ตอนที่ 4 สำรวจตลาดมืด

หลังจากคุณลุงคนที่เป็นลูกค้าร้านขายของป่าได้ฟังตำแหน่งที่ตั้งของตลาดมืดจากพ่อค้าของป่าแล้ว เขาก็มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางทันที โดยมีหนิงเฉินแอบลอบตามไปห่างๆ

เส้นทางไปยังตลาดมืดค่อนข้างจะวกวนไม่น้อย หากไม่ใช่คนในพื้นที่หรือแม้นแต่คนในพื้นที่เองก็เกรงว่าจะหลงทางได้ถ้าไม่เคยไปมาก่อน และคุณลุงคนนั้นก็พาเธอเดินวนไปเวียนมาจนสับสน แต่สุดท้ายก็มาถึงจุดหมายปลายทางจนได้

สภาพของตลาดมืดดูดีกว่าที่เธอคิดเอาไว้ ได้ยินว่ายุคสมัยนี้รัฐบาลไม่ค่อยจะเข้มงวดกับการค้าขายในตลาดมืดมากนักจึงมีผู้คนคึกคักมากมายไปหมด

หนิงเฉินเดินสำรวจร้านค้าต่างๆที่มีสินค้าดีคุณภาพสูงเยอะแยะมากมาย ซึ่งแน่นอนว่าราคาก็สูงตามไปด้วยเช่นกัน มีตั้งแต่พืชผักผลไม้ สมุนไพร เครื่องเทศ ข้าวของเครื่องใช้ เครื่องประดับของตกแต่ง อาหารสด อาหารแห้ง อาหารแปรรูป ไปจนกระทั่งเครื่องใช้ไฟฟ้าหลากหลายประเภท แม้นแต่รถจักรยานก็มีขายที่นี่ นับว่าเป็นตลาดที่มีสินค้าครบครันจริงๆ ที่สำคัญไม่จำเป็นต้องถูกจำกัดด้วยคูปอง เพียงมีเงินสดก็สามารถจับจ่ายซื้อขายกันได้แล้ว

หนิงเฉินเตรียมสมุดและปากกามาจดรายละเอียดที่สำคัญต่างๆ เกี่ยวกับสินค้าที่ซื้อขายกันในตลาดมืด รวมทั้งราคาของสินค้าแต่ละร้านซึ่งนับว่าแพงมากเลยทีเดียวหากเทียบสินค้าชนิดเดียวกันกับตลาดธรรมดา หากแต่คุณภาพก็นับว่าดีกว่าไม่น้อยเลย

‘ถ้าเธอสามารถพัฒนาปรับปรุงคุณภาพผลผลิตทางการเกษตรของบ้านเธอได้แล้วนำมาขายในตลาดมืดต้องได้กำไรงามมากแน่ๆ หรือไม่ก็นำไปขายตลาดธรรมดากับส่งให้ร้านอาหารหรือร้านแปรรูปพืชผลการเกษตร ไม่ก็รวมกลุ่มคนในหมู่บ้านทำกันเองเสียเลย’ หนิงเฉินคิดอย่างมีความสุข ดูเหมือนว่าในยุคนี้จะมีวิธีให้เธอทำเงินได้มากมายเชียวล่ะ

หลังจากเดินสำรวจตลาดมืดราวสองชั่วโมง หนิงเฉินก็หามุมส่วนตัวเปิดกลไกพลอยสีแดงเพื่อเลือกหาสมุนไพรล้ำค่าพวกโสมป่า เห็ดหลินจือ ถั่งเช่าเอามาลองขายในตลาดมืดดู

เมื่อได้สินค้าชั้นยอดเป็นโสมป่าสภาพสมบูรณ์ดีเยี่ยมมา 3 ต้น เห็ดหลินจือ 3 ดอกใหญ่ กับถั่งเช่าราว 20 ตัว ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นสมุนไพรล้ำค่าหายากมากเลยทีเดียว หนิงเฉินจึงตั้งราคาโสมที่ต้นละ 10,000 หยวน เห็ดหลินจือดอกละ 10,000 หยวน ส่วนถั่งเช่าตัวละ 100 หยวน เพราะเมื่อเทียบกับราคาร้านอื่นแล้วก็นับว่าไม่แพงจนเกินไปนัก

