2 ข้าไม่ได้ตั้งใจจะหิว

2

ข้าไม่ได้ตั้งใจจะหิว

 "ท่านแม่"

เสียงเล็กๆ ที่สั่นเครือเรียกสติของนางให้กลับคืนมา  อาเป่าเด็กน้อยผู้น่าสงสารค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้  ดวงตากลมจ้องมองมารดาด้วยความหวาดหวั่นปนความประหลาดใจ  เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นมารดากล้าโต้เถียงกับคนตระกูลจางสักครั้ง

โครก…

เมื่อเสียงท้องร้องครวญ  อาเป่ารีบตะครุบท้องตนเองด้วยความอับอาย  ใบหน้ามอมแมมขึ้นสีระเรื่อ  รู้ดีว่าที่บ้านยากจนข้นแค้น  มารดาจะเอาอาหารที่ไหนมาให้กิน

"ข้าขออภัยขอรับท่านแม่  ข้าไม่ได้ตั้งใจจะหิว"

“ไม่ได้ตั้งใจจะหิวอะไรกันเด็กโง่  ความหิวมันห้ามกันได้ที่ไหน”

คำพูดซื่อๆ นั้นบีบหัวใจของเว่ยเสี่ยวเหอ ในยุคที่นางจากมา ความหิวโหยเป็นเรื่องไกลตัวสำหรับผู้คนส่วนใหญ่ แต่สำหรับเด็กคนนี้ความหิวคือเรื่องปกติ  สภาพครอบครัวยากไร้เช่นนี้  มีมารดาหาเลี้ยงปากท้องเพียงลำพัง  ไม่รู้ว่าในแต่ละวันจะได้กินอิ่มบ้างหรือไม่

"หิวก็บอกว่าหิวไม่ต้องขออภัย  เจ้าไปรอแม่ที่แคร่ไม้ไผ่  แม่จะไปหาอะไรให้เจ้ารองท้อง"

นางพยุงตัวเด็กน้อยขึ้น  เดินมุ่งหน้าไปยังห้องครัวที่อยู่ท้ายกระท่อม  ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป  กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหม็นสาบก็ลอยเข้าจมูก 

ห้องครัวนี้แทบจะเรียกได้ว่าเป็นเพียงกองไม้ระเกะระกะ  หลังคาที่มุงด้วยหญ้าโหว่จนเห็นแสงตะวันรำไร  เตาปั้นดินเผามีรอยแตกร้าวและเต็มไปด้วยเขม่าดำ  นางเริ่มทำการสำรวจเสบียงทว่ายิ่งค้นยิ่งโมโหจนโทสะพลุ่งพล่าน

ในไหข้าวสารเหลือเพียงรำข้าวหยาบๆ ที่ติดอยู่ก้นไหไม่ถึงครึ่งกำมือ ในไหเกลือมีเพียงคราบสีขาวขุ่นที่แห้งกรัง ส่วนในตะกร้าสานเก่าๆ มีเพียงหัวมันเทศเหี่ยวๆ ที่เริ่มเน่าเปื่อยเพียงสองหัวเท่านั้น  ไม่มีเนื้อสัตว์  ไม่มีน้ำมัน  แม้แต่ผักป่าแห้งๆ สักชิ้นก็ยังหาไม่ได้

"ไอ้สารเลวจางเหวินไฉ  รู้จักแต่ไข่ทิ้งไว้ไม่รู้จักรับผิดชอบ  ใส่ร้ายภรรยาทอดทิ้งบุตรแล้วยังปล่อยให้พวกเขาอดตายในกระท่อมสับปะรังเคแห่งนี้อีก  ช่างเป็นขุนนางผู้ทรงธรรมที่น่าสมเพชเสียจริง"

นางกำหมัดแน่น  รู้สึกโกรธแค้นจนอยากเห็นหน้าคนสารเลวนั่นแล้วตะบันหน้าไปสักฉาด  นางพยายามมองหาพืชผักที่พอจะกินได้รอบกระท่อม  แต่ดินรอบบ้านกลับแห้งกร้านแข็งจนจอบแทบสับไม่ลง  เกลือสีขาวที่เกาะกินหน้าดินบอกชัดเจนว่านี่คือพื้นที่ร้างที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา

