ตอนที่ 2

หลังจากที่หนิงอันตั้งสติได้แล้วนั้น ในใจของนางก็เกิดความคาดหวังบางอย่าง เพื่อความแน่ใจนางจำเป็นต้องพบเขาตัวเป็นๆจึงจะสามารถแน่ใจได้อย่างชัดเจนว่าตนเองควรจะทำสิ่งใดต่อไป ก่อนจะหันไปเอ่ยกับสาวใช้ทั้งสองคน

"ในตอนนี้ฉีอ๋องอยู่ที่ใด!"

"เอ๋!" สาวใช้ทั้งสองต่างมองกันด้วยความประหลาดใจ หลังจากที่พระชายาแต่งเข้าจวนอ๋องมา ทั้งสองก็แทบไม่เคยเกี่ยวพันกันเลยแม้เพียงครั้ง ต่างฝ่ายต่างอยู่ราวกับคนแปลกหน้าที่มาอยู่ในจวนเดียวกันเท่านั้น ซึ่งก็เป็นเช่นนี้มากว่าหนึ่งปีเต็มแล้วหลังจากงานสมรสของทั้งคู่ ก่อนที่อาโปจะเป็นผู้ที่เอ่ยปากขึ้นมา

"ท่านอ๋อง อยู่ที่สนามเตะลูกหนังเจ้าคะ"

"สนามเตะลูกหนังงั้นหรือ" หญิงสาวพยายามทบทวนเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องราวของอีกฝ่ายหญิงสาวจดจำได้ว่าในเนื้อเรื่องของนิยาย ไม่ได้มีเนื้อหาเกี่ยวกับฉีหวางเฟยผู้นี้มากนัก ทั้งนางยังจำได้ว่าไม่เคยเขียนให้หนิงอันผู้นี้ถูกลูกหนังลอยเข้าใส่ใบหน้าจนกระทั่งหมดสติเช่นนี้เลย แล้วเหตุใดอยู่ ๆเนื้อเรื่องจึงได้เปลี่ยนได้เล่า หรืออาจจะเป็นอีกมุมที่นักเขียนเช่นนางไม่เคยเอ่ยถึงแต่ก็ไม่ได้แปลว่าตัวประกอบแต่ละตัวจะไม่ได้มีชีวิตเป็นของตนเองมิใช่หรือ หนิงอันพยักหน้ากับตัวเอง ก่อนจะคิดในใจว่า ใช่! มันจะต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ๆ 

ในมุมของตัวประกอบที่นางไม่ได้เอ่ยถึง ทุกตัวละครล้วนมีมุมประบทบาทของตัวเองทั้งยังสามารถดำเนินชีวิตไปได้อย่างอิสระโดยที่ไม่ขัดต่อบทของตัวละครหลักของพระนาง มันจะต้องเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน

หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด ที่ทำเอาสาวใช้ทั้งสองถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

"ข้าจะไปพบท่านอ๋อง!" 

"พะ พบท่านอ๋องหรือเจ้าคะ พระชายาจะไปพบท่านอ๋องด้วยเรื่องอันใดเจ้าคะ" อาเป่าเอ่ยถามนายสาวด้วยความร้อนใจ นางจดจำได้ดีว่าในวันแรกหลังจากพิธีสมรส นายหญิงของนางที่พยายามจะเอาใจใส่อีกฝ่ายด้วยการตื่นมาตั้งแต่เช้าเพื่อตุ๋นน้ำแกงปลาให้อีกฝ่าย หากแต่เมื่อไปขอพบอีกฝ่ายกลับบ่ายเบี่ยงพร้อมทั้งยังอ้างว่าติดธุระไม่ยินยอมให้นายหญิงของตนเข้าเฝ้า ก่อนที่หนิงอันจะยืนรออยู่ด้านนอกนับชั่วยามท่ามกลางอากาศอันหนาวเย็น และเมื่อหมดหวังที่จะเข้าพบอีกฝ่ายจึงได้ล่าถอยออกมา 