ทันทีที่เธอกางโต๊ะตั้งแผงขายก็มีคนให้ความสนใจไม่น้อย เนื่องจากสินค้าของเธอสมบูรณ์และมีคุณภาพมากอีกทั้งราคายังพอๆกับร้านอื่นที่บางร้านมีคุณภาพไม่ดีเท่าเธอด้วยซ้ำไป

“แม่หนู นี่เธอไปเอาสมุนไพรล้ำค่าสภาพดีขนาดนี้มาจากที่ไหนกัน ดีพอๆกับร้านใหญ่สุดในตลาดนี้เลยนะเนี่ย” ป้าที่วางแผงขายผลไม้อยู่ติดกับเธอเอ่ยถามขึ้น

“มีคนรู้จักฝากมาขายน่ะค่ะ เห็นเขาว่าต้องเสาะหามาอย่างยากลำบากเลยทีเดียวกว่าจะเจอสินค้าคุณภาพดีขนาดนี้” หนิงเฉินบอก ทั้งที่ในยุคสมัยที่เธอจากมานั้นสมุนไพรพวกนี้สามารถนำมาเพาะปลูกได้อย่างมีคุณภาพ อีกทั้งยังมีราคาถูกกว่าที่นี่หลายเท่า

“ดีจริงถ้าอย่างงั้นป้าขอซื้อโสมสักต้น เห็ดหลินจือสักดอก กับถั่งเช่า 5 ตัวได้ไหม” คุณป้าลู่ ลู่จื่อเหนียงที่แนะนำตัวทำความรู้จักกันขอซื้อสินค้ากับเธอเป็นรายแรก หนิงเฉินจึงลดราคาให้คุณป้า 50 หยวน

“เธอลดราคาให้ป้าแบบนี้ไม่กลัวเพื่อนจะว่าเอางั้นหรือ” ป้าลู่เอ่ยท้วงด้วยความเป็นห่วง

“ไม่หรอกค่ะ หนูคุยกับเขาแล้วว่าสามารถลดได้แค่ไหน”

“อืม รอบคอบดีจริง งั้นป้าแบ่งผลไม้พวกนี้ให้หนูไปกินก็แล้วกัน” ป้าลู่เอ่ยชม ก่อนจะแบ่งผลไม้ที่เธอขายพวกแอปเปิล ลิ้นจี่ องุ่น สตรอว์เบอร์รี่ให้กับหนิงเฉินอย่างใจดี

“ขอบคุณมากค่ะคุณป้าลู่” หนิงเฉินเอ่ยขอบคุณอย่างนอบน้อม

“ไม่เป็นไรหรอกเฉินเอ๋อ เด็กดีขยันตั้งใจทำมาหากินแบบนี้ป้าล่ะชอบนัก แถมได้ยินหนูบอกว่ากำลังเก็บเงินเพื่อเรียนต่อเองไม่อยากรบกวนทางบ้านด้วย ป้านี่ชื่นชมเธอมากจริงๆ” ป้าลู่เอ่ยอย่างถูกอกถูกใจในตัวหนิงเฉินไม่น้อย

“ขอบคุณค่ะคุณป้าที่ชม หนูก็แค่อยากช่วยลดภาระให้ครอบครัว แล้วก็ช่วยเพิ่มรายได้จุนเจือครอบครัวด้วยนะค่ะ”

“เด็กดี มีน้ำใจจริง” ป้าลู่ชื่นชมไม่หยุด

จากนั้นไม่นานนักสมุนไพรของหนิงเฉินก็ขายจนหมดเกลี้ยงทำให้เธอได้เงินมาทั้งหมด 61,950 หยวนเลยทีเดียว

‘สบายล่ะวันเดียวก็ได้เงินมากถึงขนาดนี้ แถมยังเจอคุณป้าใจดีให้ผลไม้มาเยอะเลย รีบกลับบ้านเอาผลไม้ไปให้ทุกคนได้ชิมด้วยกันดีกว่าดีกว่า’ หนิงเฉินคิดอย่างอารมณ์ดีที่เธอขายของได้ราคางามมาก

