LOGINพวกคุณเคยฝันเห็นสถานที่ ที่ซ้ำๆ สถานที่ที่เคยเกิดขึ้นมา และเหตุการณ์ในอดีตที่เคยเกิดขึ้นมาจริงๆไหม__?
เรื่องราวตำนาน ลี้ลับของประเทศไทยมีหลากหลา ยตำนาน แต่มีอยู่ตำนานหนึ่งที่ยังคงถูกพูดถึงกันมาจนถึงทุกวันนี้ และถูกนำไปสร้างเป็นหนังเป็นละครและเรื่องเล่ามากมาย และผู้คนก็ยังคงให้ความสนใจมันตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ตำนานเสือสมิง เสือสมิง นั้นคือคนที่เป็นมนุษย์ธรรมดาที่อยากจะไม่เป็นแค่คนธรรมดา คนพวกนี้จะมีทั้งความโลภความโกรธและความหลง พวกเขาจะใช้มนตราและอาคม ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ เขาจะร่ำเรียนและฝึกฝน วิชาไสยศาสตร์ไสยเวท จนวิชาอาคมแก่กล้า และคนเล่นของพวกนี้จะมีข้อห้ามมากมาย แต่ถ้าทำผิดครูละก็ ของที่ร่ำเรียนมาจะตีกลับเข้าตัวทำให้กลายร่างเป็นสัตว์เดรัจฉาน ครึ่งคน ครึ่งสัตว์ ที่เรียกขานกันว่า ‘เสือสมิง’หรือ ‘สมิงอาคม’ ท่อนบนเป็นคน ท่อนล่างเป็นเสือหรือเป็นเสือทั้งร่าง เสือโคร่งใหญ่ลายพาดกลอน มันมีขนาดตัวที่ใหญ่โตถึงสามเมตรและตามอายุและอาคมในตัวของมันลายพาดกลอนก็จะยิ่งเข้มขึ้น ยิ่งเสือสมิงมันกัดกินเลือดเนื้อมนุษย์มากเท่าไหร่ อาคมในตัวมันก็จะยิ่งแก่กล้ามากขึ้นเท่านั้น และน้อยนักที่จะมีผู้มีวิชาอาคมไปเข่นสู้กับเสือสมิงตนนั้น ที่มันจะจำแลงแปลงร่างเป็นมนุษย์หรือเป็นบุคคลที่มันอยากจะเป็นเพื่อหลอกล่อให้มนุษย์ที่ยังมีความโลภและความหลงตายใจหรือหลอกล่อในลงจากการนั่งห้างส่องสัตว์ ลงมาให้มันกลืนกิน แต่จงจำเอาไว้ ถ้ามีใครมาเรียกให้ลงจากห้างในเวลากลางคืน จะเป็นบุคคลที่เรารักให้คิดคำนึงถึงเหตุผลและความเป็นไปได้ก่อนจะตัดสินใจเชื่อ เพราะนั้นอาจจะเป็นกลลวงของเสือสมิงอาคมเจ้าเล่ห์นั้น สิ่งที่จะจัดการเสือสมิงได้ นั้นคือ กระสุนอาคมปลุกเสกและมีดอาคม ทิ่มแทงไปที่หัวใจของมัน เวลาที่มันจำแลงแปลงกายเป็นคนมาเรียกให้เราลงจากห้าง ให้เล็งปืนไปที่คบไฟที่มันถืออยู่ในมือ เพราะนั้นจะเป็นหัวใจของเสือสมิง_______ และปัจจุบันคงจะเหลือเพียงแต่ตำนานและเรื่องเล่า ‘เสือสมิงอาคม’ เพราะโลกและเทคโนโลยีในปัจจุบันก้าวหน้าและก้าวไกล มากขึ้นทุกวัน คนเล่นของและศึกษาวิชาไสยเวทคงจะเหลือน้อยลง แต่สิ่งที่อยู่กับมนุษย์มาจนถึงปัจจุบันคือ ความโกรธ ความโลภและความหลงอยู่กับคนมาเนิ่นนานจวบจนกาลปัจจุบัน..."โถ้ไอ้ทิว!!!"