เจ้าอยากเป็นลูกรักถึงเพียงนี้

เฉินมู่หยางเข็นรถเข็นตามจ้าวเฟยเฟยกลับบ้าน  นางยังถือว่าพอรู้ความไม่ด่าเขาเสียหายต่อหน้าคนอื่น  อีกอย่างนางพูดถูกเขาพยายามเลี้ยงเด็กสองคนให้เติบใหญ่  ตั้งแต่ท่านแม่และท่านพ่อจากไปเพราะป่วยและไม่มีเงินรักษาเด็กทั้งสองก็ขาดคนเหลียวแล

 เพื่อให้ท่านปู่และท่านย่าเมตตาต่อเด็กทั้งสองเขาจำต้องให้เงินแก่บ้านใหญ่  มิใช่ว่าเขาโง่เขลาอย่างที่นางเข้าใจ  เขาเองก็มีเงินที่เก็ยเอาไว้เพียงแต่เด้กทั้งสองยังเล้กนักไม่อาจดูแลเงินเหล่านี้ได้จึงได้แต่ฝากไว้ที่ร้านฝากเงินในอำเภอ

จ้าวเฟยเฟยเดินออกหน้านางเห็นมีผักตีนเป็ดขึ้นตามข้างทางก็ยิ้มด้วยความยินดี  นางรีบไปเก็บเอามาเฉินมู่หยางไม่เข้าใจนางจะเก็บหญ้าเหล่านี้ไปทำอะไร  ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงบ้าน  เฉินโม่หวายรีบวิ่งมาก่อนจะร้องไห้

"ฮือๆท่านพ่อน้องเล็กนางฮือๆนาง"

"โม่หวายเกิดอะไรขึ้น"

"ท่านพ่อน้องปวดท้องร้องจนสลบไปแล้วขอรับ"

จ้าวเฟยเฟยรีบวิ่งไปดูก่อนจะเขย่าร่างเล็ก  นางรับรู้แล้วว่าเด็กคนนี้ห้าขวบแต่ตัวเล็กราวกับเด็กสามขวบก็ไม่ปาน  ดูแล้วนางคงจะหิวจนเป็นลม  จ้าวเฟยเฟยจำได้ลางๆว่าร่างเดิมแอบซ่อนหมั่นโถวเอาไว้หนึ่งก้อนก่อนจะหันไปบอกเฉินมู่หยาง

"ตาเฒ่าท่านไปต้มน้ำร้อนที  นางคงหิวมากเกินไปจนเป็นลมเร็วๆเข้า  ท่านมีน้ำตาลทรายกับเกลือหรือไม่"

"ไม่มี  บ้านท่านปู่หลี้เจิงน่าจะมีขาย"

"งั้นท่านไปซื้อข้าก่อไฟเอง    ท่านบอกเขาว่าท่านไปขายสัตว์ป่าและจะมาจ่ายทีหลัง   เงินที่ขายจะไม่ให้บ้านใหญ่แล้ว"

เฉินมู่หยางมีเงินเก็บ  ที่นางพูดเช่นนี้คงกลัวว่าท่านปู่หลี่เจิ้งจะไม่นอมขายเพราะว่าเขาไม่มีเงิน    ร่างสูงรีบสาวเท้าไปที่บ้านเฉินกั่วต้งเพื่อซื้อน้ำตาลและเกลือ  ทางด้านจ้าวเฟยเฟยติดเตาต้มน้ำร้อนแต่เนื่อจากฝนตกจนทำให้พืนชื้นจึงจุดติดยาก  เมื่อติดแล้วควันก็คลุ้งเต็มครัว  นางเอาหม้อมาจากรถเข็นจากนั้นก็เดินไปลำธารเพื่อตักน้ำ  ก่อนจะเอามาต้มจนเดือด

เฉินมู่หยางกลับมาแล้วได้ของที่นางต้องการมาด้วย  เมื่อน้ำเดือดนางใส่น้ำตาลลงไปคนจนละลายก่อนจะยกลงมาเติมเกลือนิดหน่อย  จ้าวเฟยเฟยเห็นว่าเด็กสองคนขาดน้ำและหิวจึงทำเกลือแร่แบบง่ายๆให้ดื่ม

