تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 7
تاريخ النشر:
2026-04-28 20:34:14เสียงฝนยังคงตกไม่หยุดแม้รถจะแล่นออกมาจากคลินิกร้างนั้นไกลแล้ว ภายในรถเงียบกริบ
จันทร์สิตานั่งนิ่ง สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจกกลับไม่ใช่ถนน…
มันคือ “ภาพวาดเด็กคนนั้น”
ตาเดียว…จ้องกลับมาไม่กระพริบเธอหลับตาลงแรง ๆ เหมือนจะไล่ภาพนั้นออกไป
“ยังกลัวอยู่เหรอ” เสียงทุ้มของหมออนลดังขึ้นเรียบ ๆ โดยที่สายตายังมองถนน
“ฉันไม่ได้กลัวผี” เธอตอบทันที
“งั้นก็กลัวคน”
เธอหันไปมองเขาเล็กน้อย “คุณพูดเหมือนรู้จักคนแบบนั้นดีเลยนะคะ”
มือของเขาที่จับพวงมาลัยนิ่งสนิทไปชั่ววินาทีหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ
“ผมแค่เคยเห็นผลลัพธ์ของมันบ่อย”
คำตอบนั้น…ไม่ได้อธิบายอะไร
แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึก “ไม่ควรถามต่อ”รถเลี้ยวเข้าคอนโดของเธอ
ไฟหน้ารถสาดผ่านร่างใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงทางเข้า ก่อนที่คนนั้นจะหันหนีและเดินเร็ว ๆ ออกไป
“เดี๋ยวค่ะ!”
จันทร์สิตารีบหันไปมองด้านหลัง “เมื่อกี้มีคน—”
“ผมเห็น” อนลตอบทันที
เขาดับเครื่อง แต่ยังไม่ลงจากรถ สายตาคมมองผ่านกระจกมองหลังไปยังเงามืดด้านนอก
“คุณมีคนตามอยู่”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจเธอสะดุดแรง
“เป็นไปไม่ได้…” เธอพึมพำ
แต่ลึก ๆ เธอรู้ดี
ว่า “มันเป็นไปได้”เพราะสิ่งที่เธอกำลังทำ…มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ตั้งแต่แรก
“ขึ้นห้องไป” เขาพูดสั้น ๆ
“แล้วคุณล่ะ?”
“ผมจะอยู่ดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครขึ้นไปกับคุณ”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ
แต่ยังไม่ทันจะก้าวไปไหน มือของเขาก็คว้าแขนเธอไว้
จันทร์สิตาหันกลับมา สายตาสบเข้ากับเขาในระยะใกล้
ใกล้เกินไป
“ล็อกประตูให้ดี” เขาพูดเบา ๆ
น้ำเสียงไม่ใช่คำสั่ง
แต่มันคือ “ความห่วง” ที่เขาไม่ยอมพูดตรง ๆหัวใจเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
“คุณนี่…” เธอยิ้มบาง ๆ “เริ่มทำให้ฉันสับสนแล้วนะ”
เขาปล่อยมือเธอทันที
“อย่าสับสน” เขาพูดเสียงเรียบ “มันอันตราย”
ห้องของจันทร์สิตาเงียบสนิท
เธอปิดประตู ล็อกสองชั้นตามที่เขาบอก ก่อนจะพิงหลังกับบานประตู
ความเงียบ…ทำให้เสียงหัวใจตัวเองดังชัดขึ้น
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรูปที่แอบถ่ายในคลินิก
ภาพเด็ก…
ภาพคำเตือน…และภาพหนึ่งที่เธอเพิ่งสังเกต
“เดี๋ยวสิ…”
เธอขยายรูป
มุมล่างของภาพวาด…มี “ลายเซ็น” เล็ก ๆ
T.
ธันวา
แปลว่า…
เด็กคนนั้น “วาดมันเอง”มือของเธอเริ่มสั่น
ถ้าเด็กเป็นคนวาด…
แปลว่าเขา “เห็นมันจริง”ก๊อก…ก๊อก…
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ
เธอสะดุ้งเฮือก
“ใครคะ…?”