‘แต่คงจะขายบ่อยๆไม่ได้ ต้องเอาอย่างอื่นมาขายบ้าง จะได้ไม่เป็นที่ผิดสังเกตเกินไปนัก’ หนิงเฉินเดินทางกลับบ้านพร้อมนึกว่าจะนำของอะไรมาขายต่อไปดี ส่วนพืชผลที่บ้านนั้นเธอได้เตรียมปุ๋ยคุณภาพเยี่ยมจากโลกสมัยใหม่มาไว้ใช้กับสวนแล้ว รับรองว่าผลดก ผลงาม รสชาติดีแน่นอน

เมื่อกลับมาถึงที่บ้านหนิงเฉินไม่ได้บอกเรื่องขายของได้ เพียงแค่บอกว่าไปสำรวจตลาดกับเพื่อนมาเท่านั้นก่อนนำของไปขายจริงในวันหลัง แต่ก็เจอคุณป้าใจดีให้ผลไม้มากินด้วย

“ผลไม้พวกนี้ราคาแพงหายากทั้งนั้นเลยนะ คุณป้าคนนั้นให้ลูกมาฟรีเลยงั้นเหรอ” เย่าหลินถามบุตรสาว เพราะผลไม้ที่หนิงเฉินนำมาไม่ได้หาซื้อได้ทั่วไป ทั้งยังมีราคาแพงมากอีกด้วย

“ใช่ค่ะ พอดีคุณป้าถูกใจพวกหนูที่ขยันขันแข็งทำมาหากิน ก็เลยแบ่งผลไม้มาให้น่ะค่ะ”

“ช่างใจดีจริงๆ ถ้างั้นวันหลังลูกก็เอาพืชผลบ้านเราไปให้เขาบ้างสิ” อี้เฉินบอกอย่างคนรู้จักตอบแทนผู้อื่น

“ไม่ต้องห่วงค่ะพ่อ หนูกับเพื่อนจะเอาของที่เราทำขายแบ่งให้คุณป้าชิมด้วยในครั้งหน้า”

“อืม ดีมาก ใครมีน้ำใจกับเรา เราก็ควรจะตอบแทนเขาให้ดีนะ” อี้เฉินเอ่ยอย่างพอใจ

“ค่ะ”

“แล้วเสี่ยวเยว่ล่ะคะพ่อ ทำไมไม่เห็นน้องเลยล่ะคะ”

“เสี่ยวเยว่ช่วยปู่ซ่อมเล้าไก่อยู่ที่บ้านนู้นน่ะ”

“งั้นหนูขอไปดูหน่อยนะคะ จะได้แบ่งผลไม้นี้ไปให้พวกท่านด้วย”

“ดีแล้วลูก ไปเถอะ”

จากนั้นหนิงเฉินก็เดินมาบ้านปู่กับย่า พร้อมผลไม้ส่วนหนึ่งในมือที่นำมาให้พวกท่านได้ชิมด้วย เมื่อมาถึงก็เห็นว่าย่ากำลังนั่งถักไหมพรมพลางเหลือบมองสองปู่หลานเป็นระยะ ก่อนจะหันมาเห็นเธอเข้าพอดี

“เฉินเอ๋อ กลับมาแล้วรึ แล้วนั่นถืออะไรมาด้วยน่ะ” คุณย่าซูเอ่ยทักทายหลานสาว

“สวัสดียามเย็นค่ะคุณย่า หนูเอาผลไม้มาฝาก พอดีเพื่อนของหนูเขาแบ่งมาให้นะค่ะ”

“โอ้วว นี่มันของหายาก ราคาแพงทั้งนั้นเลยนี่ เพื่อนที่ไหนกันช่างมีน้ำใจจริงๆ”

“เพื่อนทั่วไปน่ะค่ะ สำหรับเขาถือเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น วันหน้าหนูก็จะทำของไปตอบแทนน้ำใจเขาด้วยค่ะ” หนิงเฉินตอบย่าไป เพราะกลัวว่าท่านจะคิดมากที่เธอไปเอาของหายากราคาแพงจากคนอื่นมาฟรีๆแบบนี้ คุณย่าซูจึงพยักหน้าเข้าใจ

หลังคุยกับย่าอยู่พักหนึ่งหนิงเฉินจึงเดินไปหาปู่และห่าวเยว่ที่กำลังช่วยกันซ่อมแซมเล้าไก่อยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