สร้างที่พัก 1

จ้าวเฟยเฟยเดินหนีไปไกล  นางไปที่ลำธารเด็กสองคนนั่นกินหมั่นโถวลูกนั้นไปแล้วตอนนี้นางก็หิวเช่นกัน   เฉินมู่หยางเดินมาหานางพร้อมกับคว้าลำแขนที่แห้งแกรนเอาไว้ก่อนจะเอ่ย

"เจ้าบอกว่ามีของจะซื้อ  บอกมาเถอะต้องซื้ออะไรบ้าง"

"ไม่จำเป็น  ข้าหาเงินได้จะไปซื้อเองเจ้ายุ่งเรื่องของลูกเจ้าก็พอ  ข้าไม่อยากก้าวก่าย  อย่ามายุ่งกับข้า"

"ข้าจะไปเช่าบ้านท่านปู่หลี่เจิ้ง  ที่บ้านนอนไม่ได้เพราะฝนรั่ว  อีกสองวันข้าจะซ่อมแซมเจ้าเตรียมของเถอะรอข้ากลับมา"

จ้าวเฟยเฟยไม่เอ่ยตอบ  นางเดินไปหาริมลำธารก็เห็นมันเทศกอใหญ่  นางเดินกลับไปหยิบมีดมาก่อนจะลงมือขุด  เฉินมู่หยางเห็นนางเงียบไม่ตอบเขาก็ถอนหายใจ  ในเมื่อไม่รับความหวังดีก็ช่างนางเถอะ  จากนั้นเขาก็เข็นรถไปขายสัตว์ที่ล่ามาได้  เขาเหลือไก่และเป็ดป่าเอาไว้ตามที่นางบอกจ้าวเฟยเฟยไม่สนใจนางขุดมันเทศมาล้างวก่อนจะข้ามลำธารไปหาฟืนเพื่อมาสุมไปเผามันเทศกินนางหิวจะตายแล้ว

เฉินโม่หวายจับมือน้องสาวก่อนจะเอ่ยขอโทษนาง  เฉินผิงผิงยิ้มให้พี่ชาย  เด็กทั้งสองคนนั่งมองจ้าวเฟยเฟยที่เดินกลับมาจากอีกฝั่งของลำธาร  นางได้ฟืนมามัดใหญ่จากนั้นก็ใช้หินจุดไฟแทนเพราะไม่มีชุดไฟ  สักพักก็จุดติดก่อนจะเติมฟืนลงไปรอกระทั่งไปอ่อนลงนางจึงเขี่ยให้เป็นถ่านร้อนๆแดงๆจากนั้นก็นำมันเทศสี่หัววางลงไปแล้วกลบไฟทับ

จ้าวเฟยเฟยหยิบเลื่อยออกมา  นี่คือเครื่องมือของบิดาตาเฒ่าเฉินมู่หยาง  บ้านนอนไม่ได้จริงๆนั่นแหละแต่นางสามารถสร้างที่พักเองได้   ลำธารลึกเกือบหนึ่งเมตรหากทำแพน่าจะอยู่ได้  เพิ่งเข้าหน้าฝนได้ไม่ถึงเดือน  ซ่อมแซมบ้านต้องรอเวลา  อีกไม่นานตาเฒ่านั่นต้องไปทหารแล้วหากยังไม่ซ่อมอีกนางกับเด็กๆจะใช้ชีวิตลำบาก  โดยเฉพาะญาติตัวดีของเขา  เฉินผิงผิงเดินมาหามารดาก่อนจะเอ่ยถาม

"ท่านแม่...ท่านแม่ทำอะไรอยู่เจ้าคะ"

"แม่กำลังทำที่พักอยู่  คืนนี้ฝนคงตกอีก  บ้านอยู่ไม่ได้แล้วไม่มีที่ให้หลบฝน"

จ้าวเฟยเฟยตัดไม้ไผ่มาทำราวตากผ้า  ก่อนจะขนที่นอนที่เปียกฝนเมื่อคืนนี้มาตาก  แดดกำลังแรง  แต่แดดแบบนี้แหละหากถึงเวลาที่ฝนตกนั้นหนักหนาเชียวล่ะ   เมื่อตากผ้าเรียบร้อยก็เริ่มเลื่อยต้นไผ่นางคำนวณความกว้างและความลึกของลำธาร