ผมสบถออกไปอย่างหัวเสียไอ้ทิวก็ยิ้มแหยๆให้ผม"เกือบโดนรุ่นพี่ต่อยแล้วไหมล่ะ""และแกมาเงียบๆแบบนี้ทำไม?!"ผมถามมันเสียงแข็ง"แล้วพี่ล่ะครับ....วิ่งตามใครมา?"มันถามผมกลับหน้าตาสงสัยผมก็มองหน้ามันก่อนจะหันหลังกลับไปมองยังทิศทางที่ผมวิ่งตามชายคนนั้นไปและคาดกันไปแค่กระพริบตาเดียวพลางถอนหายใจออกมาผมคงจะเผลอมองใครคนอื่นเป็นพี่เข้มไปหมดแล้ว"เปล่าหรอก......แกจ่ายตังค์ยังฉันจะกลับกรุงเทพล่ะ""เรียบร้อยแล้วครับพี่เดินทางปลอดภัยและกันนะครับ""อืม....ไว้เจอกัน"ผมเอ่ยลาไอ้ทิวพร้อมกับโบกมือลามันมันก็โบกมือบ๊ายบายให้ผม ผมก็ยักคิ้วให้มันก่อนจะเดินไปยังรถสปอร์ตของผมแล้วขับรถออกมาจากตลาดภูดาวแห่งนี้และผมจะกลับมาอีกมาจนกว่าผม จะได้รู้ข่าวของพี่เข้มวันต่อมาสำนักงานตำรวจแห่งชาติ.....10:30น."สายแล้ว!!"ผมบ่นอุบออกมาก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟไปเพราะลิฟต์ของสำนักงานเต็มไปตัวผู้คนและเวลาที่กระชั้นชิดแบบนี้ทำให้ผมรอไม่ได้และคิดว่าการวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นห้าน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับผมในตอนนี้แล้วผมหอบหายใจเหนื่อยถี่หยุดยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่มีตัวหนังสือถูกติดหน้าห้องไว้ว่า
หนึ่งเดือนต่อมาที่ภูเขาภูดาวตลาดสดโต้รุ่ง.....ดาวเหนือ ณทภัทร....08:30น."คุณจะกลับเมื่อไหร่ครับคุณดาวเหนือ?"เสียงสงสัยเอ่ยขึ้นจากรุ่นน้องของผมที่ทำงานอยู่กรมป่าไม้เอ่ยออกมาผมก็ละสายตาจากแก้วกาแฟร้อนตรงหน้าขึ้นไปมองหน้าของรุ่นน้องที่แต่งตัวเต็มยศเขาเป็นเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้ประจำอยู่ที่นี่น่ะครับและผมก็เคยมาเดินสำรวจป่าแถวนี้กับเขาอยู่เป็นประจำเพื่อดูการลักลอบขนยาเสพติดแต่ตอนนี้คดียาเสพติดได้ถูกปิดคดีไปแล้ว ผมก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมาแถวตะเข็บชายแดนแบบนี้อีกแล้วก็ได้แต่ที่ผมต้องกลับมาที่นี่อีกครั้งและทุกครั้งที่เป็นวันหยุดของผมหรือวันที่ผมไม่มีงานสืบคดีผมก็มักจะมาที่นี่เสมอถ้ามีโอกาสเพื่อมาหาสิ่งที่จะนำพาผมกลับไปหาพี่เข้มอีกครั้งผมยกมือขึ้นไปหยิบสร้อยในมือผมมาดู ซึ่งมันเป็นสร้อยหน้าผากเสือที่ผมนำมันไปเหลี่ยมกรอบเป็รกรอบสีเงินเพื่อเก็บรักษาให้มันดีขึ้นที่สุดก่อนจะยิ้มออกมาอย่างบางๆ"กลับวันนี้แหละ....พรุ่งนี้ฉันต้องเข้าไปที่สำนักงานใหญ่"ผมเอ่ยบอกรุ่นน้องของผมไปเขาก็พยักหน้ารับรู้ก่อนจะกินข้าวตรงหน้าของเขาต่อตอนนี้ผมกับเขามาอยู่ที่ตลาดสดตอนเช้าแถวๆป่าภูดาวนะครับซึ่งผมมาอยู่ที
