ตอนที่ 6

หลังจากที่นั่งดูจนกระทั่งถึงเวลาพักครึ่งของการแข่งขัน อยู่ ๆ เฟยฉีก็ลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยกับสหายอีกสองคน

"ครึ่งหลังเปิ่นหวางจะเป็นผู้ลงเล่นด้วยตนเอง"

"หา" หลิวหยางและเสิ่นหนาน เกิดอาการงุนงงอีกครั้ง เพราะโดยปกติแล้วชายหนุ่มจะไม่ลงเล่นในการแข่งขันจริงเช่นนี้ จะทำเพียงนั่งดูเท่านั้น หรือว่า...

หลิวหยางและเสิ่นหนานหันมาสบตากันก่อนจะมองไปที่หนิงอัน พร้อมกับพยักหน้าพร้อมกันเบาๆ บรรดาคุณหนูสูงศักดิ์ทั้งหลายเมื่อได้ยินว่าการแข่งขันในครึ่งหลังนั้น ฉีอ๋องจะเป็นผู้ลงเล่นด้วยตนเอง ทุกคนก็ต่างส่งเสียงฮือฮา กรีดร้องกันใหญ่โต

หนิงอันที่นั่งอยู่ข้างชายหนุ่มเองก็รู้สึกตกใจไม่น้อย ก่อนที่หนิงอันจะคิดในใจ สตรีเหล่านี้คลั่งไคล้พระเอกขนาดนี้เลยหรือนี่!

ชุดการแข่งขันเป็นองครักษ์คนสนิทของเขานำมาให้ก่อนที่อีกฝ่ายจะหายเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าภายในกระโจมและเมื่อออกมาหลังจากเปลี่ยนเสร็จ หนิงอันก็รับรู้ได้ทันที เพราะเหล่าสตรีทั้งงานต่างกรีดร้องคร่ำครวญปานนั้น

หนิงอันเองก็แอบเป็นหนึ่งในสตรีเหล่านั้นที่ลอบแอบมองสามีตนเองด้วยสายตาชื่นชม หากแต่ก็ได้แค่ชื่นชมเพียงอย่างเดียว เพราะพ่อพระเอกของนางนั้นย่อมมีแต่นางเอกในดวงใจเพียงหนึ่งเดียว เมื่อนึกถึงเรื่องนี้หนิงอันก็รู้สึกว่าใจนางนั้นอยู่ไม่เป็นสุขเลยแม้แต่น้อย

เพราะแท้ที่จริงแล้วในวันนี้จะเป็นวันที่พระเอกและนางเอกของเรื่องจะได้พบกันเป็นครั้งแรก ก่อนที่ทั้งสองจะตกหลุมรักกันในทันที ระหว่างที่กำลังคิดอะไรอยู่เรื่อยเปื่อย ม้าพยศตัวหนึ่งก็วิ่งควบเข้ามาภายในสนามอย่างบ้าคลั่ง บนหลังของมันมีร่างของสตรีผู้หนึ่งอยู่บนนั้น

ฮี้!

"ทุกคนหลีกไป ทุกคนหลีกไป!"

กรี๊ดดด

เสียงร้องของม้าคลั่งทำเอาชาวเมืองต่างแตกตื่นก่อนจะหาที่หลบกันเป็นพัลวันอย่างรู้สึกตื่นกลัว ขณะเดียวกัน เหล่าองครักษ์และทหารทั้งหลายก็พยายามหยุดยั้งม้าคลั่งตนนั้น หากแต่ยังไม่มีผู้ใดหยุดมันได้ หนิงอันรู้สึกไม่วางใจจึงได้คิดจะลุกขึ้นไปสังเกตเหตุการณ์หากแต่ถูกสาวใช้ของนางรั้งตัวเอาไว้เสียก่อน

"พระยาชาอย่าลงไปเลยเพคะ อันตรายยิ่งนัก"

"แต่..."

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งเมื่อม้าคลั่งตัวนั้นมุ่งหน้ามาทางที่พวกนางกำลังนั่งอยู่ ภายในใจของหนิงอันรู้สึกตื่นกลัวจนกระทั่งขยับข้าไม่ออก หากแต่ผู้คนรอบข้างกลับพากันแตกตื่นวิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทาง เสียงร้องเรียกของสาวใช้คนสนิทของนางที่ถูก กองทัพชาวบ้านที่กำลังแตกตื่นผลักกระเด็นออกไปคนละทิศคนละทาง แต่พวกนางก็ยังไม่ละความพยายามที่จะมองหาร่างบางของผู้เป็นนาย

"พระชายา! พระชายาเพคะ"

