ตอนที่ 5 กลับมาสำรวจที่บ้านต่อ

หนิงเฉินเดินเข้ามาดูสองปู่หลานช่วยกันซ่อมเล้าไก่ก่อนจะเอ่ยปากทักทายพวกเขา

“คุณปู่ เสี่ยวเยว่ซ่อมเล้าไก่ใกล้เสร็จหรือยังคะ”

“อ้อ..เฉินเอ๋อกลับมาแล้วเหรอ เราซ่อมเล้าไก่กันใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ หนูมาก็ดีแล้ว ปู่มีธุระสำคัญจะคุยด้วยพอดี” คุณปู่ซูเอ่ยกับหลานสาว

“ธุระสำคัญงั้นเหรอคะ เรื่องอะไรกันคะคุณปู่”

“เดี๋ยวทำงานนี้เสร็จแล้วค่อยคุยก็แล้วกันนะ” คุณปู่ซูยังไม่ยอมบอกธุระที่ว่าสำคัญนั้น

“ได้ค่ะ งั้นหนูกลับไปช่วยคุณแม่ทำของว่างมาให้ทุกคนทานก่อน แล้วถ้าคุณปู่เสร็จงานทางนี้ให้เสี่ยวเยว่ไปตามหนูก็แล้วกันนะคะ”

“เอางั้นก็ได้” คุณปู่ซูรับคำ ส่วนห่าวเยว่ก็พยักหน้าให้พี่สาวเป็นการตอบรับ หนิงเฉินจึงบอกคุณย่าซูนิดหนึ่งว่าจะไปทำของว่างมาให้จากนั้นก็เดินกลับไปที่บ้าน

เมื่อมาถึงหนิงเฉินก็อาสาเข้าครัวก่อนจะลงมือทำของว่างเป็นบัวลอยไส้งาดำน้ำขิงง่ายๆให้กับทุกคน หลังจากทำของว่างเสร็จห่าวเยว่ก็กลับมาที่บ้านพอดี หนิงเฉินจึงยกของว่างมาให้พ่อกับแม่จากนั้นก็นำส่วนของตนเองและปู่ย่าไปให้ที่บ้านอีกหลัง

“เสี่ยวเยว่เดี๋ยวนายไปตักของว่างเอาเองในครัวนะ พี่จะเอาของว่างไปให้ปู่กับย่า แม่กับพ่อคะหนูไปทานของว่างที่บ้านนู้นเลยนะคะ ไปล่ะ” หนิงเฉินบอกทุกคน ก่อนจะออกจากบ้านไป

“คุณปู่คุณย่าคะ ทานของว่างค่ะ วันนี้หนูทำบัวลอยงาดำน้ำขิงมาให้หอมอร่อย ไม่หวานมากนะคะ”

“อืม น่ากินมากเลยเฉินเอ๋อ” คุณย่าซูเอ่ย

“ปู่ก็กำลังอยากกินอยู่พอดี ขอบใจมากนะเฉินเอ๋อ”

“ยินดีค่ะ”

จากนั้นทุกคนก็นั่งกินบัวลอยน้ำขิงอย่างเอร็ดอร่อย พอทานเสร็จหนิงเฉินก็รั้งรออยู่เพื่อฟังเรื่องสำคัญจากคุณปู่

“คุณปู่คะ ตกลงมีเรื่องสำคัญอะไรจะคุยกับหนูงั้นหรือคะ” หนิงเฉินเอ่ยถามขึ้นก่อน

“อ้อ..ใช่แล้ว วันเสาร์สุดท้ายของเดือนครอบครัวเราจะไปทานข้าวกับครอบครัวสหายเก่าของปู่กันนะ พอดีหลานชายของเขาที่เรียนจบจากปักกิ่งแล้วอยู่ทำงานที่นั่นมาสองปีเพิ่งตัดสินใจกลับมาบริหารกิจการที่บ้านต่อได้พักใหญ่แล้ว พวกเราก็เลยคุยกันว่าจะนัดรวมตัวกันสังสรรค์เสียหน่อย จากนั้นจะได้แนะนำหลานๆให้รู้จักกันเอาไว้”

“งานสังสรรค์กับเพื่อนคุณปู่ แล้วพาพวกหนูไปจะดีหรือคะ” หนิงเฉินถามรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ดูเหมือนว่างานเลี้ยงครั้งนี้น่าจะไม่ใช่งานเลี้ยงสังสรรค์กันระหว่างสหายเก่าธรรมดา