"ถ้ามีเสบียงสำรองของกองทัพติดมาสักหน่อยก็คงดี  ขอแค่ข้าวสวยร้อนๆ กับเกลือสักนิดให้อาเป่าได้กินอิ่มท้อง  สวรรค์!  ท่านส่งข้ามาตายดาบหน้าหรืออย่างไร"

ในจังหวะที่นางหลับตาลงด้วยความอ่อนล้า  ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า จู่ๆ อากาศเบื้องหน้าของนางก็เกิดการบิดเบี้ยวอย่างประหลาด  คลื่นความร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาจากความว่างเปล่า  แสงสีทองอ่อนๆ ม้วนตัวเป็นวงกลมก่อนจะขยายตัวกว้างขึ้นประดุจประตูที่มองไม่เห็น  เว่ยเสี่ยวเหอเบิกตาโต  สัญชาตญาณทำให้นางถอยหลังไปหนึ่งก้าวและหยิบมีดพร้าเก่าๆ ขึ้นมาตั้งท่ารับมือ

“อะไนกันล่ะนั่น!”

ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ศัตรู  แต่มันคือมิติที่ซ้อนทับอยู่กับความจริง  ภายในวงล้อแสงสีทองนั้น นางมองเห็นพื้นที่ราบกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้าเป็นสีครามสดใสแบบที่นางไม่เคยเห็นในยุคโบราณ ใจกลางพื้นที่นั้นมีบ่อน้ำขนาดเล็กที่มีน้ำใสกระจ่างประดุจมรกต  แผ่ไอเย็นสดชื่นออกมาจนความร้อนในห้องครัวเลือนหายไป  และที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าคือ กระท่อมไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่ข้างบ่อน้ำนั้น มีหน้าตาเหมือนกับคลังเสบียงเคลื่อนที่ในฐานทัพที่นางเคยประจำการไม่มีผิดเพี้ยน

"นี่มันอะไรกัน"

นางลองยื่นมือที่สั่นเทาไปสัมผัสกับวงล้อแสงนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วแตะต้อง ร่างของนางก็ถูกแรงดึงดูดมหาศาลกระชากเข้าไปภายในพริบตา

เว่ยเสี่ยวเหอลืมตาขึ้นอีกครั้งในพื้นที่แปลกตา  กลิ่นหอมของดินที่อุดมสมบูรณ์ทำให้นางรู้สึกเหมือนร่างกายที่เหนื่อยล้าได้รับการเยียวยา  นางรีบวิ่งไปยังกระท่อมไม้หลังนั้นและผลักประตูเข้าไป  ภาพเบื้องหน้าทำให้ทหารหญิงที่เคยผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนถึงกับต้องกลั้นหายใจ

“ว้าว  ไม่ได้ตาฟาดไปจริงๆ”

ชั้นวางของทำจากไม้เนื้อดีเรียงรายอยู่ภายใน  บนชั้นเหล่านั้นมีสิ่งของที่นางคุ้นตาในยุคปัจจุบัน  กระสอบข้าวสารขาวสะอาด  ไหใส่น้ำมันถั่วเหลือง  ขวดเกลือที่ขาวละเอียดราวกับหิมะ  กระปุกเครื่องเทศหลากชนิด  และที่สำคัญที่สุดคือมุมหนึ่งของกระท่อมที่มีผักสดสีเขียวขจีวางเรียงรายอยู่ราวเพิ่งเก็บมาจากสวน

"นี่มันคือมิติเสบียงงั้นหรือ  โอ้!  สวรรค์ไม่ได้ทอดทิ้งข้าจริงๆ"

นางเดินไปที่บ่อน้ำกลางมิติ  ลองตักน้ำขึ้นมาดื่มเพียงอึกหนึ่ง  รสชาติหอมหวานซ่านไปถึงใจ  ความปวดเมื่อยจากการต่อสู้เลือนหายไปในพริบตา  พลังกายพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์  หรือนี่จะเป็นน้ำทิพย์จิตวิญญาณเหมือนที่เคยดูมาในละคร!

