จี้หยกของคุณแม่

ยามเหมาเฉินมู่หยางลุกมาหุงข้าว เมื่อวานเขาขายหมูป่าได้60ตำลึง ต้องแย่งให้สหายครึ่งหนึ่ง ส่วนเงินที่ขายเขากวางได้100ตำลึงเป็นจ้าวเฟยเฟยบอกกับเขาว่าให้แยกชิ้นส่วนขาย เงินส่วนนี้ควรเป็นของนาง 

เฉินมู่หยางซื้อข้าวสารและเกลือกลับมาด้วยเมื่อวานนี้แต่ไม่มาก  เนื่องจากฝนตกบ้านไม่สามารถอยู่ได้  เดิมจะไปเช่าบ้านท่านปู่กั่วต้งแต่พอกลับมาจ้าวเฟยเฟยก็สร้างที่พักเรียบร้อยแล้ว  เขาช่วยนางใส่หลังคาและกั้นราวกันตกเท่านั้น  

เขาคิดไม่ออกจริงๆว่าจะอยู่อย่างไรคิดได้แค่ว่าต้องเช่าบ้านอยู่ไปก่อนจึงไม่อาจซื้อข้าวของได้เยอะแยะมากมาย  ไก่ถูกเฉินมู่หยางนำมาสับก่อนจะใส่ลงในหม้อและเติมน้ำ  เขาพอทำอาหารได้แต่ไม่ถึงกับรสชาติดี  

ฝนเพิ่งหยุดตก ฟ้าหม่นแต่ไม่อึมครึมอีกต่อไป จ้าวเฟยเฟยที่เริ่มมีอาการดีขึ้นก็ลืมตาขึ้น นางพับผ้าห่มอย่างเรียบร้อยก่อนจะเดินออกมา สายตาก็เหลือบไปเห็นเฉินมู่หยางกำลังจะลงมือทำอะไรบางอย่างกับหม้อใหญ่หน้าเตาอย่างเก้ๆ กังๆ

"ตาเฒ่า ข้าทำเอง!" 

นางเอ่ยเสียงเรียบๆคนตัวโตชะงักมือ หันกลับมามอง

"ท่านช่วยไปล้างผักตีนเป็ดที่ข้าเก็บมาเมื่อวานหน่อย"

เฉินมู่หยางเลิกคิ้ว

 "ของสิ่งนั้นเจ้าเอามาทำอะไร?"

"กินไง ไม่เคยกินหรือ?"

"มันกินได้ด้วยหรือ?"

"ไม่รู้จักของดี   มีเต็มถนนหนทางแต่กลับไม่รู้ว่ากินได้ หลบไป ข้าทำเอง ไปๆ ล้างผักมา แล้วก็ไปบ้านปู่กัว ซื้อไข่ไก่ให้ข้าสิบฟอง ไวๆ ด้วย"

" ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ต้องการอย่างอื่นหรือไม่"

"อยากได้น้ำมัน   ถ้ามีสุราก็เอามาด้วย!"

เฉินมู่หยางขมวดคิ้วทันที 

"เจ้าเพิ่งหายไข้ อีกอย่าง...ดื่มสุรายามเช้ามีที่ไหนกัน?"

จ้าวเฟยเฟยปรายตามองเขาอย่างเอือมระอา

 "ข้าจะเอามาทำอาหาร ดับกลิ่นคาวเพิ่มความหอมเข้าใจหรือยัง  อีกอย่าง...ข้ามีเรื่องต้องคุยกับท่าน เด็ดขาด"

เขาพยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วหมุนตัวเดินออกไป แต่ระหว่างทางก็อดคิดกับตัวเองไม่ได้

"ข้าเป็นสามีของนางมิใช่หรือ   นางควรเชื่อฟังข้าไม่ใช่หรือ แต่เหตุใดข้ากลับต้องเชื่อฟังนางทุกอย่าง... มีบางอย่างไม่ถูกต้องแน่ๆ"

ชายหนุ่มพึมพำในใจ ขณะยกสะพานไม้ลงแล้วเดินขึ้นขึ้นฝั่งไปยังหมู่บ้าน    จ้าวเฟยเฟยทำครัว  นางเอากระบะดินอีกอันมาวางด้านนอกเรือนแพก่อนจะเตรียมก่อไป    เดี๋ยวนางจะลองข้ามสะพานไปดูบริเวณชายตลิ่งเพราะเมื่อวานเหมือนจะเห็นต้นกระเทียมป่ากับกอของต้นขิง    