ไม่มีเสียงตอบ
ก๊อก…ก๊อก…
ดังขึ้นอีกครั้ง ช้าลง…เหมือนคนที่ “ไม่รีบ”
จันทร์สิตากลืนน้ำลาย
เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ประตู
“ใคร?”
ยังคงเงียบ
เธอชะงัก ก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงมองผ่านช่องใต้ประตู
เห็นเพียง “เงาเท้า” ของใครบางคนยืนอยู่นิ่ง ๆ
ไม่ขยับ
ไม่เดิน
เหมือน “กำลังรอ”
หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบทะลุอก
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น
เธอสะดุ้ง รีบหยิบขึ้นมาดู
อนลโทรเข้า
เธอกดรับทันที
“ฮะ—”
“อย่าเปิดประตู” เสียงเขาตัดเข้ามาทันที
เย็น…และจริงจังผิดปกติ
“มีคนยืนอยู่หน้าห้องฉัน…” เธอกระซิบ
“ผมรู้”
คำตอบนั้นทำให้เธอชะงัก
“คุณรู้ได้ยังไง—”
“เพราะเขาไม่ได้ขึ้นไปหาคุณคนเดียว”
เสียงฝีเท้าดังแผ่ว ๆ ผ่านสายโทรศัพท์
แล้วตามมาด้วยเสียงอะไรบางอย่างกระแทก
ปึง!
จันทร์สิตาเบิกตากว้าง
“คุณอยู่ไหน!?”
ปลายสายเงียบไปวินาทีหนึ่ง
ก่อนที่เสียงของอนลจะกลับมาอีกครั้ง
คราวนี้…ต่ำลง
เย็นกว่าเดิม
และอันตรายกว่าที่เธอเคยได้ยิน
“อยู่กับคนที่คุณไม่ควรเจอ”
เงาหน้าประตู…
ยังคงไม่หายไปและคราวนี้
มัน…เริ่มขยับช้า ๆเหมือนกำลังก้มลงมองเธอกลับผ่านช่องใต้ประตูนั้น
أحدث فصل
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 32
เสียงทุกอย่างรอบตัวเหมือนเงียบหายไปชั่วขณะ จันทร์สิตามองเลือดที่ซึมผ่านเสื้อของอนล หัวใจเธอหล่นวูบจนแทบหายใจไม่ออก “อนล!” เธอรีบพุ่งเข้าไปหาเขาทันที ร่างสูงทรุดลงเล็กน้อย แต่ยังฝืนยืนอยู่ มือหนึ่งกดแผลไว้แน่น สายตายังคงจับอยู่ที่ชายวัยกลางคนตรงหน้า เหมือนยังไม่ยอมล้ม ฝุ่นจากแรงระเบิดยังคละคลุ้งทั่วโกดัง เศษเหล็กด้านบนเริ่มร่วงลงมาเรื่อย ๆ ผู้หญิงชุดดำยิงสวนอีกนัด ปัง! ชายวัยกลางคนหลบหลังเสาทัน ก่อนหัวเราะเบา ๆ “น่าเสียดาย” “อีกนิดเดียวเอง” อนลยกปืนขึ้นช้า ๆ ทั้งที่เลือดยังไหลไม่หยุด แต่ก่อนเขาจะยิง พื้นด้านบนก็ถล่มลงมาระหว่างกลางโกดังเสียก่อน ตูม! เศษปูนและเหล็กตกลงกั้นกลางพื้นที่ทันที ตัดอีกฝ่ายออกไปจากสายตา “ไปเดี๋ยวนี้!” ผู้หญิงชุดดำตะโกน เธอวิ่งเข้ามาหาพวกเขาเร็วมาก สายตากวาดมองแผลของอนลเพียงครั้งเดียว ก่อนสบถเบา ๆ “กระสุนฝัง” จันทร์สิตาหน้าซีดทันที “เขาจะเป็นอะไรไหม?!” “ถ้ายังอยู่ตรงนี้ ก็เป็นแน่” ผู้หญิงคนนั้นตอบรวดเร็ว ก่อนหันไปมองโกดังที่กำลังสั่น “มันตั้งใจระเบิดทั้งที่” อนลยังพยายามยืนเอง “ผมเดินได้” เขาพูดเสียงต่ำ ผู้หญิงชุดดำปรายตามองเข