ในขณะที่กำลังจะกลับเรือนของตนเอง อีกฝ่ายก็ได้สั่งให้องครักษ์คนสนิทของเขามาแจ้งแก่หนิงอันว่าต่อไปนี้หากไม่มีธุระสำคัญอันใดก็ขอให้ต่างฝ่ายต่างอยู่ไม่จำเป็นต้องข้องแวะกัน

หลังจากคำกล่าวนั้นนายหญิงของพวกนางก็เอาแต่ซึมเศร้าอยู่นานหลายวัน ก่อนจะค่อยๆดีขึ้น 

พระชายาและท่านอ๋องไม่เคยออกงานร่วมกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ด้วยเหตุผลที่ชายหนุ่มอ้างว่าหญิงสาวนั้นไม่สบาย และนั่นก็เป็นต้นเหตุของข่าวลือที่ว่าฉีอ๋องทรงไม่โปรดปรานพระชายาของตนเองมากนัก

หนิงอันเป็นบุตรสาวของท่านแม่ทัพหนิงเทียน ที่มีบุญคุณต่อฉีอ๋องเพราะบิดาของนางได้เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยชีวิตไม่ให้อีกฝ่ายถูกสังหารในสงคราม โดยที่ก่อนที่อีกฝ่ายจะสิ้นใจได้ขอคำขอบางอย่างให้กับเฟยฉีหรือฉีอ๋อง การตอบแทนบุญคุณครั้งนี้แลกกับการแต่งหนิงอันบุตรสาวของเขาเข้าจวนอ๋อง ซึ่งฉีอ๋องแม้จะฝืนใจอยู่มากแต่ก็ยินดีรับปาก

และในเวลาต่อมาหลังจากที่ผ่านไปหนึ่งปีพิธีไว้อาลัยจบสิ้น ฉีอ๋องก็ได้มีบัญชารับหนิงอันแต่งเข้าจวนอ๋องในฐานะพระชายาเอกของเขา แม้จะไม่ได้เต็มใจนัก แต่บุรุษกล่าวแล้วไม่คืนคำและเขาเองก็เป็นคนที่รักษาคำพูดของตนเองยิ่งนัก ซึ่งตัวเขาเองในตอนนั้นก็หาได้มีผู้ใดในใจเป็นพิเศษไม่ การรับหญิงสาวหนึ่งคนเข้าจวนก็คงไม่หนักหนาเท่าใดนัก

"พระชายาจะเสด็จไปพบท่านอ๋องจริงๆหรือเจ้าคะ" 

"อื้ม ทำไมงั้นหรือ"

"แต่ท่านอ๋อง..." อาโปพยายามจะเตือนความทรงจำของหญิงสาวว่าอีกฝ่ายสั่งห้ามไม่ให้นางเข้าหาเขา และนางเองก็จดจำได้ดี ก่อนจะนึกโทษตนเองว่าเหตุใดต้องเขียนให้เฟยฉีใจร้ายกับนางถึงเพียงนี้ด้วยนะ หรือว่าตัวนางเองอาจจะเป็นพวกมาโซคิสชอบความเจ็บปวดอะไรเทือกนั้น บางทีก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเลยจริงๆให้ตายเถอะ!

"ข้าย่อมจำได้ เช่นนั้นแค่แอบมองไกลก็คงจะได้กระมัง"

"เช่นนั้น ย่อมได้แน่นอนเจ้าค่ะ" สาวใช้ทั้งสองต่างพยักหน้าเห็นด้วย เพราะการแอบมองคือการกระทำอันเป็นปกติของนายหญิงของพวกนาง กิจวัตรประจำวันของหนิงอันคือการแอบมายืนส่งท่านอ๋องในตอนเช้าตรู่ในยามที่อีกฝ่ายต้องเข้าประชุมเช้า โดยการแอบมองจากที่ไกลๆ รวมถึงในตอนเย็นที่หญิงสาวแอบยืนรออีกฝ่ายกลับจากค่ายทหารหรือไม่ก็อีกฝ่ายกลับจากข้างนอก และเมื่ออีกฝ่ายกลับมาแล้วหนิงอันจึงจะปลีกตัวกลับเข้าเรือนตนเอง ซึ่งก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด

สาวใช้ทั้งสองแม้ว่าจะเห็นใจนายหญิงของตนเองอยู่มาก หากแต่จะให้ทำเช่นไรได้ในเมื่อท่านอ๋องสั่งห้ามเอาไว้ว่าไม่ต้องการพบหน้านายหญิงของพวกนางเช่นนี้ ก่อนจะได้แต่ก่นด่าโชคชะตาอยู่ในใจ ว่าเหตุใดจึงได้ใจร้ายกับนายหญิงของพวกนางถึงเพียงนี้!

