LOGINบรรยากาศในโกดังเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสียงฝนด้านนอกยังตกหนัก แต่ภายในกลับเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงหายใจของกันและกันชายที่เร็นเรียกว่า “หมายเลขสาม” ยืนอยู่กลางกลุ่มหน่วยล่าใบหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาเย็นชาจนน่าหวาดหวั่น เขากวาดตามองรอบโกดังช้า ๆ เหมือนเครื่องจักรกำลังสแกนเป้าหมาย“ไม่พบหมายเลขเจ็ด” เขาพูดเรียบ ๆ“เริ่มขั้นตอนกำจัด”ทันทีที่สิ้นเสียงหน่วยล่าทั้งหมดก็ขยับพร้อมกันอีกครั้งปัง!ปัง!ปัง!กระสุนพุ่งใส่พวกเขาทันทีลินยิงสวนกลับพร้อมถอยไปด้านหลัง“รีบไป!”จันทร์สิตารีบดึงเร็นหลบหลังเสาเหล็กเสียงกระสุนเฉียดผ่านหัวจนเธอสะดุ้ง“มีทางออกไหม!” เธอตะโกนถามลินชี้ไปทางเดินแคบด้านหลังโกดัง“อุโมงค์ขนส่งเก่า!”“มันเชื่อมไปท่าเรืออีกฝั่ง!”จันทร์สิตาพยักหน้าก่อนหันไปหาเร็น“วิ่งไหวไหม”เด็กชายยังตัวสั่นแต่พยักหน้าช้า ๆทั้งคู่รีบวิ่งไปทางด้านหลังทันทีแต่ยังไปไม่ถึงไหนเงาร่างหนึ่งก็พุ่งลงมาตรงหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็วตึง!หมายเลขสามจันทร์สิตาเบิกตากว้าง เร็วเกินไป เธอแทบมองไม่ทันว่าอีกฝ่ายเข้ามาตอนไหนหมายเลขสามมองเร็นนิ่ง ๆ ก่อนพูดเสียงเรียบ“กลับมา”เร็นถอยหลังทันทีใบหน้าซีดจนแทบไม่
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาทีละนิด หนักและช้า พร้อมกันทุกจังหวะ ตึก… ตึก… ตึก… ภายในตู้คอนเทนเนอร์เงียบสนิท แม้แต่เร็นยังหยุดหายใจเหมือนกำลังฟังเสียงนั้นด้วยความกลัว ลินรีบปิดระบบไฟบางส่วนทันที เหลือเพียงแสงสลัวจากจอมอนิเตอร์เล็กด้านใน “ห้ามส่งเสียง” เธอกระซิบต่ำ ๆ จันทร์สิตาพยักหน้า มือกำปืนแน่นจนเจ็บ เสียงประตูโกดังด้านนอกค่อย ๆ เปิดออก ครืดดด… ลมฝนเย็นจัดพัดเข้ามาพร้อมเสียงรองเท้าหลายคู่ เร็นเริ่มตัวสั่นอีกครั้ง จันทร์สิตารีบจับมือเขาไว้ เด็กชายเงยหน้ามองเธอช้า ๆ ดวงตาสั่นไหวชัดเจน “…พวกนั้นไม่เหมือนรุ่นอื่น” เสียงเขาเบามาก “พวกมันไม่ลังเล” ลินหยิบปืนอีกกระบอกส่งให้จันทร์สิตา “ยิงได้ไหม” จันทร์สิตาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบตรง ๆ “ไม่รู้“ ลินมองเธอนิ่ง “งั้นก็ยิงเพื่อรอด” เสียงฝีเท้าหยุดอยู่หน้าโกดังพอดี ความเงียบกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนเสียงผู้ชายคนหนึ่งจะดังขึ้นผ่านลำโพง “ส่งหมายเลขยี่สิบเอ็ดออกมา” “แล้วพวกคุณจะได้รับการยกเว้น” เร็นก้มหน้าทันที มือกำเสื้อจันทร์สิตาแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว จันทร์สิตามองเด็กชาย ก่อนเงยหน้ากลับไปทางประตูโกดัง แววตาเย็นลงช้า ๆ “ฝันไปเ