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 31
ปลายกระบอกปืนแนบอยู่ข้างศีรษะแม่จันทร์สิตาเธอตัวสั่น แต่พยายามไม่ร้องออกมาอีกจันทร์สิตาหน้าเสียทันที“แม่!”เธอเผลอขยับตัวไปข้างหน้าแต่ออนลคว้าข้อมือเธอไว้ทันแรงมากกว่าทุกครั้ง“อย่า” เขาพูดเสียงต่ำสายตายังคงจับอยู่ที่คนถือปืนนิ่งเกินไปจนเธอเริ่มกลัวว่าเขาจะทำอะไรบางอย่างจริง ๆชายวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ“นั่นสิ”เขามองอนลด้วยสายตาพึงพอใจ“ในที่สุดนายก็มีจุดอ่อนเหมือนคนปกติสักที”ผู้หญิงชุดดำขมวดคิ้วทันที“พอได้แล้ว”“เธอไม่เกี่ยว”ชายคนนั้นเหลือบมองเธอ“แต่เขาเกี่ยว”เขาชี้ไปที่อนล“หมายเลขเจ็ดเป็นต้นแบบที่ดีที่สุด”“เราต้องรู้ว่า…เมื่อมีความรู้สึก เขาจะพังได้แค่ไหน”จันทร์สิตารู้สึกเลือดเย็นวาบสำหรับคนพวกนี้ ทุกอย่างยังเป็นแค่การทดลองเท่านั้นแม้เวลาจะผ่านไปกี่ปีอนลปล่อยมือจันทร์สิตาช้า ๆก่อนก้าวออกไปด้านหน้า“ปล่อยพวกเธอ”น้ำเสียงเขาเรียบแต่ครั้งนี้…เย็นจนน่ากลัวชายวัยกลางคนยิ้มกว้างขึ้น“ถ้านายยอมกลับมา”จันทร์สิตาหันขวับทันที“อะไรนะ?”ชายคนนั้นเดินช้า ๆ ลงมาจากชั้นเหล็ก“โครงการกำลังจะเริ่มใหม่”“และเราต้องการนาย”อนลหัวเราะเบา ๆไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง“คุณยังคิดว่าควบคุ
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 30
จุดเลเซอร์สีแดงนิ่งอยู่กลางอกของอนลจันทร์สิตาหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเสียงปืนรอบโกดังยังดังต่อเนื่องแต่ในวินาทีนั้น เหมือนทุกอย่างเงียบลงเหลือเพียงจุดสีแดงจุดเดียวอนลเห็นมันแล้วแต่เขาไม่ขยับสายตากลับมองไปยังความมืดด้านบนของโกดังแทนเหมือนรู้ว่าใครอยู่ตรงนั้นไฟฉุกเฉินสีแดงเริ่มกระพริบขึ้นแทนไฟหลักเงาคนเคลื่อนไหววุ่นวายทั่วโกดังชายติดอาวุธของฝั่งหน้ากากเริ่มยิงตอบโต้เสียงกระสุนกระแทกเหล็กดังสนั่นแม่ของจันทร์สิตาร้องด้วยความตกใจพยาบาลสาวพยายามขยับตัวหนีอนลดึงจันทร์สิตาหลบหลังลังเหล็กทันที“อยู่ตรงนี้” เขาพูดต่ำ ๆ“แล้วคุณล่ะ?”เขาไม่ตอบสายตายังคงมองไปด้านบนจุดเลเซอร์ยังตามเขาไม่ปล่อยทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นผ่านความวุ่นวาย“ลดปืน”น้ำเสียงผู้หญิงเย็นเฉียบและทรงอำนาจอย่างประหลาดเสียงปืนหลายจุดค่อย ๆ เงียบลงแม้ไม่ทั้งหมด แต่เพียงพอให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันทีจากด้านบนของโกดังเงาหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดผู้หญิงในชุดดำยาวผมรวบตึงถือปืนสไนเปอร์ในมือดวงตาเย็นชาราวกับไม่เคยลังเลกับอะไรและเธอกำลังมองตรงมาที่อนลจันทร์สิตารู้สึกได้ทันทีคนนี้อันตรายมากชายในหน้ากากหัวเราะเ