"เช่นนั้นพวกเราก็ไปแอบดูกันเถิด!"

ในขณะที่ร่างบางกำลังจะก้าวออกจากห้อง ประตูห้องของนางก็พลันเปิดออก หนิงอันตกใจจนเกือบหงายหลังหากแต่ไม่มีวงแขนแข็งแรงของใครบางคนเกาะเกี่ยวเอวบางของนางเอาไว้เสียก่อน ร่างบางถลาเข้าไปในอ้อมแขนของเขาคนนั้นก่อนที่ใบหน้าของนางจะกระแทกกับหน้าอกแข็งแรงของอีกฝ่ายไม่เบานักและนั่นก็ทำให้นางเจ็บจนต้องยกมือเรียวขึ้นมาลูบที่สันจมูก 

และเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ทุกๆอย่างก็ราวกับหยุดนิ่งอยู่กับที่ หนิงอันรู้สึกราวกับหูดับนางไม่ได้ยินสิ่งใดเลย นอกจากเสียงหัวใจของตนเองที่เต้นแรงแทบจะระเบิดออกมา

เฟยฉีหรือฉีอ๋องในนิยายเรื่อง พระชายาที่รักนั้น หนิงอันใช้เฟยฉีที่นางแอบรักเป็นต้นแบบของตัวละครตัวนี้ ซึ่งนางก็ไม่แปลกใจเลยหากฉีอ๋องจะมีใบหน้า บุคลิกท่าทาง รวมถึงนิสัยที่เหมือนกับเฟยฉีอย่างไม่มีผิดเพี้ยน และสิ่งนั้นก็ได้ตอกย้ำกับตัวนางอย่างชัดเจนแล้ว ไม่ว่าอย่างไรชายผู้นี้ก็ทำให้นางหลงได้ทุกเมื่อเชื่อวันจริงๆ ในโลกปัจจุบันคนๆนี้ทำให้นางหลงใหลคลั่งไคล้เพียงใด ตัวประกอบเช่นหนิงอันก็ยังคงเป็นเช่นนั้นกับฉีอ๋องผู้นี้เช่นกัน ไม่แปลกเลยที่ในตอนสุดท้ายพระชายาหนิงอันจะยินยอมแลกชีวิตของนางเพื่อให้พระนางได้เคียงคู่กัน

มาในตอนนี้หนิงอันคนใหม่เช่นนางยังคงมีความคิดเช่นในตัวละครหรือไม่ เหตุใดมาในยามนี้นางจึงมีความรู้สึกที่อยากจะครอบครองอีกฝ่าย แม้ว่าความเป็นไปได้นั้นจะมีเพียงน้อยนิด แต่หากว่านางลองพยายามดูสักครั้ง! ความกล้าที่ในโลกปัจจุบันนางไม่เคยมีเพราะอีกฝ่ายนั้นแตกต่างจากนางมากเกินไป

มาในตอนนี้หนิงอันเป็นพระชายาของฉีอ๋อง นางเป็นภรรยาที่ถูกต้องของเขา แม้ไม่รักแต่ก็ไม่ถึงกับเกลียดชัง หากนางลองพยายามดูสักครั้งเล่า! คำถามนี้เกิดขึ้นอยู่ภายในใจของหญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่า!

แม้จะเป็นเพียงฝันหนึ่งตื่น ก็ขอให้นางได้มีโอกาสที่จะได้รักเขาสักครั้งได้หรือไม่!