"ท่านเอาให้บุตรชายท่านเถอะ  ผิงผิงข้าป้อนเอง"

จ้าวเฟยเฟยเอาแป้งหมั่นโถวที่แข็งเป็นหินมาอังปากหม้อต้มน้ำ  ไม่นานไอน้ำก็ทำให้มันนิ่มลง  ผิงผิงที่ได้น้ำเกลือแร่เข้าไปก็ค่อยๆลืมตาเอ่ยเรียกนางด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

"ท่านแม่  ท่านกลับมาแล้ว"

"เด็กดี  กินหมั่นโถวก่อนนะ  เดี๋ยวแม่จะไปจับปลาในแม่น้ำให้กินดีไหม"

"ไม่เป็นไรเจ้าคะ  น้ำเย็นเกินไปท่านจะป่วยแล้วจากไปเหมือนกับท่านแม่ของพวกเราอีก"

จ้าวเฟยเฟยน้ำตาซึมเด็กคนนี้ช่างจิตใจอ่อนโยนเหลือเกิน  จากนั้นนางก็แบ่งบิหมั่นโถวเป็นสองก้อน   ส่งให้เฉินมู่หยางครึ่งหนึ่งส่วนอีกครึ่งนางค่อยๆบิป้อนเฉินผิงผิงคำเล็กๆกระทั่งนางกินไปได้สิบกว่าคำจ้าวเฟยเฟยจึงหยุดก่อนจะเอ่ย

"ท้องของลูกไม่มีอะไร  น้ำย่อยอกมาย่อยกระเพาะจึงทำให้ปวดท้อง  หากกินอิ่มทีเดียวจะปวดท้องอีก  แม่จะไปดูว่าที่ลำธารมีอะไรบ้าง   ส่วนท่านตาเฒ่าไก่กับกระต่ายเก็บเอาไว้  หมูป่าเอาไปขายในเมือง  ชาวบ้านที่นี่เอาเปรียบเกินไปอยากซื้อของถูกพวกเขาเห็นท่านใจดีชอบกดราคา"

"แต่ว่า"

"ไม่มีแต่เฉินมู่หยาง  ลูกๆเจ้าห้าขวบแล้วแต่ดูสิตัวแคระแกรนราวกับเด็กสามขวบ  ข้าจะจดของที่ต้องซื้อด้วยเอาเท่าที่พอมีก่อน  นี่ปิ่นกับกำไลเอาไปขายซื้อเสบียงมา   ในเมื่อแยกบ้านกันแล้วเงินที่ขายได้ควรเลี้ยงครอบครัวตนเอง  ข้าหมายถึงลูกๆของเจ้า  ตาเฒ่ายายเฒ่านั่นเป็นหน้าที่ลุงใหญ่ท่านซึ่งเป็นลูกคนโต  ไม่ใช่หน้าที่หลานชายเช่นเจ้า  ลูกชายเจ้าต่างหากคือคนที่ต้องเลี้ยงดูเจ้าในอนาคต"

เฉินมูหยางไม่รับปิ่นเงินกับกำไลของนาง  นั่นเป็นสิ่งที่นางมี  เขาเป็นหัวหน้าครอบครัวจะเอาของภรรยามาเลี้ยงดูตนเองได้อย่างไร  เมื่อเฉินผิงผิงดีขึ้นจ้าวเฟยเฟยก็หันมาหาเฉินโม่หวายก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม

"เฉินโม่หวาย...เจ้าอยากเป็นลูกรักของบิดาเจ้าคนเดียวถึงขนาดวางแผนฆ่าน้องสาวเชียวหรือ"

"ฮือๆๆๆๆ  ข้าเปล่านะเจ้าๆๆ  สตรีแพศยาเจ้า..เจ้าใส่ร้ายข้าฮือออๆๆๆ"

แม้คำพูดของนางจะรุนแรงแต่ไอ้เด็กนี่ต้องใช้วิธีนี้แหละถึงจะได้ผล  เฉินโม่หวายร้อยไห้เสียงดังจนเฉินโม่หยางที่กำลังขนของลงมาเพื่อจะเอารถเข็นใส่สัตว์ไปขายถึงกับวิ่งมาดู  เห็นบุตรชายนั่งร้องไห้ปาดน้ำตาจึงเอ่ยต่อว่าจ้าวเฟยเฟย