“ดีสิต้องดีอยู่แล้วล่ะ ก็สหายของปู่คนนี้น่ะบอกว่าหลานชายเขาไปอยู่ที่ปักกิ่งเสียหลายปี ไม่คุ้นเคยกับที่เมืองเจิ้นโจวและไม่มีเพื่อนที่นี่มากนัก เลยอยากให้ปู่พาหลานไปรู้จักกันเอาไว้เยอะๆ หลานชายเขาจะได้มีเพื่อนคอยดูแลช่วยเหลือกันได้ยังไงล่ะ” คุณปู่ซูให้เหตุผล

“ถ้าอย่างงั้นคุณปู่ชวนพี่ห่าวหมิงของหนูกับทางบ้านคุณลุงอี้ไห่ไปด้วยหรือเปล่าคะ พวกเขาเรียนและอาศัยกันอยู่ในเมืองน่าจะดีกว่าหากหลานเพื่อนคุณปู่รู้จักพวกเขาเอาไว้”

“แน่นอนสิ เพื่อนของปู่ให้ชวนไปด้วยกันทั้งหมดนั่นแหละ”

“คุณปู่บอกเรื่องนี้กับคุณพ่อคุณแม่หนูแล้วเหรอคะ”

“ปู่บอกทุกคนทางนี้ไว้แล้ว เหลือก็แต่หนูนี่แหละที่มีธุระออกไปข้างนอกก่อนเลยยังไม่รู้”

‘อ้อ แบบนี้นี่เอง ถ้าอย่างงั้นก็คงไม่มีอะไรกระมัง เพราะคุณปู่ก็ชวนทุกคนไปด้วยกันหมดนี่นา’ หนิงเฉินคิดอย่างเบาใจ เพราะคาดว่าคงไม่ใช่งานเลี้ยงดูตัวอย่างที่คาดเอาไว้แต่แรก แต่ถึงจะใช่หลานชายเพื่อนคุณปู่ที่เรียนจบมาจากปักกิ่งคงสนใจจินม่ายลูกพี่ลูกน้องของเธอที่เป็นนักศึกษาปีหนึ่ง ทั้งยังอาศัยอยู่ในตัวเมืองมากกว่าแหละดูแล้วคงจะพูดคุยถูกคอกันมากกว่าเด็กนอกเมืองอย่างเธอแน่

“ได้ค่ะ งั้นหนูรับทราบและจะทำตัวให้ว่างเพื่อคุณปู่เลยนะคะ” หนิงเฉินตอบรับ

“ดีมาก ขอบใจนะเฉินเอ๋อ”

“ค่ะ”

จากนั้นหนิงเฉินก็อยู่พูดคุยกับปู่ย่าอีกพักหนึ่งก่อนจะขอตัวกลับไปช่วยงานที่บ้านต่อ ส่วนงานที่บ้านคุณปู่คุณย่านั้นแม่ของเธอจะเป็นคนมาช่วยเอง แต่บางครั้งพ่อกับห่าวเยว่รวมทั้งตัวเธอก็มาช่วยบ้างเป็นครั้งคราว อย่างการซ่อมเล้าไก่ในวันนี้ที่ห่าวเยว่มาช่วยคุณปู่ด้วยอีกแรง

ทางด้านงานในสวนคุณพ่อก็จะเป็นเสาหลักในการช่วยกันทำกับคุณปู่อยู่แล้ว โดยจ้างคนในหมู่บ้านมาช่วยด้วยบางเวลา เช่นตอนเก็บเกี่ยวผลผลิต ตอนลงต้นกล้า เวลารื้อกลบหน้าดินใหม่ เป็นต้น

หลังจากคุยกับคุณปู่เสร็จหนิงเฉินก็มาดูว่ามีอะไรที่บ้านให้ทำบ้างแต่ดูเหมือนว่างานส่วนใหญ่เธอกับแม่ก็จัดการไปหมดแล้วตั้งแต่ช่วงเช้า เมื่อเป็นเช่นนั้นเธอจึงตามอี้เฉินพ่อของเธอกับห่าวเยว่เข้าไปในสวนเพื่อศึกษาเกี่ยวกับพื้นที่เพาะปลูก พืชพันธุ์ที่พ่อกับปู่เพาะปลูก วิธีการดูแลรักษา สภาพผลผลิตและอื่นๆ เพื่อเตรียมปรับปรุงให้ดีขึ้น

