ให้เขาช่วยทวงหนี้1

จ้าวเฟยเฟยสบถใส่ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก  นางข้ามสะพานไม้ไปยังฝั่งบ้านหลังเก่าก่อนจะแหวกหาสิ่งที่สะดุดตาเมื่อวานนี้ตอนที่นางมาล้างเนื้อล้างตัว   กอขิงขึ้นอยู่กระจุกใหญ่  ถัดไปอีกหน่อยมีต้นหอมป่าอยู่  สายตานางเห็นของกินหลายอย่างที่สามารถกินได้  

เมื่อได้ขิงกับต้นหอมป่ามาแล้วนางก็มานั่งลงที่สะพานไม้ก่อนจะเอาตะกร้าใบเล้กใส่ขิงเขย่าๆล้างดินออก   นางปอกต้นหอมลอกเอาส่วนที่ใบแห้งและเน่าออกไป  ตัดรากทิ้ง  จากนั้นก็นำไปล้างน้ำอีกที  

ขณะที่นางกำลังล้างขิงและต้นหอม  จี้หยกที่นางผูกไว้ที่ข้อมือก้ส่งแสงสีเขียวจางๆ  จ้าวเฟยเฟยไม่ได้สังเกตแต่อย่างใด  ฝูงปลาและกุ้งเริ่มว่ายมาหานางมากขึ้น  บางตัวว่ายทวนน้ำวนกลับมา  จ้าวเฟยเฟยที่ได้ยินเสียงปลาดีดน้ำก้เหลือบมอง  ปลามาจากไหนเยอะแยะ  มีกุ้งอีกด้วยก่อนจะเห็นสาหร่ายน้ำสีเขียวใต้น้ำขยายกอเพิ่มขึ้น   นางรีบยกตะกร้าขึ้นจากน้ำทันที

"ผีหลอกหรือ   ฉันเห็นสาหร่ายอยู่ๆก็งอกยาว  แล้วทำไมยาวแค่ตรงนี้  ปลาพวกนี้อีกนี่มันขัดกฎฟิสิกส์ไหม  ปลาโลกไหนว่ายทวนน้ำ  เฮ้ยมิตินี้บิดเบี้ยวหรือ"

เมื่อนางสังเกตดีๆฝูงปลาค่อยๆแตกกระจายออกไป  จ้าวเฟยเฟยคิดไปคิดมาก็มองที่ข้อมือตนเองจากนั้นก็พิสูจน์  นางนำขิงและต้นหอมวางเอาไว้บนสะพานก่อนจะเอาตระกร้าจุ่มลงไปในลำธาร  จ้าวเฟยเฟยเอียงปากตะกร้า45องศา   จากนั้นนางก็เอามือวางลงไปในตะกร้าจนมิดข้อมือ  แสงสีเขียวจางออกมาจากจี้หยก  ปลาเริ่มว่ายมาหานาง  พวกมันแย่งกันเข้ามาในตะกร้าจนแน่น  จ้าวเฟยเฟยยกตะกร้าขึ้นมาได้ปลาราวสิบตัว  มันหนักจนตะกร้ากำลังจะทะลุ    นางตัดสินใจปล่อยลงน้ำไปเหลือเพียงตัวเดียว  หากจับได้เยอะตาแก่นั่นจะสงสัยเอาได้  จากนั้นก็น้ำขิงและต้นหอมใส่วางทับบนตัวปลาก่อนจะเดินเข้าบ้าน

"เหอะๆๆ  ฮ่าๆๆ ฮี่ๆๆ  รักษาโรคก็ได้  เป็นอวนจับปลาก็ได้  ยังใช้ทำอะไรได้อีกไม่รู้ที่รู้ๆมีวิธีหาเงินแล้วโว้ย  เงินจ๋าเจ๊มาแล้วจ้า  ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"

นางวางตะกร้าเงยหน้าขึ้นหัวเราะลั่น  เฉินมู่หยางที่เดินกลับมาจากบ้านของเฉินกั่วต้งเห็นอาการของนางก็ส่ายหน้า

"หวังว่าเจ้าจะไม่เป็นบ้าเพราะถูกตีที่ศีรษะนะ   อย่างไรลูกๆข้าต้องมีคนดูแล"

เฉินมู่หยางเดินเข้าข้ามสะพานมาถึงก็เรียกนาง

"จ้าวเฟยเฟย   เจ้าเป็นอะไรไปมีเรื่องอันใดดีใจจนเก็บกิริยาไม่อยู่กัน  ผิงผิงยังต้องเรียนรู้มารยาทจากเจ้านะ"

จ้าวเฟยเฟยหันมาเจอหน้าเฉินมู่หยางก็ถอนหายใจก่อนจะเอ่ยอุบอิบ

"เทพเจ้าโชคลาภเพิ่งจะมาหาไม่ทันจะนั่งจิบชาพูดคุยกัน  นรกก็ส่งตัวซวยมาทันที  ชีวิตเจ๊นี่จะดีเกินห้านาทีไหมวะ"

เฉินมู่หยางสะอึก  นางเอ่ยวาจาครั้งใดไม่พ้นต้องจิกกัดเขาทุกครั้ง   ยายเด็กแสบนี้อายุเพิ่งจะสิบหกเท่านั้นเองนะ   จากนั้นก็เอ่ยกับนาง