"จ้าวเฟยเฟยเจ้าทำอะไรบุตรชายข้า  โม่หวายมาหาพ่อ"

จ้าวเฟยเฟยลุกขึ้นเท้าเอวมองหน้าพ่อลูกสลับกันก่อนจะเอ่ยออกมา

"บุตรชายเจ้าอยากได้ความรักจากเจ้าจนถึงขั้นคิดฆ่าน้องสาวตนเอง"

"ท่านพ่อข้าเปล่า  ข้าไม่ได้ทำขอรับ"

"จ้าวเฟยเฟย   โม่หวายเพิ่งจะห้าขวบเด็กอายุเพียงนี้จะไปมีจิตใจเช่นนั้นได้อย่างไรกัน"

"เฉินผิงผิงลุกขึ้นและจับมือท่านแม่ก่อนจะเอ่ย

"ท่านแม่  พี่ชายเป็นคนดีเขาไม่ฆ่าผิงผิงหรอกเจ้าค่ะ"

จ้าวเฟยเฟยมองหน้าเด็กน้อยที่เอาแต่ร้องไห้ก็ถอนหายใจก่อนจะเอ่ย

"ตาเฒ่า...เมื่อวานข้ากำลังจะเชือดไก่  ไหนๆก็แยกบ้านมาแล้วข้าคิดว่าคงไม่มีใครมาแย่งเรากินอีก  แต่ใครจะรู้ว่าบุตรชายเจ้ากลับวิ่งแจ้นไปฟ้องป้าสะใภ้ใหญ่เจ้าว่าที่บ้านมีเนื้อ  เขากลัวว่าข้าจะกินเองจนหมดหวังจะให้ยายแก่นั่นมาทุบตีข้า  สุดท้ายเนื้อก็ไม่ได้กินแถมยังถูกพวกเขาทุบตี  ข้าถูกยายแก่สองคนนั่นรุมทุบจนสลบก็เพราะบุตรชายเจ้า  ลูกสาวเจ้าตั้งแต่เมื่อวานยังไม่ได้กินอะไรเลยถึงได้ปวดท้องจนสลบไป"

เฉินโม่หวายร้องไห้หนักกว่าเดิมก่อนจะเอ่ยกับบิดา

"ฮือๆๆๆ    ท่านพ่อข้าไม่ได้อยากทำร้ายน้องสาว  ข้าแค่กลัวว่านางจะเอาไว้กินคนเดียว  หากท่านย่าใหญ่รู้และมาแย่งนางไปอย่างน้อยก็อาจจะแบ่งเนื้อให้ข้ากับน้องบ้างขอรับ"

เฉินมู่หยางมองหน้าบุตรชายก่อนจะถอนหายใจ  จ้าวเฟยเฟยหวงของกินเพียงใด  นางเอาแต่ใจและร้ายกาจเพียงใดทำไมเขาจะไม่รู้  บุตรชายเขาจะระแวงก็ไม่แปลกหรอกก่อนจะเอ่ย

"ที่ผ่านมาเจ้าทำเกินไปหลายครั้ง  โม่หวายจะระแวงเจ้าก็ไม่ผิด"

เจ้าเฟยเฟยพ่นลมออกปากก่อนจะพยักหน้าสามที  นางชี้นิ้วไปยังเด็กน้อยก่อนจะเอ่ย

"ได้ๆๆ  เฉินมู่หยางจากนี้ไปบุตรชายของเจ้าข้าไม่ยุ่งอีก  อย่างสั่งสอนกันเช่นไรก็เชิญ  เจ้าไม่อยู่ข้าบอกก่อนนะนอกจากให้ข้าวให้น้ำให้มีชีวิตอยู่รอเจ้ากลับมาเท่านั้น  เรื่องอื่นข้าจะไม่ยุ่ง  ในเมื่อเขาไม่เคารพข้าๆก็ไม่จำเป็นต้องเมตตา   หากไม่พอใจเจ้าก็เขียนใบหย่ามา"