ห้องทั้งห้องเงียบสนิททันทีแม้แต่เสียงไซเรนจากระบบด้านหลังก็ดูเหมือนเบาลงไปชั่วขณะดร.คิมจ้องอุปกรณ์ในมืออนลนิ่งรอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ หายไป“นายเอามันออกไปได้ยังไง”น้ำเสียงเขาเย็นลงอย่างชัดเจนอนลยังคงยืนอยู่ที่เดิมเลือดจากแขนไหลหยดลงพื้นช้า ๆแต่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่นิดเดียว“คุณสอนผมเอง”เขาตอบเรียบ ๆ“ว่าคนเราควรมีทางหนีทีไล่เสมอ”ลินจ้องภาพบนจอเขม็งก่อนพึมพำเบา ๆ“เขาเก็บมันไว้ตั้งแต่ตอนหนีออกมา…”จันทร์สิตาหันไปมองทันที“ข้อมูลอะไร”ลินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบช้า ๆ“รายชื่อทุกคน”“การทดลองทั้งหมด”“รวมถึงคนที่อยู่เบื้องหลังโครงการนี้”จันทร์สิตาใจเต้นแรงขึ้นทันทีถ้าข้อมูลนั้นถูกเปิดเผยจริงโครงการทั้งหมดอาจถูกลากออกสู่โลกภายนอกทันทีในจอ ดร.คิมค่อย ๆ เดินเข้าใกล้อนลอีกครั้งสายตาเปลี่ยนไปแล้วจากคนคุมเกม…กลายเป็นคนที่เริ่มเสียการควบคุม“นายคิดว่าคนข้างนอกจะเชื่อ?”“เชื่อหรือไม่ก็ไม่สำคัญ” อนลตอบ“แค่ข้อมูลหลุดออกไป…ทุกอย่างก็พังแล้ว”ดร.คิมนิ่งไปก่อนหัวเราะเบา ๆแต่ครั้งนี้มันไม่มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย“นายเปลี่ยนไปจริง ๆ”“เมื่อก่อนนายไม่สนใจโลกข้างนอกเลย”อนลเงียบแ
00:29:58 00:29:57 ตัวเลขสีแดงบนผนังยังคงนับถอยหลังต่อเนื่อง แสงจากจอมอนิเตอร์สะท้อนใบหน้าทุกคนในห้องจนซีดขาว “นั่นมันอะไร…” จันทร์สิตาถามเสียงแห้ง ลินจ้องหน้าจอเขม็ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงตึงเครียด “ระบบกำจัด” หัวใจจันทร์สิตาหล่นวูบ ในจอ เรย์ถูกล่ามอยู่กับเก้าอี้โลหะ ใบหน้าซีด แขนเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง แต่เขายังรู้สึกตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นอนลผ่านกระจก เขาก็เบิกตากว้างทันที “พี่…” เสียงแหบพร่าดังลอดไมค์ออกมาเบา ๆ อนลนิ่งไปเสี้ยววินาที สายตาเขาเปลี่ยนทันทีที่เห็นเด็กคนนั้น จันทร์สิตารู้เลยว่า เรย์สำคัญกับเขามากกว่าที่คิด ดร.คิมยืนมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “สามสิบนาที” “ถ้านายยังไม่ตัดสินใจ…” เขาหันมายิ้มบาง ๆ “…เด็กทุกคนในนั้นจะถูกล้างระบบพร้อมกัน” เร็นที่นั่งอยู่บนเตียงเริ่มตัวสั่นอีกครั้ง “ล้างระบบ…” เขากอดตัวเองแน่น เหมือนแค่ได้ยินคำนี้ก็หวาดกลัวจนควบคุมตัวเองไม่ได้ จันทร์สิตารีบหันไปหาเขา “มันคืออะไร” เร็นเม้มปากแน่น ก่อนตอบเสียงเบา “หยุดหัวใจ…แล้วลบข้อมูลสมองทั้งหมด” ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที ในจอ อนลมองดร.คิมนิ่ง ๆ “คุณใช้เด็กเป็นตัวประกันอีกแ