ในขณะเดียวกัน"ตื่นได้แล้วนะคะ....ที่รักของโยริน"เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับค่อยๆขยับใบหน้าสวยหวานลงไปหาใบหน้าหล่อใสไร้ที่ติที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงอย่างช้าๆจนริมฝีปากของเธอแตะลงบนริมฝีปากนุ่มของคนป่วยเธอมักจะแอบทำแบบนี้อยู่เป็นประจำเวลาที่เธออยู่กับเขาแค่สองคนในห้องพักฟื้นผู้ป่วยแบบนี้และวันนี้ก็เป็นเหมือนเช่นทุกครั้งเธอเฝ้าเขาอยู่คนเดียว เพราะคุณหญิงพรทิพย์แม่ของเขาไปเดินสายทำบุญสวดมนต์ภาวนาให้ลูกชายของเธอตื่นขึ้นมาเสียทีเธอผู้เป็นแม่ ทนเห็นลูกชายเพียงคนเดียวนอนอยู่บนเตียงโดยไร้เสียงพูดคุยและไร้การตอบสนองแบบนี้ไม่ไหวอีกแล้ว หัวใจของคนเป็นแม่มันจะขาดเสียให้ได้นาทีนี้ ไม่ว่าจะสายมูเตรูหรือสายวิทยาศาสตร์เธอเอาหมดขอแค่ให้ลูกชายของเธอฟื้นตื่นขึ้นมาให้เธอได้พูดคุยกับเขาอีกสักครั้งจุ๊ฟดาวเหนือ ณทภัทร......ผมค่อยๆเบิกตาขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรที่เปียกแฉะอยู่ตรงบริเวณริมฝีปากของตัวเองเมื่อผมลืมตามาก็พบเข้ากับผู้หญิงหน้าตาสะสวย ดวงตากลมโตจมูกโด่งเป็นสัรริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ แต่งหน้าโทนชมพูออกแนวสาวหวานเธอเป็นคนที่คุ้นตาและคุ้นเคยกับผมยิ่งผมได้เห็นเธอแบบนี้มันยิ่งตอกย้ำให้ผมได้อย่
"คุณหมอหมายความว่า....ลูกชายฉันจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราเหรอคะ?"คุณหญิงถามเสียงสั่น คุณหมอก็ทำสีหน้าเศร้าสลดลงก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบให้คุณหญิงไปเพราะเรื่องนี้เขาผิดเต็มๆถ้าคุณหญิงจะฟ้องเขา เขาก็ต้องออกจากหมอทันทีเหมือนกันแต่ในกรณีแบบนี้ ถ้าคุณหญิงเข้าใจว่าลูกชายของเขาไม่ยินดีที่จะรับรู้อะไรอีกแล้วเขาก็จะไม่โดนฟ้อง"ทำไมลูกฉันเป็นแบบนี้ไปได้....เป็นเพราะยาสลบนั่นที่คุณหมอฉีดให้ลูกฉันหรือเปล่า?"คุณหญิงเข้าประเด็นเสียงเข้มหน้าตาจริงจังขึ้นมา"ผมก็ยอมรับว่าผมเองก็มีส่วนผิดที่ฉีดยาสลบเข้าเส้นเลือดให้คุณดาวเหนือไปแบบนั้น""แต่เคสแบบคุณดาวเหนือพบเจอได้ในแค่หนึ่งในล้านคนเท่านั้นครับ""ร่างกายเขารู้สึกรับสารอาหาร......