3 ตัวถ่วงสามี

3

ตัวถ่วงสามี

“ออกมา!  ออกมาเดี๋ยวนี้นะหญิงแพศยา”

เสียงเอ็ดตะโลด้านนอกในช่วงเช้าตรู่ทำให้เว่ยเสี่ยวเหอลืมตาขึ้น  นางรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของฝีเท้าคนกลุ่มใหญ่ที่มุ่งตรงมายังกระท่อมไม้ผุพังแห่งนี้  ร่างกายที่เพิ่งได้รับน้ำทิพย์จิตวิญญาณไปเมื่อวานดูมีพละกำลังขึ้นผิดตา อาการปวดเมื่อยล้าตามกล้ามเนื้อเลือนหายไปจนเกือบหมดสิ้น

"นังปีศาจเว่ยเสี่ยวเหอ! ออกมารับโทษเดี๋ยวนี้!"

เสียงตะโกนด่าทอที่คุ้นเคยดังลั่น  เว่ยเสี่ยวเหอขยับกายลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ  หันไปมองอาเป่าที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนแคร่ไม้  ใบหน้าเล็กๆ นั้นดูอิ่มเอิบขึ้นหลังจากได้กินข้าวและไข่นึ่ง  นางดึงผ้าห่มผืนบางคลุมกายให้ลูกชายอย่างแผ่วเบาก่อนจะเดินไปหยิบมีดพร้าเล่มเดิมที่ลับจนคมกริบพิงไว้ข้างฝา  แล้วก้าวออกไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนด้านนอก

เบื้องหน้าของนางคือกลุ่มชาวบ้านเกือบยี่สิบคน  นำโดยผู้ใหญ่บ้านเฉา  ชายชราหน้าตาเคร่งขรึมในชุดผ้าป่านเนื้อดี  และที่ยืนอยู่ข้างกายเขาด้วยท่าทางหยิ่งยโสคือนางจาง  ข้อมือของนางถูกพันด้วยผ้าขาวใบหน้าบวมช้ำนั้นบิดเบี้ยวจนดูตลก

"ผู้ใหญ่บ้านเฉา  ท่านดูเอาเถิด  นังม่ายใจอำมหิตนี่มันทำร้ายข้าจนกระดูกหัก  ทั้งยังเสียสติทำร้ายญาติพี่น้องข้าบาดเจ็บสาหัส  มันต้องถูกผีสิงร่างแน่ๆ คนเยี่ยงนี้หากปล่อยไว้ในหมู่บ้านชิงสุ่ยจะนำพาแต่ความวิบัติมาให้พวกเรา"

หึ ปากของหญิงแก่นี่สมควรถูกเลาะฟันออกให้หมด

ทางด้านผู้ใหญ่บ้านเฉาลูบเคราตัวเองพลางมองเว่ยเสี่ยวเหอด้วยสายตาดูแคลน  เขาถือไม้เท้าเคาะพื้นดินเสียงดังปึก!

"เว่ยเสี่ยวเหอ  ในฐานะที่เจ้าเป็นเพียงสตรีม่ายที่ถูกตระกูลจางหย่าขาด  เจ้ายังจะไม่มีสิทธิ์อะไรครอบครองที่ดินผืนนี้อีก  ตามกฎของหมู่บ้านชิงสุ่ย  สตรีที่ถูกขับออกจากตระกูลเพราะลักลอบมีชู้ต้องไสหัวออกไปจากเขตหมู่บ้านภายในสามวัน  แต่นี่เจ้ากลับก่อเรื่องป่าเถื่อนทำร้ายผู้อาวุโส  ข้าในฐานะผู้นำหมู่บ้านขอประกาศให้เจ้าพาลูกของเจ้าไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้  มิเช่นนั้นข้าจะสั่งให้ชาวบ้านรุมสั่งสอนเจ้าแล้วส่งตัวให้ทางการโบยให้ตาย!"

