บ้านเดิม

“น้อมส่งท่านอ๋องเพคะ/พะย่ะค่ะ” บ่าวไพร่ในเรือนรีบน้อมกายคารวะจิ้งอ๋องที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟออกไปจากเรือน แต่ละคนต่างปาดเหงื่อไม่ต่างกันนัก พวกเขาไม่คิดเลยว่าวันแรกที่จิ้งอ๋องกับพระชายาพบกันจะทะเลาะกันราวกับเป็นศัตรูกันตั้งแต่ชาติปางก่อน

จิ้งอ๋องขี่ม้าไปยังวังหลวงเพื่อขอเข้าเฝ้าพระสนมหรงในเวลาต่อมา วันนี้เต๋อเป่าติดตามไปคอยคุ้มกันด้วย ตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อเดือนก่อน เวลาเข้าวังมาทีไร เต๋อเป่าจะต้องติดตามจิ้งอ๋องเป็นเงาตามตัว เพราะเขากลัวว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับจิ้งอ๋องอีกเหมือนครั้งก่อน

“เรื่องก็เป็นเช่นนี้พะย่ะค่ะเสด็จแม่” จิ้งอ๋องเล่าเรื่องราวที่เจียงหว่านบอกกับพระองค์ไม่ขาดไปสักคำเดียว

“ฮึ่ม! น้องสาวนางช่างบังอาจนัก ถึงแม้จะไม่มีหลักฐาน เจ้าก็ไม่คิดที่จะลงโทษนางสักหน่อยหรือ เจ้าไม่กลัวพระชายาเจ้าน้อยใจหรืออย่างไร” พระสนมหรงทรงกริ้วไม่น้อยที่ลูกสะใภ้ของพระนางถูกคนอื่นรังแก

“ลูกไม่เห็นว่านางจะน้อยใจอะไรนี่พะย่ะค่ะ พรุ่งนี้นางยังต้องกลับบ้านเดิมตามธรรมเนียมด้วย หม่อมฉันบอกบ่าวให้ติดตามไปด้วยแล้ว” จิ้งอ๋องคิดว่าแค่การไปเยี่ยมบ้านเดิม ไม่จำเป็นต้องให้พระองค์ไปด้วย

“อ้าว เหตุใดเจ้าไม่ติดตามไปดูแลนางด้วยเล่า เจ้าไม่กลัวหรือว่าครอบครัวนางจะรังแกนางน่ะฮะ” พระสนมหรงขมวดพระขนงมุ่นขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อรู้ว่าบุตรชายไม่คิดจะไปกับลูกสะใภ้

“ใครจะกล้าล่ะพะย่ะค่ะ อีกอย่างลูกมีงานต้องทำ” จิ้งอ๋องเอ่ยอ้าง

“เพ้ย! เจ้าเป็นพระสวามีประสาอะไรกัน หากเจ้าไม่ไปกับนางแล้ว ผู้คนจะยิ่งครหาว่าพระชายาไม่เป็นที่โปรดปราน เจ้าอยากทำให้นางลำบากหรืออย่างไรกัน” พระสนมหรงไม่อยากให้ชื่อเสียงของลูกชายเสียหายอีก

“ใครจะพูดอะไรก็ไม่เห็นต้องสนใจนี่พะย่ะค่ะ ถ้าใครกล้าปล่อยข่าวลือเสียหายให้ลูก ลูกจะสั่งคนไปจับพวกเขามาโบยเสียให้เข็ด” จิ้งอ๋องผู้คุมกำลังทหารส่วนใหญ่ของแคว้นเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ

“เจ้าบ้าไปแล้ว! อยู่ดี ๆ จะไปจับคนมาโบยสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไรกัน เจ้าอย่านึกว่าที่นี่เป็นเมืองชายแดนได้หรือไม่ ไม่รู้ล่ะ ยังไงพรุ่งนี้เจ้าต้องไปบ้านเดิมกับลูกสะใภ้แม่ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องมาพบแม่อีก” พระสนมหรงกริ้วหนักที่ลูกชายตัวดีเอาแต่ชอบใช้กำลังจนชื่อเสียงเสียหายหมดแล้ว

“โธ่ เสด็จแม่อย่าทรงตรัสเช่นนี้สิพะย่ะค่ะ ลูกอยู่เมืองหลวงก็มีแค่เสด็จแม่ที่เป็นญาติใกล้ชิด หากเสด็จแม่ไม่ให้ลูกมาพบ ลูกคงไม่มีใจจะทำงานให้เสด็จพ่อหรอกพะย่ะค่ะ” จิ้งอ๋องเอ่ยอ้างเรื่องงานมากมายที่ฮ่องเต้ส่งมาให้พระองค์ช่วยสะสางอยู่บ่อย ๆ หลังกลับจากเมืองชายแดนเมื่อสองปีก่อน