หายใจเองได้...แต่เขาแค่ไม่อยากตื่น""ผมคิดว่า....เขาคงเจอเรื่องที่สะเทือนใจอย่างหนักมาครับ""เราต้องรู้ให้ได้ว่าตลอดระยะเวลาที่คุณดาวเหนือหายตัวไป....เขาไปอยู่ที่ไหนมา""และมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขากันแน่""และเราจะรู้ได้ยังไง....ในเมื่อลูกชายของฉันยังไม่ฟื้น""แต่ผมเชื่อครับว่าเรายังพอมีความหวังและอาจจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับเราในสักวัน""ถ้าคุณดาวเหนืออยากตื่น.....เขาก็จะตื่
แต่ผมเคยเดินผ่านอยู่สองสามรอบแต่พอผ่านที่ตรงนั้นที่ไร หัวใจของผมมันก็ห่อเหี่ยวและเศร้ากระตุกแปลกๆขึ้นมาทุกครั้งเลยล่ะครับหมับ"คุณจะไปไหนครับ?"ลุงเอ่ยถามผมในขณะที่ผมปล่อยแขนเขาและทำท่าจะออกวิ่งไปที่น้ำตกแห่งนั้นที่มันต้องมีถ้ำที่พี่เข้มอยู่แน่ๆ"ปล่อยผมครับ!"ผมเอ่ยบอกลุงเสียงเข้มพลางใช้มืออีกข้างมาจับมือลุงให้ออกไปจากมือของผมแต่ลุงแกก็ไม่ยอมปล่อย รีบหันไปเรียกคนอื่นให้เข้ามาช่วยจับร่างของผม"เร็ววววคุณดาวเหนือจะหนีไปแ้ว!!!!"สิ้นเสียงลุง คนนับร้อยทั้งชาวบ้านและเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทหารพรานก็ต่างพากันมารุมล้อมรอบๆตัวผมเพื่อกั้นไว้ไม่ให้ผมหนี"หลีกไป!!"ผมเอ่ยสั่งคนพวกนั้นไปเสียงเข้ม แต่ก็ไม่มีใครฟังเสียงของผมเลยสักคนทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา"ขอโทษนะครับคุณดาวเหนือ"เสียงสุภาพเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังผมอย่างรู้สึกผิด ผมก็หันไปหาต้นเสียงนั้นอย่างไวก็พบกับผู้ชายในเสื้อกาวน์สีขาวคนหนึ่งที่สวมใส่แว่นตาหนาเตอะ คาดว่าเขาน่าจะเป็นหมอนะ และยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามเขาว่าเขาขอโทษผมเรื่องอะไรกันท่อนแขนของผมก็ถูกชายร่างใหญ่สองคนที่แอบมายืนอยู่ด้านหลังผมตอนไหนโดยที่ผมไม่รู้ตัวและเขาก็จับผมยึดไว้แน่นโดย
และเสียงด้านในของถ้ำก็เงียบสนิท เหมือนกับว่าไม่มีใครอยู่ในนั้นอาจจะเป็นไปได้ว่าตอนที่หินถล่มลงมา อาจจะไปทับร่างของพี่เข้มและไอ้พรายสมิงบ้างก็ได้"ม่ายยยยยยยยย!!!!!"