“ใช่ๆ  ลักลอบเล่นชู้จนสามีขอหย่าต้องถูกตีให้ตาย!”  

“ถูกต้องแล้ว  หญิงแพศยา  ดาวไม้กวาด  ตัวถ่วงสามี” 

“เราต้องจัดการคนผิด  เพื่อไม่ให้ลูกบ้านคนอื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่าง”

“ใช่ๆ”

ชาวบ้านหลายคนเริ่มส่งเสียงข่มขู่  บ้างถือจอบถือเสียมก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง  ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดัน เว่ยเสี่ยวเหอกลับยืนนิ่ง  นางไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อยแต่กลับเหยียดยิ้มเย็นที่มุมปาก  แววตาคมกริบกวาดมองไปที่ผู้ใหญ่บ้านเฉา

"กฎหมู่บ้านข้อใดที่บอกว่าหญิงม่ายไม่อาจครอบครองสินเดิมของตน"

น้ำเสียงของนางราบเรียบทว่าทรงพลังจนเสียงเอะอะโวยวายของชาวบ้านสงบลง

"ที่ดินสามหมู่และกระท่อมหลังนี้ท่านพ่อของข้ามอบให้ข้าเป็นสินเจ้าสาวก่อนจะสิ้นใจ  มีหนังสือสัญญาตราประทับจากที่ว่าการอำเภอแจ้งชัด  แม้ข้าจะแต่งเข้าตระกูลจางแต่นี่คือสินส่วนตัวที่สามีไม่อาจแตะต้องตามกฎหมายแคว้นต้าฉิน  ข้าถามท่านผู้ใหญ่บ้านเฉา  ท่านเป็นผู้นำหมู่บ้านแต่กลับไม่รู้กฎหมายบ้านเมือง  หรือว่าท่านได้รับเงินปิดปากจากนางจางจนหน้ามือตาบอดไปเสียแล้ว"

"เจ้า!  สตรีไม่รู้ความเจ้าบังอาจเถียงข้า!  ข้าคือผู้ออกกฎในหมู่บ้านนี้  กฎหมายทางการจะไปสู้กฎหมู่บ้านได้อย่างไร  พวกเจ้ามัวยืนบื้ออยู่ทำไมไปลากตัวนางออกมา  โยนข้าวของนางกับลูกชายทิ้งไปให้หมด!"

ผู้ใหญ่บ้านเฉาหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด  หันไปสั่งชายฉกรรจ์สามคน  ชายเหล่านั้นพุ่งตัวเข้าหาเว่ยเสี่ยวเหอตามคำสั่ง ทว่าครั้งนี้นางไม่ได้ตั้งรับอย่างเดียว  ทักษะการต่อสู้ถูกงัดออกมาใช้ทันที

นางเบี่ยงตัวหลบหมัดแรกอย่างพริ้วไหว  ใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่ยอดอกของชายคนแรกจนมันกระเด็นไปชนกับคนที่สอง  อีกคนพยายามจะเข้ามารวบเอวนางจากด้านหลัง  เว่ยเสี่ยวเหอถอยเท้าออกมาหนึ่งก้าวแล้วใช้ศอกกระทุ้งเข้าที่ชายโครงมันอย่างแรงจนได้ยินเสียงซี่โครงลั่น

เพียงไม่ถึงครึ่งเค่อ  ชายร่างยักษ์ทั้งสามลงไปนอนเกลือกกลิ้งร้องโหยหวนอยู่บนพื้นดินที่แห้งกร้าน  ชาวบ้านคนอื่นๆ ที่เหลือต่างชะงักฝีเท้าด้วยความหวาดกลัว  พละกำลังและท่วงท่าของแม่ม่ายที่เคยอ่อนแอนั้นดูราวกับนักสู้ฝีมือดี

"ใครจะเข้ามาอีก"