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 29
โกดังทั้งหลังเงียบสนิทมีเพียงเสียงฝนกระทบหลังคาเหล็กดังต่อเนื่องจันทร์สิตายืนตัวแข็ง มองแม่ตัวเองที่ถูกมัดอยู่กลางโกดังแม่เธอดูตกใจ แต่ยังมีสติพยายามส่ายหน้าเหมือนบอกไม่ให้เธอเข้ามาใกล้ส่วนพยาบาลสาวอยู่ข้างกันในสภาพอ่อนแรงกว่าเดิมเลือดซึมตรงหน้าผากอนลกวาดตามองรอบอย่างรวดเร็วประเมินทุกทางหนี ทุกตำแหน่งคนสายตาเย็นจนแทบอ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรชายสวมหน้ากากยืนอยู่ด้านบนไฟจากโกดังส่องให้เห็นเพียงครึ่งหน้า“ผมนึกว่าคุณจะไม่มา” เขาพูดเสียงเรียบอนลไม่ตอบ“แต่สุดท้าย…”ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ“…คุณก็ยังเหมือนเดิม”“ยังชอบช่วยคนอื่นก่อนตัวเอง”อนลเงยหน้ามองตรงไปยังเขา“ปล่อยพวกเธอ”น้ำเสียงนิ่งแต่เย็นจนจันทร์สิตารู้สึกได้ชายบนชั้นเหล็กเอียงคอเล็กน้อย“ง่ายจังนะ”“คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์ต่อรอง?”ชายติดอาวุธด้านบนเริ่มขยับตำแหน่งปืนทุกกระบอกเล็งลงมาจันทร์สิตาหายใจช้าลงเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า คนพวกนี้ไม่ใช่แค่พวกอาชญากรธรรมดาพวกมันถูกฝึกมาเหมือนทีมปฏิบัติการบางอย่างอนลก้าวมาด้านหน้าเล็กน้อยเหมือนขวางเธอไว้โดยอัตโนมัติ“คุณต้องการอะไร” เขาถามชายในหน้ากากเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ“
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 28
สายถูกตัดไปเหลือเพียงความเงียบหนักอึ้งกลางลานร้างด้านหลังอาคารจันทร์สิตามองโทรศัพท์ในมืออนลตัวเลขเวลายังคงเดินต่อ06:4806:4706:46ทุกวินาทีเหมือนกำลังกดทับประสาท“มันต้องการอะไรจากคุณกันแน่” เธอถามเบา ๆอนลเงยหน้ามองอาคารไกล ๆ ดวงตาเย็นเฉียบ“มันไม่ได้อยากฆ่าผมทันที”“มันอยากดูผมเลือก”คำตอบนั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวไปทั้งตัวลมกลางคืนพัดแรงขึ้นอนลเปิดแผนที่ในมือถืออีกครั้งสายตากวาดเร็วมากเหมือนกำลังคำนวณทุกเส้นทาง“ถ้าเราแยกกัน—” จันทร์สิตาเริ่มพูด“ไม่” เขาตัดทันที“แต่ถ้าไม่แยก