"เจ้าเป็นอันใดหรือไม่"

"มะ ไม่เป็นอันใดค่ะ เอ่อ เพคะ" 

"ไม่เป็นอันใดมากก็ดี เปิ่นหวางได้ยินว่าเจ้าถูกลูกหนังลอยมาโดนจนสลบไปจึงได้แวะมาเยี่ยม หากเจ้าไม่เป็นอันใดมากก็ดีแล้ว เช่นนั้นเปิ่นหวางขอตัวก่อน" เมื่อได้ยินอีกฝ่ายกล่าวเช่นนั้น หนิงอันก็ถึงกับซวนเซ ก่อนจะเกือบล้มลงไปกองกับพื้น หากไม่ได้วงแขนของอีกฝ่ายรับไว้เสียก่อน นางใชเมือกุมที่ศีรษะของตนเองก่อนจะเอนตัวไปพิงที่หน้าอกของชายหนุ่ม แล้วค่อยๆผละออกอย่างเชื่องช้า เป็นเหตุให้ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันเพียงแค่ลมหายใจ 

เฟยฉีได้แต่ขมวดคิ้วเป็นปม ในตอนแรกเขาคิดว่าหญิงสาวคงจะเสแสร้งเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาเป็นแน่! หากแต่ในเวลาต่อมาก็เปลี่ยนความคิด เมื่ออยู่ ๆเลือดกำเดาของหญิงสาวก็ไหลลงมาทั้งสองข้าง 

เฟยฉียกชายเสื้อของเขาขึ้นมาก่อนจะแนบไปที่จมูกของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปเอ่ยกับองครักษ์ของตนเอง

"ตามหมอหลวงเร็วเข้า!" อาเหวินองครักษ์คนสนิทของชายหนุ่มที่เห็นอาการร้อนรนของท่านอ๋องที่เขาไม่ค่อยได้พบเห็นบ่อยนัก ก็เกิดความแปลกใจก่อนจะเร่งออกไปตามหมอหลวงตามคำสั่งของท่านอ๋องเป็นการด่วน

หมอหลวงถูกตามตัวมาอย่างเร่งด่วนในเวลาต่อมาเพื่อมาดูอาการของฉีหวางเฟยโดยเฉพาะ หากแต่เมื่อตรวจสอบดูแล้ว หญิงสาวก็มิได้เป็นอันใดมากเพียงแต่พักผ่อนน้อยไปเท่านั้น เทียบยาบำรุงมากมายถูกส่งให้กับกงกงประจำตำหนักฉีอ๋องเพื่อไปจัดการ พร้อมกับคำสั่งกำชับอย่างเคร่งครัดของท่านอ๋องว่าในนำสมุนไพรที่ดีที่สุดออกมาต้มเป็นยาบำรุงให้พระชายา

คำสั่งนี้ทำเอากงกงและองครักษ์คนสนิทของเขาถึงกับงุนงงทำอันใดไม่ถูก ก่อนหน้านี้แม้ว่าท่านอ๋องจะสั่งให้พวกเขาดูแลหญิงสาวเป็นอย่างดี หากแต่ชายหนุ่มเองก็หาได้ลงมาใส่ใจหญิงสาวด้วยตนเองเช่นวันนี้ไม่

การกระทำในวันนี้ทำให้จวนอ๋องกลายเป็นที่จับตามองของคนทั่วทั้งเมืองหลวง หรือว่าท่านอ๋องจะหันมาโปรดปรานพระชายาผู้นี้แล้ว 

มีเพียงหนิงอันเท่านั้น! ที่รู้ดีว่าที่เขาทำเช่นนี้หาได้โปรดปรานนางไม่ เพียงแต่เขาต้องการชดเชยความรู้สึกผิดของตนเองเท่านั้น ที่สมาชิกในทีมลูกหนังของเขาเป็นฝ่ายทำให้นางบาดเจ็บ เมื่อนึกได้เช่นนั้นหนิงอันก็ได้แต่เก็บงำความเจ็บปวดของตนเองเอาไว้ภายในใจลึกๆ ก่อนจะกล่าวกับตนเองว่า

หากเป็นคนที่รักเขาข้างเดียว ก็ต้องยอมรับที่จะเจ็บปวดเช่นนี้