หนิงเฉินพูดคุยสอบถามพ่อของเธอมากมายเกี่ยวกับการเพาะปลูกพร้อมจดรายละเอียดเอาไว้อย่างใส่ใจเพื่อนำไปวิเคราะห์หาจุดบกพร่องและทำการแก้ไขเพิ่มเติมรวมทั้งปรับปรุงให้ดีมากยิ่งขึ้น

“เฉินเอ๋อ ทำไมอยู่ๆลูกจึงสนใจเรื่องปลูกพืชผักขึ้นมาล่ะ ก่อนหน้านี้ พ่อไม่เห็นว่าลูกจะสนใจถามรายละเอียดขนาดนี้เลย” อี้เฉินเอ่ยถามบุตรสาว

“นั่นสิพี่เหนิงเฉิน เมื่อก่อนพี่มาช่วยงานก็จริงแต่ไม่เห็นจะซักถามพ่อขนาดนี้เลยนะ” ห่าวเยว่เองก็สงสัยเช่นกัน

“คือตอนที่หนูไปเดินสำรวจตลาด พบว่ามีพืชผักผลไม้ขายมากมายแต่กลับดูไม่อวบสดน่ากินนัก ผิดกับร้านค้าของคุณป้าที่ให้ผลไม้หนูมา ร้านนั้นมีผักผลไม้สดอวบน่ากินมาก ที่สำคัญยังขายได้ราคาดีอย่างไม่น่าเชื่อเลย หนูจึงคิดว่าอยากจะหันมาช่วยพ่อกับคุณปู่ปลูกพืชผักงามๆออกมาเพื่อนำไปขายได้เงินเยอะๆยังไงล่ะคะ” หนิงเฉินกล่าวตามตรง

“เป็นอย่างนี้นี่เอง หนิงเฉินของเราโตแล้วจริงๆไปไหนก็คิดถึงครอบครัว” อี้เฉินเอ่ยพร้อมยิ้มดีใจที่บุตรสาวเป็นเด็กดีคิดช่วยเหลือครอบครัว

“นั่นสิพี่หนิงเฉิน ผมเองไปตลาดบ่อยๆยังนึกไม่ถึงเลย” ห่าวเยว่เอ่ยขึ้น นึกแปลกใจในความเปลี่ยนแปลงของพี่สาวที่ช่างคิดช่างพูดช่างทำมากกว่าเก่า แต่เมื่อมันเป็นสิ่งที่ดีจึงไม่ได้ติดใจอะไรนัก

“ตอนนี้นายยังเด็กยังคิดไม่ถึง แต่ต่อไปก็หัดมองรอบตัวให้เยอะขึ้น สังเกตให้มากขึ้น เปิดหูเปิดตารับฟังรับชมอะไรให้เยอะหน่อยแล้วนำมาคิดพิจารณาดูว่าอะไรดีไม่ดี อะไรน่าเอามาใช้ในปรับปรุงตนเองหรือสิ่งรอบตัวนะ” หนิงเฉินเอ่ยเป็นการเป็นงานดูเป็นผู้ใหญ่เกินอายุ จนอี้เฉินเองก็แปลกใจแต่เข้าใจว่าเพราะหนิงเฉินเติบโตขึ้นมีความคิดเป็นของตัวเองอีกทั้งยังมีเพื่อนที่คอยชักชวนกันไปค้าขายอีก จึงทำให้มองโลกกว้างขึ้นกระมัง

“ผมเข้าใจแล้ว ต่อไปผมจะเอาอย่างพี่หนิงเฉินคิดทำเพื่อครอบครัวให้มากขึ้นครับ” ห่าวเยว่เอ่ยอย่างตั้งใจ

“ไม่ต้องจริงจังมากขนาดนั้นหรอก นายมีหน้าที่หลักคือการเรียน เพราะฉะนั้นตั้งใจเรียนให้ดีๆเถอะ” หนิงเฉินไม่วายเตือนน้องชายในหน้าที่หลักที่เขาต้องตั้งใจซึ่งก็คือการศึกษาเล่าเรียนนั่นเอง

“ผมน่ะตั้งใจเรียนอยู่แล้ว พี่ไม่ต้องห่วงหรอก ส่วนเรื่องอื่นผมก็จะมองดูและรับฟังให้มากขึ้นเพื่อพัฒนาตัวเองกับครอบครัวให้ดีขึ้นด้วย”

“จ้าพ่อน้องชาย นายมันเก่ง” หนิงเฉินอดยิ้มและภูมิใจในความคิดความตั้งใจของน้องชายไม่ได้