ฟ้ายังไม่สว่างดี  จ้าวเฟยเฟยตักน้ำมาหนึ่งชามนางถอดสร้อยออกมาและนำจี้หยกของคุณแม่ล้างในชามเพื่อจะเช็ดให้สะอาด    แต่เรื่องมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นกับนาง   นางรู้สึกแปล๊บๆที่มือและอยู่ๆแผลที่โดนไม้ไผ่บาดเมื่อวานจบบวมเจ็บก็เริ่มหายทีละน้อยๆ   จ้าวเฟยเฟยตะลึงจี้หยกคุณแม่ทำ  หรือเพราะน้ำที่นี่มหัศจรรย์กันแน่   จ้าวเฟยเฟยลองเอาจี้หยกแช่ในน้ำแกว่งสามสี่ที่แล้วดื่ม  นางรอปฏิกิริยาไม่นาน  อาการไข้ที่มีก็หายไปราวกับไม่เคยป่วยมาก่อน     

"ของดีนี่นา   เอาวะถึงไม่มีมิติหรือห้วงอวกาศแบบในละครสั้นหรือในนิยายมีแค่นี้ก็ยังดี  แต่ว่าต้องมาเลี้ยงวลุกให้เขา  เด็กๆยังเล็กป่วยง่ายไม่สบายบ่อยๆ  หากเจ้านี่รักษาได้เรื่องเงินที่ต้องไปหาหมอซื้อยาก็ไม่ต้องกังวลแล้ว"

จ้าวเฟยเฟยยิ้มออกมา  นางดีใจที่หยกของคุณแม่ติดมาด้วย   มันสามารถรกษาอาการป่วยได้  แม้ไม่รู้ว่ารักษาได้ถึงระดับใด  จ้าวเฟยเฟยไม่สนใจว่ามันจะเป็นของวิเศษหรือไม่  ของที่เป็นของต่างหน้าคุณแม่ต่อให้แค่ก้อนหินธรรมดามันก็มีค่า   จึงเอามันทำเป็นสร้อยข้อมือเพราะนอกจากเธอก็ไม่มีใครเห็น

เสียงกุกกักในเรือนดังออกมา  เด็กๆคนตื่นแล้ว  คนโบราณตื่นเช้าเสียจริงๆ   จ้าวเฟยเฟยหุงข้าวเรียบร้อยก็รินน้ำข้าวเอาไว้ก่อนจะยกหม้อใส่น้ำแล้วตั้งไฟ  เมื่อวานเหมือนจะเห็นกอของต้นขิง  กับต้นหอมป่า  เดินไปดูสักหน่อยเผื่อเจออย่างอื่นด้วย   

จ้าวเฟยเฟยเดินเข้าไปในเรือนแพเพื่อหยิบมีดและเสียมอันเล็ก   เฉินโม่หวายที่กำลังเทยาจากหม้อใส่ชามหันมาเจอนางก็ลุกมาก่อนจะยื่นชามยาให้  น้ำเสียงห้วนๆเอ่ยกับนาง

"กินยาซะได้เวลาแล้ว"

"ไอ้โย่ว   ไอ้เด็กแสบเป็นห่วงคนอื่นเป็นด้วยหรือ"

"ใครบอกข้าห่วงเจ้า   เมื่อวานข้าได้ยินท่านพ่อพูดว่าเจ้าเป็นหนี้เราสิบห้าตำลึง  ถ้าเจ้าตายท่านพ่อของข้าก็ขาดทุนน่ะสิ"

จ้าวเฟยเฟยอยากเอาชามยาทุบกะโหลกไอ้เด้กเปรตนี่สักที  แหม่นึกว่าจะเป็นคนดีที่ไหนได้หน้าเลือดเหมือนพ่อไม่มีผิด  ก่อนที่ประโยคต่อมาจะทำให้จ้าวเฟยเฟยสัญญากับตัวเองเลยว่าไอ้เด็กเวรนี่กับนางเข้ากันไม่ได้จริงๆ  น้ำกับน้ำมันเลย

"ยามีราคาแพง  เอามาให้คนไร้ค่า  สตรีร้ายกาจอย่างเจ้าก็นับว่าเมตตาแล้ว  กินซะข้าไม่อยากให้เสียของ"

"เหอะๆๆ   แหม่เมตตาของพวกเจ้าช่างใหญ่คับฟ้าเหลือเกินนะ  เหอะ"