"ข้าได้ของที่เจ้าสั่งแล้ว  ว่าแต่เจ้ากำลังทำอะไรอยู่"

จ้าวเฟยเฟยหยิบขิงกับต้นหอมออกจากตะกร้าก่อนจะส่งให้เขา  

"ไปทำปลาให้ข้าที  เด็กอดอาหารมาหลายวันกินไม่อิ่มข้าจะทำน้ำแกงปลาให้พวกเขา  อย่าลืมไปปลุกลูกๆท่านมาดื่มน้ำข้าวด้วยล่ะ  อีกอย่างวันนี้ข้าอยากเข้าเมือง  เรื่องขึ้นเขาเอาไว้ก่อน"

"อืม..ฝนตกหนักเมื่อคืน  ขึ้นเขาลำบากอันตรายข้าว่าจะรออีกหน่อย  ก่อนไปทหารข้าจะหาเงินเอาไว้ให้เจ้าใช้จ่ายจำนวนหนึ่ง"

"รีบไปปลุกเด็กๆกับทำปลาเถอะ  อีกเดี๋ยวจะมีงิ้วมาร้องหน้าบ้านอีก"

"ข้าจะเอาเงินตำลึงที่ไหนไปจ้างงิ้ว  อีกอย่างไม่มีงานมงคลจะจ้างนักแสดงทำไม"

"โถๆๆๆ  ตาทึ่ม  เมื่อวานท่านขายหมูป่ากับกวางได้  จนป่านนี้เงินยังไม่ได้ให้บ้านใหญ่เจ้า  คอยดูเถอะยายเฒ่านั่นต้องมาร้องงิ้วบีบน้ำตา  เอาเรื่องศิลธรรมมาบีบบังคับให้ท่านคายเงินออกมาให้นางแน่นอน  บอกก่อนนะลูกท่านกินข้าวต้องใช้เงิน เสื้อผ้าต้องใช้เงิน   จะนอนอุ้นผ้าห่มต้องใช้เงิน  หากยังกตัญญูแบบโง่ๆก็เขียนใบหย่ามาเงินแค่นั้นข้าหาทางใช้หนี้ท่านได้    ท่านไปทำปลาได้แล้ว   ทุ่มเพียงนี้ไปอยู่ชายแดนก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดกลับมาไหม  หรือว่าข้าควรหาผัวใหม่ไว้สำรองดี"

"จ้าวเฟยเฟย...คำก็สามีใหม่  สองคำก็สามีใหม่เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้าจริงๆหรือ"

"ถ้าเจ้าฉลาดข้าจะหาที่พึ่งใหม่หรือ  ข้าชอบคนฉลาด  คนโง่จะเอาตัวรอดยังไงล่ะตาเฒ่า"

เฉินมู่หยางอาศัยที่บุตรชายบุตรชายและบุตรสาวยังไม่ตื่น(ที่จริงเด็กแอบดูท่านพ่อกับท่านแม่อยู่)เขารวบร่างบางเข้ามาหาก่อนจะก้มลงมาหมายจะจูบนางแต่จ้าวเฟยเฟยรู้ทันอีกอย่างตั้งแต่ดื่มน้ำที่แช่จี้หยกนางก็มีแรงกลับมาแล้ว  มือบางจับหนวดที่ยามเฟิ้มของเฉินมู่หยางกำเอาไว้ก่อนจะกระตุกดึง  คนตัวโตเจ็บจนน้ำตาร่วงทันที  ยายเด็กแสบนี้ร้ายกาจนัก  เขาเอ่ยลอดไรฟัน

"ทำไม  คิดถึงไอ้คู่หมั้นบัณฑิตจอมโลเลของเจ้าหรือ  ถึงอยากได้สามีใหม่  แน่ใจหรือว่าหลี่อี้ฉลาดน่ะ"

  ตาบ้านี่น่าจะสูง190ได้แต่ร่างนี้สูงไม่ถึง160 จ้าวเฟยเฟยดึงหนวดเขาให้ก้มหน้าลงมาหานางก่อนจะสบตาเขา  ในแววตาของนางมีความยินดีก่อนจะเอ่ยชิดใบหน้าเขา

"นี่ตาเฒ่า..ท่านไม่เอ่ยข้าเกือบลืมไปแล้ว  หลี่อี้ขอยืมเงินข้าไป20ตำลึงแถมยังเขียนสัญญามาหลอกข้าว่าเขาจะจ่ายดอกเบี้ยให้ข้า10ตำลึง   หลี่อี้คิดว่าข้าอ่านหนังสือไม่ออกจึงเขียนจริงๆอีกทั้งลงลายนิ้วมือประทับตาด้วย  เงินสามสิบตำลึงนี่ท่านช่วยข้าเอาคืนได้หรือไม่"

จ้าวเฟยเฟยคนเดิมเก็บใบสัญญากู้ยืมไว้ในหมอนที่นางนำติดตัวมาเป็นสินเดิม  นางเพิ่งนึกออกเงินจ๋าเงิน  แต่คนตัวโตเงียบไป  หากนางมีเงินมาใช้หนี้นางก็จะหนีเขาไป  แล้วเด็กๆจะทำเช่นไร

"ไม่ช่วย"