จังหวะแห่งความระทึก ร่างสูงของเฟยฉีก็กระโดดขึ้นเพื่อบังคับม้าคลั่งตนนั้นด้วยตนเอง พร้อมกับร่างหญิงงามอันดับหนึ่งในอ้อมแขน หนิงอันที่ในตอนแรกก็ตกใจกลัวม้าตนนั้น หากแต่ยามเห็นฉากที่คู่พระนางได้พบกันครั้งแรกก็พลันทำให้จิตใจของนางเจ็บปวดจนลืมความกลัวไปชั่วขณะ

ก่อนจะมีมือหนาของใครบางคนเข้ามาฉุดมือของนางออกจากเส้นทางของม้าคลั่งตัวนั้น ร่างบางของกระเด็นเข้าปะทะหน้าอกแกร่งของใครบางคน วงแขนของเขารัดร่างของนางจนแน่นราวกับต้องการปกป้อง ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาพานางเหาะเหินออกจากบริเวณนั้นทันที

หนิงอันเงยหน้าขึ้นก่อนจะพบใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่าย ผิวขาว ใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาไร้จำตำหนิทำเอาหนิงอันถึงกับกลืนน้ำลาย  เมื่อเท้าของทั้งคู่แตะพื้น หนิงอันก็เบี่ยงตัวหลบออกจากร่างของชายหนุ่มในทันที ก่อนจะยอบกายขอบคุณอีกฝ่ายที่ช่วยเหลือนาง

"ขอบคุณ คุณชายที่ช่วยเหลือเจ้าค่ะ"

"ไม่เป็นไร ข้าเพียงเห็นว่าท่านไม่มีใครคอยปกป้อง ก็เลยนึกอยากจะเสนอตัว" หนิงอันเลิกคิ้ว ทำเป็นไม่เข้าใจในวาจาของอีกฝ่าย

"ก็ท่านอ๋องมิใช่ว่ากำลังช่วยสาวงามบนหลังม้าอยู่หรอกหรือ" เมื่อชายหนุ่มกล่าวจบหนิงอันก็หันไปมองตามสายของอีกฝ่าย ก่อนจะพบว่าม้าตนนั้นถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว ภายในอ้อมแขนของเฟยฉีก็มีสาวงามนางหนึ่งเกาะเกี่ยวอยู่ เฟยฉีค่อยๆวางหญิงสาวลงบนพื้นอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้รับบาดเจ็บ

หนิงอันที่ยืนมองจากอีกที่หนึ่งได้แต่เม้มริมฝีปากจนเลือดห่อ ก่อนจะหันไปทางอื่น ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงเรียกของสาวใช้ทั้งสองในขณะที่กำลังวิ่งมาทางด้านที่นางยืนอยู่อย่างกระหืดกระหอบ

"พระชายาเพคะ พระชายา"

"ข้าอยู่นี่!" 

"ฮือ ๆ พระชายาท่านเป็นเช่นไรบ้างเพคะ บาดเจ็บตรงที่ใดหรือไม่" หนิงอันส่ายหน้า 

"สาวใช้ของท่านมาแล้วเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน"

"ขอบคุณ คุณชายอีกครั้งที่ช่วยเหลือ" ชายหนุ่มเพียงยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหันหลังเดินจากไป หนิงอันลอบสังเกตเห็นว่าเขามีองครักษ์คอยติดตามอยู่ไม่น้อย ทั้งยังท่าทางที่ดุดันเช่นนั้นอีก นางนึกไม่ออกว่าในนิยายของนางนั้นมีตัวละครตัวนี้อยู่ แล้วเขาเป็นผู้ใดกัน ก่อนที่นึกสิ่งใดได้แล้วหันกลับไปมองร่างสูงนั้นอีกครั้ง

ที่แท้เขาก็คือ หยางชิน แม่ทัพแดนเหนือ ที่เคยถูกวางตัวให้เป็นว่าที่คู่หมั้นของหนิงอัน หากไม่มีราชโองการสมรสของฉีอ๋อง ป่านนี้นางก็คงจะเป็นฮูหยินของเขาอย่างแน่แท้ หากแต่... ในเรื่องนี้ชายหนุ่มได้ถูกวางตัวให้เป็นตัวร้าย เพราะดันหลงรักสตรีคนเดียวกันกับพระเอก หากว่านางแต่งให้เขาไปชีวิตในเรือนหลัง ก็คงไม่ได้แตกต่างจากที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ก็ใครใช้ให้นางเป็นเพียงแค่ตัวประกอบเล่า ตัวประกอบก็ต้องอยู่อย่างรันทดเช่นนี้แหละ!

"พวกเรากลับจวนกันเถิด ข้าเหนื่อยมากแล้ว"

"เพคะ เช่นนั้นบ่าวจะรีบไปเตรียมรถม้าเพคะ" อาเป่าเอ่ยขึ้น พร้อมกับเร่งฝีเท้าเดินไปในทันที ในขณะที่อาโปเดินเข้ามาพยุงร่างของนาง

หนิงอันไม่อยากจะรับรู้เรื่องราวต่อจากนี้ของพระนางในเรื่อง ก่อนจะทำใจแล้วปล่อยให้เรื่องราวเป็นไปตามในเนื้อเรื่องของนิยาย ส่วนนางก็คงจะทำได้เพียงกลับไปอยู่ในมุมของตัวประกอบเช่นเดิม ก่อนที่จะถึงตอนจบ เมื่อถึงตอนนั้นนางก็จะได้กลับโลกปัจจุบันเสียที!

ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมา ในใจก็รู้สึกอยากจะตีอกชกหน้าตัวเองเพื่อเรียกคืนสติเสียบ้าง เหตุใดจึงได้เอาตนเองเป็นต้นแบบของตัวละครในนิยายเช่นนี้ ทั้งยังเขียนให้ตนเองมีชีวิตที่น่าเวทนาเหลือเกิน โง่งมนัก

คอยดูเถอะ เรื่องหน้าเขียนให้ตนเองเป็นนางเอกไปเลยจะได้จบๆ

รถม้าเคลื่อนตัวออกจากสนามเตะลูกหนัง ภายในใจของหนิงอันก็ยังคงพะวงอยู่กับคู่ของพระนาง ป่านนี้ไม่รู้ว่าคนทั้งคู่จะกำลังทำสิ่งใดอยู่หรือว่าจะพลอดรักกันไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว หญิงสาวรู้สึกกระวนกระวายจนไม่อาจเป็นสุข ก่อนที่อยู่ ๆ รถม้าจะโยกไปมา พร้อมกับเสียงของคนบังคับม้าที่กล่าวขออภัย

"ขออภัยพระชายาพ่ะย่ะค่ะ พอดีว่ารถม้ามีปัญหา" 

"หา" สวรรค์ช่าง... ทำร้ายนางไม่เลิกจริงๆ วันนี้เกือบจะตายเพราะม้าคลั่งไม่พอ รถม้าก็ยังมาเสียเช่นนี้อีก หญิงสาวมองไปบนท้องฟ้าที่มืดครึ้มดูเหมือนว่าอีกไม่กี่ชั่วยามฝนก็คงจะเทกระหน่ำลงมาเป็นแน่!

"พระชายาทรงเสด็จลงจากรถม้าก่อนเถิดเพคะ" สาวใช้คนสนิทกล่าวกับนางพร้อมกับเข้ามาช่วยพยุงร่างบาง

"อื้ม" 

หนิงอันลงจากรถม้าโดยที่มีสาวใช้ทั้งสองคอยช่วยพยุง หญิงสาวพึ่งรู้ตัวว่าตนเองนั้นเกิดอาการเจ็บที่ข้อเท้า คงจะเป็นตอนที่พยายามหลบม้าคลั่งตัวนั้น โชคดีที่หยางชินเข้ามาช่วยได้ทันเวลามิเช่นนั้นไม่รู้ว่าปานนี้นางจะเป็นเช่นไรบ้าง ว่าแต่หากว่านางตายไปตอนนี้จะได้กลับไปโลกปัจจุบันเลยหรือไม่

หนิงอันครุ่นคิดก่อนจะเกิดความคิดบางอย่างขึ้น ร่างบางยกยิ้มเจ้าเล่ห์กับตนเอง อย่างไรนางก็เป็นเพียงแค่ตัวประกอบไร้ความสำคัญ เป็นตัวละครที่คนเขียนใช้แล้วทิ้ง ภารกิจเดียวที่นางได้รับคือเสียสละชีวิตตนเองเพื่อทำให้พระนางรักกันแล้ว เช่นนั้นแล้ว... นางจะทำใจทนเห็นคนทั้งคู่รักกันได้หรือไม่

"พระชายา อีกเดี๋ยวรถม้าจากจวนก็จะมารับท่านแล้ว พระชายาท่านนั่งพักที่โขดหินตรงด้านนี้สักครู่เถิดเพคะ"

"อื้ม ขอบใจเจ้าทั้งสองมาก"

"เพคะ"

"เหตุใด ฟ้าจึงได้มืดครึ้มน่ากลัวยิ่งนัก" อาเป่ากล่าวขึ้นในขณะที่มองเห็นลมเริ่มแรงมากขึ้น

"นั่นนะสิ เมื่อกลางวันยังแดดแรงอยู่เลย"

"พระชายาเพคะ ท่านทรงรออีกหน่อย บ่าวจะไปลองสอบถามท่านองครักษ์ดูว่ารถม้าจะมาถึงเมื่อใด"

"อื้มเจ้าไปเถิด" 

"อาโป เจ้าอยู่กับพระชายา"

"ได้ เจ้ารีบไปเถิด"

"พระชายารอบ่าว สักครู่นะเพคะ" หนิงอันพยักหน้ารับทราบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้าที่ตอนนี้มืดครึ้มไปหมด น่ากลัวว่าฝนกำลังจะตกลงมาในเร็วๆนี้