10  มีกับดัก

 10 

มีกับดัก

"กับดัก! มีกับดัก!"

นักเลงอีกคนตะโกนด้วยความตกใจ  มันรีบถอยหลังหนีด้วยสัญชาตญาณ  ทว่าพอก้าวถอยไปได้เพียงสองก้าวเท้าของมันก็พลาดท่าเหยียบเข้ากับหลุมพรางที่ขุดไว้ลึก  ด้านล่างปูด้วยตะปูที่ทำจากไม้ไผ่เหลาจนแหลมคม

อึ๊ก!   อ๊ากกก!

นักเลงคนที่สองล้มลงไปในหลุม  เสียงไม้แหลมแทงทะลุเนื้อดังน่าสยดสยอง  มันไม่ได้ร้องเสียงดังเหมือนคนแรก  แต่มันนอนดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสเกินบรรยาย

"นังปีศาจแอบวางกับดักงั้นรึ!"

นักเลงคนที่สามที่ยังรอดอยู่โกรธจัด  มันคว้าถังน้ำมันเตรียมจะขว้างใส่กระท่อมเพื่อเผาให้วอด  ทว่าเว่ยเสี่ยวเหอที่ซุ่มอยู่บนคานหลังคาไม่ปล่อยให้มันทำสำเร็จ นางดึงเชือกกลไกที่ทำไว้เป็นสายระโยงระยางทันที

เคร้ง!

ถังไม้ขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนยอดไม้พลันคว่ำตกลงมา  มันไม่ได้บรรจุน้ำหรือหิน  แต่มันคือสิ่งปฏิกูลของหมูป่าที่นางรวบรวมมาจากคอกสัตว์ในมิติลับ  ขี้หมูป่าที่หมักไว้มีกลิ่นฉุนรุนแรงหล่นลงมาเหมือนพายุสีน้ำตาลเข้ม

ผลัวะ!

"อ๊วกกกก! นี่มันอะไรกันเนี่ย!"

นักเลงคนที่สามถูกพายุขี้หมูถล่มใส่ทั้งตัว  กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงทำให้อาเจียนจนหมดไส้หมดพุงล้มลงไปคลุกกับพื้น กลิ่นนั้นช่างตราตรึงจนมันแทบจะอยากควักปอดออกมาล้าง

นางจางและจางเม่ยเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลต่างถูกละอองพายุขี้หมูสาดใส่จนหน้าตากลายเป็นลายพร้อย  สิ่งปฏิกูลไหลเข้าปากเข้าจมูกจนพวกนางอาเจียนออกมา

"โอ๊ย! เหม็น เหม็นเหลือเกิน"

นางจางร้องโวยวายพยายามเช็ดหน้าแต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเปื้อน  เว่ยเสี่ยวเหอรีบกระโดดลงมาจากหลังคาอย่างสง่างามในมือถือไม้พลองยาว  นางก้าวเดินผ่านกองเลือดและกองขี้หมูมุ่งตรงไปยังสองแม่ลูกตระกูลจางที่บัดนี้สภาพดูไม่ได้ยิ่งกว่ายาจกข้างถนน

"เป็นอย่างไรบ้างอดีตแม่สามี  ของขวัญต้อนรับจากข้าถูกใจพวกท่านบ้างไหม"

"นัง!  นังตัวแสบ! เจ้ากล้าทำกับพวกข้าขนาดนี้เชียวรึ" จางเม่ยเอ๋อร์พยายามจะด่าแต่ก็ต้องอุดจมูกไปด้วย

"ข้ายังทำได้มากกว่านี้อีก" เว่ยเสี่ยวเหอควงไม้พลองชี้ไปที่เหล่านักเลงที่นอนโอดครวญ "ถ้าพวกเจ้ายังไม่ไสหัวไปภายในสามอึดใจ  ข้าจะปล่อยเจ้าของขี้พวกนี้ออกมาทักทายพวกเจ้าจริงๆ หมูป่าของข้ามันชอบกินเนื้อคนสดๆ เสียด้วยสิ"

พูดจบนางก็ผิวปากเบาๆ เสียงขู่คำรามที่ดุดันของหมูป่าตัวเขื่องแสนจะดุร้ายดังแว่วออกมาจากในมิติ  ทำเอาเหล่านักเลงที่บาดเจ็บถึงกับฮึดสู้พยายามลากสังขารหนีตายกันสุดชีวิต

"หนี! หนีเร็ว!  เจ้ามันแม่มดชัดๆ"