ภาพจากกล้องวงจรปิดสั่นเล็กน้อย แต่ทุกคนในห้องยังเห็นชัดเจนเด็กหลายสิบคนนั่งเรียงกันในห้องสีขาวไม่มีใครพูด ไม่มีใครขยับเหมือนตุ๊กตาที่ถูกจัดวางไว้และทุกใบหน้า…คล้ายอนลตอนเด็กอย่างน่ากลัวจันทร์สิตารู้สึกเย็นไปทั้งตัว“นี่มันอะไรกัน…”ลินกำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้นสีหน้าเธอซีดลงชัดเจน“พวกมันบ้าไปแล้วจริง ๆ”ในจอ อนลยืนนิ่งอยู่หน้าห้องนั้นสายตาเขาไม่เปลี่ยนมากนักแต่คนที่รู้จักเขาดีพอจะดูออกทันทีเขากำลังโกรธโกรธมากเสียงจากลำโพงดังขึ้นอีกครั้ง“โครงการรุ่นจำลอง รุ่นที่สาม”“สร้างจากข้อมูลของ Subject 07 ที่สมบูรณ์ที่สุด”จันทร์สิตาหันไปมองลินทันที“หมายความว่าไง”ลินตอบช้า ๆเหมือนพูดออกมายากมาก“พวกมันใช้ข้อมูลร่างกายกับพฤติกรรมของอนล…”“…สร้างเด็กชุดใหม่”เร็นที่นั่งอยู่บนเตียงตัวสั่นขึ้นทันทีเหมือนกำลังนึกถึงอะไรบางอย่างที่น่ากลัวมาก“พวกเขาถูกฝึก…”เสียงเด็กชายเบาจนแทบไม่ได้ยิน“ให้เป็นเหมือนเขา”จันทร์สิตาหันกลับไปมองจออีกครั้งเด็กพวกนั้นดูอายุไม่เกินสิบขวบบางคนมีแผลตามแขน บางคนมีรอยเข็มเต็มไปหมดแต่ทุกคนกลับนั่งนิ่งผิดธรรมชาติเหมือนไม่มีชีวิตอยู่จริง ๆทันใดนั้นเด็กคนหน
ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงสัญญาณเตือนจากหน้าจอที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ACCESS GRANTED — SUBJECT 07 ตัวอักษรสีแดงกะพริบซ้ำไปมา เหมือนกำลังย้ำว่า อนลกลับเข้าไปในสถานที่ที่เขาเคยหนีออกมาแล้วจริง ๆ จันทร์สิตาจ้องหน้าจอนิ่ง หัวใจหนักจนแทบหายใจไม่ออก “เขาเข้าไปเอง…” เธอพึมพำเบา ๆ ลินกดแป้นพิมพ์เร็ว ๆ เปิดแผนผังบางอย่างขึ้นมา ภาพโครงสร้างขนาดใหญ่ปรากฏบนจอ ซับซ้อนเหมือนเขาวงกตใต้ดิน “นี่คือ Core” ลินพูดเสียงเครียด “ศูนย์กลางของโครงการทั้งหมด” จันทร์สิตามองภาพนั้นเงียบ ๆ ชั้นใต้ดินหลายระดับถูกเชื่อมต่อกันด้วยทางเดินและห้องทดลองจำนวนมหาศาล ตรงกลางสุดของแผนผัง มีพื้นที่สีแดงวงขนาดใหญ่ เขียนว่า CENTRAL CONTROL “เรย์อยู่ตรงไหน” ลินขยายแผนที่ทันที ก่อนชี้ไปยังจุดลึกสุดของโครงสร้าง “โซนทดลองรุ่นใหม่” เธอหยุดไปนิดหนึ่ง “ใกล้กับห้องควบคุมหลัก” จันทร์สิตากำมือแน่น “งั้นเราต้องไปช่วยเขา” ลินเงยหน้าทันที “เธอฟังที่ฉันพูดอยู่ไหม?” น้ำเสียงเธอจริงจังมาก “ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะบุกเข้าไปได้” “อนลยังแทบไม่รอด” จันทร์สิตาหันไปมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนตอบช้า ๆ “แต่เขายังเข