เราอาจช่วยไม่ทันทั้งคู่”เขาเงียบเธอเห็นกรามเขาเกร็งชัดเขากำลังคิดหนักหนักกว่าที่เคยเห็นทันใดนั้นจันทร์สิตานึกอะไรบางอย่างขึ้นได้“เดี๋ยว…”เธอหยิบมือถือขึ้นมาเร็ว ๆ“ตอนมันส่งภาพแม่ฉันมา”นิ้วเธอเลื่อนหน้าจออย่างรวดเร็ว“ฉันเห็นอะไรบางอย่าง”อนลขยับเข้ามาใกล้ทันทีเธอหยุดภาพหนึ่งไว้ซูมเข้าด้านหลังกำแพงหน้าบ้าน มีเงาสะท้อนกระจกบางอย่างคล้ายป้ายไฟอนลเพ่งมองก่อนดวงตาจะนิ่งลง“ปั๊มน้ำมัน”“อะไรนะ?”“บ้านคุณไม่มีปั๊มอยู่แถวนั้น” เขาพูดเร็วขึ้น“ภาพนี้ไม่ได้ถ่ายที่บ้านจริง”จันทร์สิตาเบิกตากว้าง“หม
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 27
เสียงปืนดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง จันทร์สิตาสะดุ้งสุดตัว แรงกระชากจากอนลดึงเธอล้มลงไปด้านข้างทันที กระสุนพุ่งกระแทกกำแพงเหนือหัวแตกกระจาย ปูนปลิวใส่พื้น “หมอบ!” อนลตะโกน เสียงปืนดังอีกนัด ปัง! เขาดันเธอเข้าไปหลบหลังเครื่องควบคุมเก่า ก่อนคว้าเหล็กแท่งหนึ่งจากพื้นเหวี่ยงใส่ไฟด้านบนเต็มแรง เพล้ง! ห้องตกสู่ความมืดทันที เหลือเพียงแสงแดงฉุกเฉินกะพริบสลัว ๆ “บ้าเอ๊ย มองไม่เห็น!” เสียงผู้ชายคนหนึ่งสบถ อนลคว้ามือจันทร์สิตาแน่น “วิ่งตามผม” เขาพาเธอพุ่งออกทางด้านข้างห้องอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าดังไล่ตามทันที ทางเดินด้านนอกแคบและมืด ไฟฉุกเฉินสีแดงทำให้ทุกอย่างดูเหมือนฝันร้าย จันทร์สิตาหอบแรง วิ่งแทบไม่ทัน “พวกนั้นเป็นใครกันแน่!” เธอถามระหว่างวิ่ง “พวกที่เหลืออยู่” อนลตอบสั้น ๆ “จากโครงการนั้น?” “ใช่” คำตอบนั้นทำให้เธอหนาววาบ เสียงวิทยุสื่อสารดังแว่วมาจากด้านหลัง “อย่าให้หมายเลขเจ็ดหนีไป!” จันทร์สิตาหันไปมองอนลทันที เขาได้ยินเหมือนกัน แต่สีหน้าไม่เปลี่ยน เหมือนชินกับการถูกเรียกแบบนั้นไปแล้ว อนลเลี้ยวเข้าทางแยกหนึ่ง ก่อนหยุดกะทันหัน ด้านหน้าเป็นทางตัน จันทร์สิตาหายใ
قد تعجبك أيضًا
บ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า156.1K وجهات النظرไฟรักเร่าร้อน🔥 NC18++
Me'JinJIn91.0K وجهات النظرขย้ำรักเลขา NC-20
C465.1K وجهات النظرรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat83.3K وجهات النظرอสูรต้อนรัก
นามปากกา ไขขวัญ53 وجهات النظرจูบทุกวันให้ตายสิ
เรดเวลเวท45 وجهات النظرพญามารจองจำรัก
วรดร/กัญนิชา/วิรัญชนา126 وجهات النظرเสี่ยกรอ้อนรักเมียเด็ก #เช็ตเมียเสี่ย /
มิรินKP153 وجهات النظر