ผมตะโกนเสียงดังลั่นออกมา จนผมได้ยินเสียงของตัวเองที่มันดังสะท้อนกลับมาผมร้องไห้ทั้งน้ำตาและเดินไปยกหินก้อนเล็กก้อนใหญ่ให้ออกไปจากปากถ้ำเหมือนคนบ้า จนร่างของผมหมดแรงทรุดลงไปกับพื้นผมก็ยังไม่หยุดที่จะใช้มือที่แตกจากการยกหินไปตะกุยหินให้ออกไปเลือดสีแดงสดไหลซึมไปทั่วบริเวณหน้ามือของผมแต่ผมกลับไม่รู้สึกเจ็บสักนิด"หยุดเถอะจ๊ะพี่ดาวเหนือ""พ่อคงจะหลับไม่สบายถ้าเห็นว่าพี่ดาวเหนือร้องไห้อยู่แบบนี้"เสียงที่คุ้นหูของเด็กผู้ชายดังขึ้นจากทางด้านข้างผมพร้อมกับฝ่ามือที่และสัมผัสวางลงบนไหล่ของผมน้ำเสียงที่เห็นใจและสงสารผมทำให้ผมหันไปมองหน้ายมด้วยน้ำตาที่นองหน้าอย่างไม่อาย"นี่จ้ะ....พ่อสั่งข้าไว้ว่าถ้าดินลงมาปิดปากถ้ำแล้วให้พี่ดาวเหนือเอามีดอันนี้ปักลงไปบนดินจ๊ะ""มันจะช่วยสะกดวิญญาณของไอ้พรายสมิงไม่ให้ออกมาทำร้ายใครได้อีก""และมันจะถูกสิงสถิตอยู่ในถ้ำแห่งนี้ไปชั่วกัปชั่วกัลป์จ๊ะ"รักเอ่ยบอกผมต่อพลางยื่นวัตถุบางอย่างมาตรงหน้าผมมัน
เช้าวันต่อมา"เอ็งพอได้แล้วไอ้หนุ่ม"เสียงเข้มของลุงสิงห์เอ่ยขึ้นในขณะที่ผมยังคงเอาแต่เช็ดตัวให้พี่เข้ม เมื่อคืนผมพาพี่เข้มกลับบ้านและปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นกับพี่เข้ม เขากลับมามีลมหายใจได้อีกครั้งแต่รวยรินจนผมที่ดีใจก็ต้องแอบใจหายไปอีกตลอดทั้งคืนผมเฝ้าดูแลพี่เข้มไม่ห่างคอยทำแผลให้เขาและคอยเช็ดตัวให้
มันกลับอยู่ใกล้ผมเพียงแค่ห้าสิบเมตรได้ มันกำลังขู่คำราม ขนที่มันยาวกำลังส่งกลิ่นสาปเหม็นเน่าเหมือนมันไปคลุกอะไรเน่าๆมาคละคลุ้งจนทำให้ผมแทบจะอาเจียนออกมา"ไอ้พรายสมิง!!"ยมเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าตกใจแต่ผมไม่กล้าแม้แต่จะหันไปหายมหรือขยับขาแม้แต่น้อย แต่ตามสัญชาตญาณของตัวเองปืนในมือของผมในตอนนี้กลับจ่อไปที
"ระวังตัวด้วยนะจ๊ะ"รักกับยมเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันเมื่อเห็นว่าผมที่กำลังจะก้าวขาออกมาจากด้ายสายสิญจน์ที่พี่เข้มขรึงไว้ก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ผมก็ยิ้มให้พวกเขา"พี่จะระวังตัวให้มากที่สุดนะ"ผมเอ่ยบอกรักกับยมแค่นั้นก่อนนะหยิบด้ายสายสิญจน์ขึ้นและลอดร่างออกมาจากด้ายสายสิญจน์และไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไ
"มันคือตัวอะไรน่ะ?"ผมเอ่ยออกอย่างงุนงงปนสงสัยและตกใจไปในคราวเดียวกัน เมื่อสายตามองเห็นสิ่งแปลกประหลาดที่กำลังพากันเดินมุ่งมาตรงนี้มันมีรูปร่างเป็นคน แต่ผอมแห้งผิวหนังเหี่ยวติดแนบไปกับกระดูก เดินอย่างช้าๆแต่มันก้าวขาทียาวเกือบเมตร กลิ่นเหม็นคละคลุ้งอย่างกับกลิ่นซากของตัวอะไรตายลอยโซยมากระทบกับจมูก