“เจ้าไม่ต้องเอาพ่อเจ้ามาอ้างเลย ยังไงพรุ่งนี้เจ้าต้องไปกับนาง และยังต้องเตรียมของขวัญตามธรรมเนียมด้วย อย่าให้เสียหน้าจวนจิ้งอ๋องของเจ้า” พระสนมหรงทรงบังคับบุตรชายคนเดียวด้วยสีหน้าจริงจัง

“เฮ้อ ลูกทราบแล้วพะย่ะค่ะ เช่นนั้นลูกขอตัวกลับไปสั่งการคนที่จวนให้เตรียมของขวัญก่อนนะเสด็จแม่” จิ้งอ๋องถึงจะไม่เต็มใจแต่ก็ทำได้แค่ต้องรับปากพระมารดาไปก่อน ไม่อย่างนั้นพระสนมหรงคงหาเรื่องไล่ลูกชายอย่างเขาออกจากวังเป็นแน่ เวลาพระนางงอนนั้นใช่ย่อยเสียที่ไหนกัน

“ไปเถอะ รอให้พระชายาเจ้าหายดีเสียก่อนค่อยพานางมาพบแม่” พระสนมหรงพยักพระพักตร์ให้กับลูกชายตัวดีที่กำลังหาเรื่องหนีหน้าพระนาง

“ลูกทูลลาพะย่ะค่ะ” จิ้งอ๋องลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วคารวะพระสนมหรงก่อนจะหันหลังเดินออกจากตำหนักไปพร้อมกับเต๋อเปา

“กลับจวนไปเจ้าก็ให้คนไปบอกพ่อบ้านด้วยเล่า” จิ้งอ๋องตรัสบอกระหว่างทางไปยังลานพักม้าด้านนอกพระราชฐานชั้นใน

“พะย่ะค่ะท่านอ๋อง” เต๋อเป่ารับคำทันที พรุ่งนี้เขาเองก็คงต้องร่วมทางกับท่านอ๋องไปยังจวนขุนนางเจียงด้วยตามหน้าที่

หลังมื้อเช้าวันต่อมา เจียงหว่านที่แต่งตัวเสร็จได้แต่บ่นในใจที่ต้องสวมชุดรุ่มร่ามหลายชั้นตามยศศักดิ์ที่เพิ่งได้รับหลังจากแต่งงาน นางไม่กล้าทำตัวเอาแต่ใจเกินไปนัก เพราะอย่างไรเสียธรรมเนียมในยุคสมัยนี้นางก็ไม่สันทัดจึงกลัวว่าจะทำสิ่งใดผิดพลาดไปจนถูกจิ้งอ๋องตำหนิอีก

“เชิญพระชายาเสด็จไปยังรถม้าเพคะ” นางกำนัลที่ไปตรวจสอบของขวัญซึ่งพ่อบ้านเตรียมการเอาไว้ให้กลับมาเรียกเจียงหว่านที่เรือนเอ่ยขึ้น

“อืม… ไปกันเถอะแม่นม” เจียงหว่านยื่นมือเล็กไปให้แม่นมลู่พยุงเดิน นางกลัวว่าตัวเองจะสะดุดชุดรุ่มร่ามจนลงไปคลุกฝุ่นเสียก่อน

ขณะที่ขบวนของเจียงหว่านกำลังจะไปถึงหน้าประตูจวนอ๋อง เสียงขานบอกว่าจิ้งอ๋องเสด็จก็ดังออกมาทันที ทุกคนต่างพากันหันไปทำความเคารพจิ้งอ๋องเต็มพิธีการ เจียงหว่านเองก็เช่นเดียวกัน

“ตามสบาย วันนี้เราจะไปกับเจ้าด้วย” จิ้งอ๋องตรัสลอย ๆ ขึ้นมาอย่างกลัวว่าตนเองจะเสียหน้าที่เมื่อวานพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่าจะไม่ไป

“เพคะ” เจียงหว่านไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาท่ามกลางสายตาบ่าวไพร่

“รีบไปเถอะจะได้รีบกลับ” จิ้งอ๋องไม่อยากอยู่จวนคนอื่นนานนัก อีกทั้งพระองค์ยังรู้สึกว่าคนตระกูลเจียงนั้นไม่น่าคบหา

เจียงหว่านไม่ได้ตอบกลับ นางเพียงแต่เดินหน้าต่อเพื่อไปขึ้นรถม้าที่จอดอยู่ด้านหน้าจวนก็เท่านั้น แม่นมลู่ส่งเจียงหว่านขึ้นรถม้าเสร็จก็หันหลังเดินไปขึ้นรถม้าคันหลังพร้อมกับนางกำนัลและขันทีซึ่งอยู่เรือนเดียวกัน