เว่ยเสี่ยวเหอเอ่ยเสียงเย็น  นางก้าวเดินเข้าไปหาผู้ใหญ่บ้านเฉาช้าๆ  แต่ละก้าวของนางกดดันให้ชายชราต้องก้าวถอยหลังจนสะดุดไม้เท้าตนเอง

"ผู้ใหญ่บ้านเฉาท่านฟังข้าให้ดี  หากท่านยังกล้าใช้อำนาจมืดรังแกแม่ม่ายและลูกกำพร้า  ข้าจะไม่เพียงไม่ไปแต่ข้าจะเดินเข้าที่ว่าการอำเภอในเมือง  ยื่นเรื่องร้องเรียนต่อท่านนายอำเภอว่าท่านใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบ  และนางจางผู้นี้พยายามจะขายบุตรชายของข้าไปเป็นทาส"

นางจ่อปลายมีดพร้าไปที่หน้าอกของชายชรา  แววตาของนางนิ่งสงบจนน่าขนลุก  จากนั้นหันไปมองนางจางที่ตอนนี้หน้าซีดเผือด

"ลูกชายเจ้าเป็นขุนนางใหม่ในเมืองหลวงใช่ไหม  อยากลองดูไหมว่าหากเรื่องที่เขาใส่ร้ายภรรยาเดิมและพยายามฆ่าลูกแท้ๆ ของตนเองโดยปล่อยให้อดตาย  ถ้าได้ยินไปถึงหูพ่อตาขุนนางใหญ่ตำแหน่งของเขาจะยังรักษาไว้ได้หรือไม่”

นางจางถึงกับทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว  รู้ดีว่าจางเหวินไฉรักชื่อเสียงยิ่งกว่าชีวิต หากเรื่องนี้แดงขึ้นมา อนาคตของลูกชายนางย่อมดับวูบ

"ไปให้พ้นหน้าข้า!  ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนแล้วใช้มีดเล่มนี้สะสางบัญชีแค้นที่ตระกูลจางทำไว้กับข้ามาตลอดหลายปี"

ผู้ใหญ่บ้านเฉาที่บัดนี้ขาสั่นพั่บๆ ไม่กล้าเอ่ยแม้แต่คำเดียว  เขาพยุงร่างอันสั่นเทาลุกขึ้นแล้วรีบเดินหนีไปโดยไม่เหลียวหลัง ชาวบ้านคนอื่นๆ เมื่อเห็นผู้นำหนีตายก็ต่างพากันสลายตัววิ่งหนีหัวซุกหัวซุนตามกันไปราวกับเห็นปีศาจ  ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบและความเงียบงัน

เว่ยเสี่ยวเหอลดมีดลง  นางถอนหายใจออกมาแผ่วเบา  ร่างกายนี้ยังอ่อนแอเกินไปเพียงแค่ขยับตัวไม่กี่ท่าเหงื่อก็ท่วมกายเสียแล้ว  นางหันกลับไปมองที่กระท่อม  เห็นอาเป่ายืนแอบอยู่หลังประตูด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

"ท่านแม่  ท่านแม่เก่งที่สุดเลยขอรับ"

เว่ยเสี่ยวเหอเดินเข้าไปอุ้มลูกชายขึ้นมา

"อาเป่า  ต่อไปนี้แม่จะสร้างรั้วบ้านที่แข็งแรงที่สุด  จะไม่มีใครก้าวข้ามมาทำร้ายเจ้าได้อีก"

นางมองออกไปยังที่ดินสามหมู่ที่ว่างเปล่า  แม้ดินจะเค็มและแห้งกร้านแต่ด้วยน้ำทิพย์จิตวิญญาณในมิติลับและความรู้เรื่องการเกษตรที่พอมีอยู่บ้าง  นางจะเปลี่ยนนรกบนดินแห่งนี้ให้กลายเป็นทองคำ

"มาเถิดลูกรัก วันนี้แม่จะเริ่มปลูกผักชุดแรก"

“ขอรับท่านแม่”