เว่ยเสี่ยวเหอไม่รอช้า  นางรู้ดีว่าอาเป่ากำลังรออยู่ข้างนอก  จึงรีบคว้าถุงผ้าเก่าๆ มาบรรจุข้าวสารขาวสะอาดเกลือ และไข่ไก่สดๆ สองสามฟองที่วางอยู่ในตะกร้า  รวมถึงกระบอกน้ำที่ใส่น้ำทิพย์จนเต็ม

"ข้าอยากออกไป"

เพียงวูบเดียวร่างของนางก็กลับมาอยู่ในครัวที่ซอมซ่อตามเดิม  สิ่งที่ยืนยันว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความฝันคือถุงผ้าหนักอึ้งที่อยู่ในมือและกลิ่นหอมของข้าวสารใหม่ที่โชยออกมา

ไม่รอช้า  นางรีบจัดการก่อไฟอย่างคล่องแคล่ว  ทักษะการดำรงชีวิตในป่าของทหารหญิงทำให้การติดไฟท่ามกลางฟืนที่ชื้นไม่ใช่เรื่องยาก  นางล้างหม้อดินใบเดียวที่เหลืออยู่จนสะอาด ใส่ข้าวสารขาวและน้ำทิพย์ลงไป  ไม่นานนัก กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสวยที่สุกใหม่ก็อบอวลไปทั่วกระท่อม

นางตอกไข่ลงไปในถ้วยดินเผา  โรยเกลือชั้นดีที่มีรสเค็มกลมกล่อมเพียงเล็กน้อย  แล้วนึ่งลงบนฝาหม้อข้าว  กลิ่นหอมของไข่นึ่งฟูฟ่องผสานกับข้าวสวยทำให้บรรยากาศในกระท่อมเปลี่ยนจากความสิ้นหวังกลายเป็นความอบอุ่น

"ท่านแม่หอมจังเลยขอรับ"

อาเป่าที่ทนกลิ่นหอมไม่ไหวเดินมาแอบดูที่ประตูห้องครัว  ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นข้าวสีขาวบริสุทธิ์ในหม้อ

"นั่นคือข้าวสารขาวหรือขอรับ  บ้านเรามีข้าวแบบนั้นด้วยหรือ"

เว่ยเสี่ยวเหอยิ้มละไม  นางตักข้าวสวยร้อนๆ พูนชาม วางไข่นึ่งสีเหลืองนวลลงไปด้านบนแล้วส่งให้อาเป่า

"กินเถิด  ต่อไปนี้แม่จะไม่ให้เจ้าต้องกินรำข้าวหรือมันเทศเน่าอีกแล้ว  เราจะมีข้าวขาวและเนื้อสัตว์กินกันทุกมื้อ"

อาเป่ารับชามข้าวไปด้วยมือที่สั่นเทา  เขาตักข้าวเข้าปากคำแรกแล้วน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม

"อร่อย  ข้าไม่ได้กินข้าวสารขาวมานานแล้ว  อร่อยที่สุดเลยขอรับท่านแม่"

เว่ยเสี่ยวเหอมองดูบุตรชายกินอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมกับจิบน้ำทิพย์ในกระบอก  แววตาของนางเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเด็ดเดี่ยว

ข้าจะเลี้ยงเจ้าให้เติบโตไปได้ดี…

นางมองออกไปนอกหน้าต่างมุ่งตรงไปยังที่ดินแห้งกร้านสามหมู่ด้านนอก  ด้วยความลับในมิตินี้และทักษะของทหารหญิง นางจะเปลี่ยนที่แห่งนี้ให้กลายเป็นทองคำ  นางจะปลูกพืชพรรณที่ล้ำค่าที่สุด  และจะสร้างอำนาจที่ทำให้พวกตระกูลจางต้องหมอบกราบอ้อนวอนขอเศษอาหารจากนางในสักวัน

"อาเป่ากินให้อิ่มนะ”

“ขอรับท่านแม่  ท่านแม่ก็กินด้วยสิขอรับ”

“ได้  เราทั้งคู่ต้องกินให้อิ่ม”