หัวโจกนักเลงที่ขาเลือดโชกพยายามคลานหนีไปบนทางที่เต็มไปด้วยขี้หมู  นางจางและจางเม่ยเอ๋อร์เมื่อเห็นลูกน้องหนีไปหมดแล้วก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องแบกสังขารอันเน่าเหม็นและก้นที่ยังไม่หายระบมวิ่งหนีฝ่าความมืดออกไปพลางร้องไห้ประหนึ่งเห็นผีร้าย

เว่ยเสี่ยวเหอมองตามแผ่นหลังที่โซซัดโซเซของพวกนางด้วยสายตาเรียบเฉย  นางไม่ได้ตามไปซ้ำเติม  เพราะรู้ดีว่าเพียงเท่านี้ชื่อเสียงของนางก็กะฉ่อนไปทั่วหมู่บ้าน จนไม่มีใครกล้ามาย่างกรายที่นี่อีกนานแสนนาน

"พรุ่งนี้ต้องล้างพื้นยกใหญ่เลยนะเนี่ย  ขอบใจนะเจ้าพวกหมูป่า  ผลงานพวกเจ้าช่างยอดเยี่ยมจริงๆ" นางบ่นพึมพำพลางยิ้มขำ

เช้าวันรุ่งขึ้น  ที่ลานหน้ากระท่อมที่บัดนี้สะอาดสะอ้านไร้ร่องรอยของพายุสิ่งปฏิกูลเมื่อคืนก่อน  เว่ยเสี่ยวเหอยืนมองสำรวจพื้นที่รอบบ้านด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป  นางตัดสินใจก้าวเข้าสู่มิติลับเพื่อสำรวจทรัพยากรณที่ขยายจำนวนอย่างรวดเร็ว

ภายในมิติ บรรดาแพะภูเขาขนปุยที่นางนำมาปล่อยไว้ไม่กี่วันก่อนบัดนี้แพร่พันธุ์และเติบโตจนล้นคอก  พลังจากน้ำทิพย์จิตวิญญาณทำให้พวกมันมีร่างกายที่กำยำ  เนื้อแน่น  และที่สำคัญคือไม่มีกลิ่นสาบเหมือนสัตว์ทั่วไป  เสียงร้องแบะๆ ดังระงมไปทั่วทุ่งหญ้าในมิติจนเว่ยเสี่ยวเหอรู้ดีว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้คอกคงจะแตกเป็นแน่

นางจึงเลือกแพะตัวผู้ที่สมบูรณ์ที่สุดตัวหนึ่ง  ก่อนจะใช้วิชาชีพทหารจัดการให้มันสลบแล้วแบกออกจากมิติมาวางที่ลานหน้าบ้าน

"โอ้โห!  ท่านแม่ขอรับแพะตัวนี้ใหญ่โตเหลือเกินขอรับ"

“ใช่แล้ว”

“ท่านแม่จะจัดการมันหรือขอรับ”

อาเป่าที่เพิ่งล้างหน้าตาเสร็จวิ่งออกมาดูด้วยตาที่เป็นประกาย  เขาเอานิ้วจิ้มไปที่กล้ามเนื้อขาของแพะ ขนมันนุ่มและดูสะอาดสะอ้านมาก

"วันนี้แม่จะชำแหละเนื้อแพะทำอาหารดีๆ ให้เจ้ากินนะอาเป่า"

เว่ยเสี่ยวเหอเอ่ยพลางหยิบมีดชำแหละที่ลับจนคมกริบขึ้นมาสะท้อนแสงแดด นางเตรียมจะลงมือจัดการด้วยความชำนาญตามแบบฉบับทหารที่ต้องยังชีพในป่า

“วิ่งเข้าบ้านไปซะ  เจ้ายังเด็กอยู่เดี๋ยวคืนนี้จะนอนไม่หลับ”

“ขอรับท่านแม่”

เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม  เนื้อแพะเกือบจะชำแหละเรียบร้อยแล้วอาเป่าจึงวิ่งออกมาใหม่

"ท่านแม่ขอรับแพะตัวใหญ่ขนาดนี้ข้ากับท่านแม่สองคนกินทั้งเดือนก็ไม่หมด  ข้าว่าถ้าเราเอาเนื้อพวกนี้ไปขายที่ตลาดเหมือนผักกาดหอม  เราน่าจะได้เงินมาซื้อรองเท้าสวยๆ คู่ใหม่ให้ท่านแม่ได้หลายคู่เลยนะขอรับ"

“ใครอยากได้รองเท้าสวยๆ กัน  แม่ของเจ้าน่ะไม่ชอบของแบบนั้นหรอก  แม่ชอบรองเท้าที่ใส่แล้วสบายเท้ามากกว่า  เพราะรองเท้าที่ใส่แล้วสบายมันจะพาเราไปได้ทุกที่”

