับเนื้อแห้งแช่น้ำให้นุ่ม ซูซินใช้ทัพพีคนหม้อเพื่อไล่ฟองข้าวต้ม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของข้าวที่กำลังเดือดผสมกับกลิ่นควันไฟ ทำให้ท้องของทุกคนเริ่มร้องประท้วงเมิ่งชวนยืนกอดอกหลบมุมอยู่อีกด้านหนึ่ง ดวงตาคมเข้มภายใต้หนวดเครารกครึ้มทอดมองไปยังหญิงสาวร่างผอมบางที่กำลังก้มหน้าจัดเตรียมอาหารเขาคิดว่าผู้หญิงที่ตนเลือกช่างดูอ่อนแอเหลือเกิน ไหล่เล็กนั่นดูเหมือนจะแบกรับน้ำหนักตัวเองแทบไม่ไหว ขาทั้งสองเรียวบางเสียจนเขาสงสัยว่าหากเจอลมหนาวพัดแรงสักหน่อยจะปลิวไปกับสายลมหรือไม่ เส้นผมยาวยุ่งเหยิงเกาะกันเป็นปม แก้มตอบเล็กน้อยบ่งบอกถึงภาวะขาดสารอาหาร และผิวที่ขาวซีดจนดูไร้ชีวิตชีวา… แบบนี้หรือที่เขาต้องพากลับไปดูแลลูก ๆ ของเขา“คิดผิดหรือถูกกันแน่... ” เขาพึมพำกับตัวเองตอนแรกเขาคิดว่าการรับหญิงสาวมาจะเป็นเรื่องง่าย และถือเป็นเรื่องดีสำหรับลูกของเขา เขายอมรับว่าไม่ชอบผู้หญิงในหมู่บ้านมากนัก ไม่ว่าจะเป็นนิสัยใจคอหรือ
قد تعجبك أيضًا
เมื่อฉันเข้าสู่ร่างนางร้าย
มูมูมิ2.0K وجهات النظرOMG!! ฉันย้อนเวลากลับมาเจอปะป๊าตอนเขาอายุ14
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค3.0K وجهات النظرพี่สาวครับ ไหนบอกว่าจะรับผิดชอบไง
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า2.0K وجهات النظرฮูหยินปลาเค็มกับสามีจอมบงการ
ซูเล่อเหยียน2.2K وجهات النظرปาฏิหาริย์รักท่านCEO : La Maison des Étoiles
Opalz.Natthaphat94 وجهات النظرหนึ่งด้ายแดง ร้อยราตรีวสันต์
ชงเมิ่ง539 وجهات النظرตัวแถมของผู้กล้าอย่างผม จะอยู่รอดยังไงในต่างโลกเนี่ย!?
จรดปลายแป้น607 وجهات النظرThe Witcher นักล่าเเวมไพร์
จันตรา1.2K وجهات النظر