จิ้งอ๋องเองก็ขึ้นรถม้าตามหลังเจียงหว่านไปโดยไม่คิดจะตรัสสิ่งใดให้เสียอารมณ์ พระองค์ใช่ว่าจะไม่เห็นท่าทีเฉยชาของเจียงหว่าน เพียงแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกับนางก็เท่านั้น พระองค์ยังต้องเตรียมรับมือกับคนที่จวนตระกูลเจียงซึ่งไม่รู้ว่าพวกเขาจะต้อนรับพระองค์อย่างไรเช่นกัน

ขบวนรถม้าและองครักษ์จวนอ๋องที่ขี่ม้าประกบอยู่ด้านข้างไปถึงหน้าจวนขุนนางเจียงในเวลาต่อมา ที่หน้าประตูตอนนี้มีเจียงซุนเจ๋อ หวังซินอวี่และเจียงม่านหรูยืนรออยู่ พวกเขาได้รับแจ้งจากคนของจวนอ๋องแล้วว่าวันนี้ท่านอ๋องจะเสด็จมาด้วยจึงพากันออกมาต้อนรับตามธรรมเนียม ทั้งที่คราแรกสองแม่ลูกจะไม่ยอมออกมาต้อนรับเจียงหว่านเพราะคิดว่าท่านอ๋องคงไม่คิดจะเสด็จมาที่บ้านซอมซ่อของพวกเขา

“ถวายพระพรจิ้งอ๋อง พระชายาพะย่ะค่ะ/เพคะ” ทั้งสามคนพร้อมบ่าวไพร่ต่างย่อกายทำความเคารพจิ้งอ๋องกับเจียงหว่านที่เดินลงมายืนได้ไม่นาน

“ตามสบายเถอะ” จิ้งอ๋องตรัสจบก็โบกมือให้คนนำของขวัญออกมาเตรียมไว้มอบให้กับครอบครัวของเจียงหว่าน

“เชิญเสด็จประทับด้านในก่อนพะย่ะค่ะท่านเขย” เจียงซุนเจ๋อรีบตีสนิท

“บังอาจ! เจ้ามีสิทธิ์เรียกท่านอ๋องเช่นนั้นได้หรือ” เต๋อเป่าเห็นสีหน้าไม่พอพระทัยของจิ้งอ๋องเข้าจึงตวาดใส่เจียงซุนเจ๋อเสียงดังจนเขาสะดุ้งโหยง

“อ่า...กระหม่อมผิดไปแล้วพะย่ะค่ะ เชิญท่านอ๋องเสด็จ” เจียงซุนเจ๋อได้แต่ต้องรีบเปลี่ยนคำเรียกหาใหม่ ใครใช้ให้เต๋อเป่ายื่นมือจับกระบี่เหมือนพร้อมที่จะชักออกมาได้ทุกเมื่อกันเล่า คนกลัวตายอย่างเจียงซุนเจ๋อมีหรือจะไม่กลัว

“รีบเข้าไปเถอะ คนมุงดูเยอะแล้ว” เจียงหว่านเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจนัก นางไม่ชอบที่จิ้งอ๋องมาแสดงอำนาจอยู่หน้าจวนตอนนี้เลยจริง ๆ รู้ทั้งรู้ว่าละแวกนี้มีจวนขุนนางมากมายตั้งอยู่

“พี่สาว ให้ข้าช่วยพาท่านเข้าไปดีไหมเจ้าคะ” เจียงม่านหรูรีบเสนอหน้าออกมาทันที นางยังชม้อยชม้ายสายตามองจิ้งอ๋องอย่างหยาดเยิ้มด้วย

“ไม่จำเป็น” เจียงหว่านกลัวว่าเจียงม่านหรูจะมาหาเรื่องอีกจึงปฏิเสธ

จิ้งอ๋องได้ยินเช่นนั้นก็เหลือบมองเจียงหว่านแว่บหนึ่ง ก่อนที่พระองค์จะเสด็จเข้าไปด้านในโดยมีเจียงหว่าน แม่นมลู่ นางกำนัลและขันทีพร้อมกับเต๋อเป่าติดตามเข้าไป ส่วนคนตระกูลเจียงที่เหลือก็ทำได้แค่รีบเดินตามหลังเข้าไปเท่านั้น เจียงม่านหรูที่เพิ่งเสียหน้าอดกำหมัดแน่นอย่างเจ็บใจไม่ได้ นางหรือก็คิดว่าเจียงหว่านจะตายไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว ไม่คิดเลยว่าเจียงหว่านยังจะรอดมาได้อีก เจียงม่านหรูที่ยิ่งเห็นจิ้งอ๋องใกล้ ๆ ก็ยิ่งอยากได้ตำแหน่งพระชายาของเจียงหว่านรีบคิดแผนการใหม่ทันที

จิ้งอ๋องกับเจียงหว่านไปนั่งในห้องโถงรับแขกในตำแหน่งประธานตามยศศักดิ์ของพวกเขา ตามธรรมเนียมแล้วพวกเขายังต้องร่วมโต๊ะอาหารหลังจากมอบของขวัญด้วย