คำพูดของลูกชายทำให้มือที่กำลังจะลงมีดชะงักไปครู่หนึ่ง  เว่ยเสี่ยวเหอนิ่งคิดตาม

นั่นสินะ  เงินที่เก็บหอมรอมริบจากการขายผักก็มีอยู่ไม่น้อย  หากเอาแต่ขายวัตถุดิบคนอื่นก็ได้กำไรไปมากกว่า แต่ถ้าข้าแปรรูปมันล่ะ  น้ำแกงแพะคืออาหารที่บำรุงกำลังได้ดีที่สุด โดยเฉพาะหากใช้น้ำทิพย์จิตวิญญาณผสมเป็นน้ำแกงและสมุนไพรจากมิติลับเป็นเครื่องยา

"อาเป่าความคิดดี  เจ้าพูดถูกเราไม่ควรแค่ขายเนื้อ  แต่เราจะเปิดร้านขายน้ำแกงแพะบำรุงกำลังในเมืองหลวงเพื่อกอบโกยเงินให้ได้เป็นกอบเป็นกำ"

"เปิดร้านหรือขอรับ  เราจะมีร้านเป็นของตัวเองจริงๆ หรือขอรับท่านแม่" อาเป่ากระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ

"ใช่แล้วลูก ร้านที่มีป้ายชื่อชัดเจน ร้านที่ไม่มีใครกล้ามาไล่เราเหมือนหมาข้างถนน  แม่จะปรุงน้ำแกงที่ใครได้ชิมเพียงคำเดียวก็ต้องลืมรสชาติอาหารทุกอย่างในชีวิตไปเลย"

แววตาของเว่ยเสี่ยวเหอฉายชัดถึงความมุ่งมั่น  นางเริ่มวางแผนทันที  นำเงินตำลึงที่ฝังไว้ใต้ดินออกมานับดูแล้วพอจะเช่าแผงค้าในตลาดย่านที่ผู้คนพลุกพล่านได้  นางเริ่มทำความสะอาดเนื้อแพะอย่างพิถีพิถัน  เลาะกระดูกออกมาเคี่ยวเป็นน้ำซุปโดยใช้น้ำทิพย์ผสมลงไป ใส่เครื่องยาจีนที่นางคัดสรรจากมิติทั้งโสมคนและเห็ดหลินจือฝานบางๆ

กลิ่นหอมของน้ำแกงแพะเริ่มอบอวลออกจากกระท่อม  มันไม่ใช่กลิ่นสาบหืนแบบที่คนทั่วไปขยาด  แต่มันคือกลิ่นหอมที่สดชื่นเย้ายวนและชวนให้กระปรี้กระเปร่าอย่างประหลาด  ชาวบ้านหมู่บ้านชิงสุ่ยที่เดินผ่านต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"กลิ่นอะไรน่ะ  หอมจนข้าแทบจะเดินต่อไม่ไหว"

ชาวนาคนหนึ่งรำพึงพลางมองไปทางกระท่อมเว่ยเสี่ยวเหอ  ในขณะที่น้ำแกงกำลังเคี่ยวจนได้ที่เว่ยเสี่ยวเหอก็หาผ้าสะอาดมาห่อเนื้อแพะส่วนที่ปรุงสุกแล้วอย่างดี นางเตรียมตัวที่จะเข้าเมืองไปหาทำเลร้านในวันนี้ทันที โดยมีอาเป่าคอยช่วยเช็ดล้างถ้วยชามและจัดแจงข้าวของด้วยท่าทางกระตือรือร้น

"อาเป่าวันนี้เราจะไปแจ้งเกิดที่ในเมืองกัน!"

เว่ยเสี่ยวเหอเอ่ยขณะแบกหาบน้ำแกงร้อนๆ ที่เก็บความร้อนได้ดีด้วยบุผ้าหนาๆ

"ใครที่เคยดูถูกเรา วันนี้พวกเขาจะได้รู้ว่าน้ำแกงของม่ายสาวที่เขารังเกียจคือยาทิพย์ที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องใฝ่หา"

"ขอรับท่านแม่  ข้าพร้อมแล้วขอรับ"

สองแม่ลูกมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้นางไม่ได้ไปเพื่อขายผักเป็นชิ้นๆ แต่ไปเพื่อวางรากฐานกิจการที่จะสั่นสะเทือนไปถึงหูของเหล่าขุนนางและเศรษฐี และอาจจะรวมไปถึงจวนตระกูลตู้ที่กำลังวุ่นวายอยู่กับแผลเป็นที่ก้นของจางเหวินไฉด้วย