"ลำธารน่าจะกว้างถึงยี่สิบเมตร  สร้างแพยาวสักสิบเมตรกว้างแปดเมตร   หัวท้ายเหลือพื้นที่สักข้างละสามเมตร ข้างๆสามารถเดินได้รอบๆกว้างสักเมตรครึ่งน่าจะใช้เวลาไม่นาน  หลังคาก็ใช้หญ้าคาที่เกี่ยวตากไว้นั่นก่อนแล้วกัน     ผนังใช้ไม้ไผ่สับฟากเอาชั่วคราวก่อน   อย่างน้อยก็มีผ้านวมที่ไปเอาคืนมาสามผืน  ผ้าหยาบอีกสามม้วน  ฝนตกก็คงไม่หนาวมากนัก  ฝั่งนั้นมีเถาวัลย์เยอะเอามาแทนเชือกก่อนเถาวัลย์เหนียวกว่าเชือกอีกด้วย  สร้างแพนี่แหละไม่ต้องขุดดินลงเสาให้ลำบาก"

เมื่อคำนวณเสร็จสรรพจ้าวเฟยเฟยก็เดินไปตัดใบบัวมาสามใบก่อนจะเขี่ยมันเทศออกจากกองไฟ  นางขูดผิวด้านนอกที่เปื้อนขี้เถ้าออกจากนั้นก็ลอกเปลือกเรียบร้อยจึงเรียกเฉินผิงผิง

"ผิงผิง  ลูกมากินมันเทศก่อน  กว่าท่านพ่อของลูกจะกลับคงอีกสองชั่วยาม"

อำเภอห่างจากหมู่บ้านยี่สิบลี้  เฉินมู่หยางเดินเข็นรถที่มีหมูป่าสามตัวกับกวางอีกหนึ่งตัวหนักใช่น้อยอย่างน้อยๆที่คำนวนจากสายตาก็เกือบหนึ่งพันชั่งละมั้ง  ฝนตกอย่างนี้ราคาคงดีเพราะหลายๆคนไม่ขึ้นเขาล่าสัตว์  

 เด็กน้อยที่ได้ยินมารดาเรียกก็รีบวิ่งมาหาทันที จ้าวเฟยเฟยอุ้มนางมานั่งตักก่อนจะบิมันเทศแล้วเป่าจนเย็นค่อยๆป้อนนาง

เฉินโม่หวายเห็นน้องสาวกินมันเทศเผาก็กลืนน้ำลาย   ปกติเขาและชาวบ้านจะสับให้หมูไม่เคยคิดว่ามันกินได้มาก่อน  อีกทั้งเมื่อเผาแล้วยังหอมอีกด้วย  เฉินผิงผิงเห็นพี่ชายมองตาละห้อยก็เอ่ยขึ้น

"ท่านแม่  พี่ชายผิดไปแล้ว  ท่านแม่ให้อภัยพี่ชายได้หรือไม่เจ้าคะ"

"มีมือก็หยิบกินเองจะมาให้ใครโอ๋กัน    ผิงผิงเด็กดีค่อยๆกินนะแม่จะไปตัดไม้ก่อน  หากเสร็จไม่ทันมืดเราจะไม่มีที่นอน"

เด็กน้อยพยักหน้า  จ้าวเฟยเฟยไปเลื่อยต้นไผ่สร้างบ้านแพ   เรื่องพวกนี้นางถนัดอยู่แล้วเพราะชาติก่อนนางชอบที่จะทำเครื่องเรือนและงานไม้ด้วยตัวเอง  แม้จะเป็นนักธุรกิจก็ตาม

จ้าวเฟยเฟยเลือกต้นไผ่ขนาดเท่ากันทุกต้นเพื่อความสมดุลของฐาน  นางใช้ต้นไผ่ที่เส้นผ่าศูนย์กลางขนาดสิบชุ่น   ไผ่โบราณลำต้นใหญ่มากอีกทั้งตั้งตรง   จ้าวเฟยเฟยตัดหวายมาทำแทนเชือก  นางนำต้นไผ่มาทำลูกบวบเป็นฐานชั้นล่างเพื่อรองรับน้ำหนัก  ฐานใช้ต้นไผ่มัดรวมกันแปดต้นเพื่อทำลูกบวบ