บทที่ 1

 ฟื้นในร่างฮองเฮา

ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้ากระดูกจนคล้ายมีเข็มนับพันเล่มค่อย ๆ ทิ่มแทงอยู่ใต้ผิวหนัง กลิ่นธูปเก่า กลิ่นยาเหม็นขม และกลิ่นอับชื้นของผ้าม่านหนาหนักลอยวนอยู่ในอากาศราวกับม่านหมอกที่กดทับลมหายใจ ลิลลี่ ชุง ได้ยินเสียงบางอย่างดังอยู่ไกล ๆ เป็นเสียงสะอื้นเบา ๆ สลับกับเสียงลมพัดลอดช่องหน้าต่างไม้เก่า ครู่หนึ่งนางคิดว่าตนคงยังนอนอยู่บนพื้นห้องทำงานหลังจากเสียงปืนนัดนั้นดังขึ้น ภาพสุดท้ายก่อนทุกอย่างมืดดับยังชัดเจนจนเจ็บปวด แจ๊คกี้ เฉิน ยืนหน้าซีดอยู่ตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ มือของเขายังถือปืนกระบอกนั้นไว้ ขณะที่เลือดอุ่น ๆ ไหลซึมจากอกของเธอ เขาพูดบางอย่าง แต่เสียงของเขาแตกพร่าและห่างไกลเกินกว่าจะฟังออก จากนั้นโลกทั้งใบก็กลายเป็นสีดำ

แต่ความตายไม่ควรหนาวเช่นนี้ ไม่ควรมีความเจ็บปวด ไม่ควรมีกลิ่นยาขมติดปลายลิ้นเช่นนี้ ลิลลี่พยายามขยับนิ้ว ทว่าร่างกายหนักอึ้งเหมือนถูกหินก้อนใหญ่ทับไว้ เปลือกตาของเธอสั่นไหวอยู่หลายครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก แสงสลัวจากโคมไฟน้ำมันทำให้เพดานเหนือศีรษะปรากฏขึ้นในสายตา เพดานนั้นไม่ใช่เพดานห้องพักสมัยใหม่ ไม่ใช่ฝ้าขาวเรียบที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นคานไม้แกะสลักลวดลายเมฆมงคลเก่าแก่ มีผ้าม่านสีหม่นห้อยลงมารอบเตียง กลิ่นอายโบราณชัดเจนเสียจนหัวใจของเธอกระตุกวูบ

“นี่ที่ไหน...” เสียงที่หลุดออกจากลำคอแหบแห้งเบาจนแทบไม่ใช่เสียงของเธอเอง

ทันใดนั้นเสียงสะอื้นก็หยุดลง ชายผู้หนึ่งในชุดขันทีสีเทาหม่นถลาเข้ามาข้างเตียง ใบหน้าซูบซีดเปื้อนคราบน้ำตา ดวงตาแดงก่ำราวกับร้องไห้มานานหลายชั่วยาม เขาคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฮองเฮาเหนียงเหนียง! สวรรค์เมตตาแล้วพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ฟื้นแล้ว พระองค์ฟื้นจริง ๆ!”

ลิลลี่นิ่งงัน คำว่าฮองเฮากระแทกเข้าหัวเหมือนเสียงระฆัง นางพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายเจ็บร้าวทุกส่วนจนต้องนิ่วหน้า ขันทีผู้นั้นรีบเข้ามาประคองอย่างระมัดระวัง ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดีและหวาดกลัวปะปนกัน “เหนียงเหนียงอย่าเพิ่งขยับแรงพ่ะย่ะค่ะ ร่างกายของพระองค์ยังอ่อนแอมาก หมอหลวงบอกว่าชีพจรของพระองค์แทบไม่เหลือแล้ว กระหม่อมคิดว่า...คิดว่า...” เขาพูดต่อไม่ออก น้ำตาหยดลงบนหลังมือ

ลิลลี่ก้มมองมือตนเอง มือคู่นั้นเรียวยาว ขาวซีด และอ่อนแรง แต่ไม่ใช่มือของเธอ มือของลิลลี่มีรอยปากกาจากการร่างแบบ มีรอยกดจากเครื่องมือ มีเล็บสั้นสะอาดแบบคนทำงานตลอดเวลา แต่มือคู่นี้บอบบางเกินไป เล็บยาวแต่งทรงอย่างประณีต แม้ซีดไร้เลือดฝาดก็ยังงดงามเหมือนมือของสตรีสูงศักดิ์ นางยกมือขึ้นแตะใบหน้าตนเองอย่างช้า ๆ ปลายนิ้วสัมผัสผิวเย็นจัด แก้มตอบเล็กน้อย ริมฝีปากแห้งผาก เส้นผมยาวสลวยแผ่เต็มหมอน ไม่ใช่ผมสั้นประบ่าของเธอ

ความทรงจำแปลกประหลาดพลันทะลักเข้ามาเหมือนน้ำหลาก ภาพตำหนักสูงใหญ่ ภาพสตรีเจ็ดนางในอาภรณ์งดงาม ภาพเสียงหัวเราะเยาะ ภาพถ้วยยาที่ถูกยื่นมาตรงหน้า ภาพฮ่องเต้ผู้มีสายตาเย็นชา ภาพหญิงคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ท่ามกลางหิมะพร้อมความเจ็บปวดที่ฝังแน่นในหัวใจ ชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นในความทรงจำอย่างชัดเจน ซีฮัน ฮองเฮาแห่งราชสำนักเฉียนหลง ธิดาจากตระกูลนักรบผู้ถูกส่งเข้าวังเพราะการเมือง เป็นสตรีที่มีตำแหน่งสูงสุดในวังหลัง แต่กลับอ่อนแอและโดดเดี่ยวเสียยิ่งกว่านางกำนัลต่ำต้อย

ลิลลี่หลับตาแน่น หายใจหอบอย่างเจ็บปวด ความทรงจำของร่างเดิมบีบรัดหัวใจราวกับไม่ใช่ภาพของคนอื่น แต่เป็นบาดแผลที่เคยเกิดกับตัวนางจริง ๆ ฮองเฮาซีฮันถูกนางสนมเอกทั้งเจ็ดกดดัน บ้างเยาะเย้ย บ้างแสร้งภักดี บ้างถวายยา บ้างส่งข่าวลือ บ้างวางแผนให้ฮ่องเต้รังเกียจ จนร่างกายและจิตใจทรุดโทรมลงทุกวัน ไม่มีใครเชื่อว่านางถูกทำร้าย ทุกคนเห็นเพียงฮองเฮาผู้อ่อนแอ อ่อนไหว และไร้ความสามารถ

“ข้าตายแล้วใช่หรือไม่” นางถามเสียงเบา

ขันทีตรงหน้าสะดุ้ง รีบก้มศีรษะจนหน้าผากแทบแตะพื้น “เหนียงเหนียงอย่าตรัสเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ พระองค์เพียงหมดสติไปนาน ชีพจรขาดหายจนหมอหลวงตกใจ แต่พระองค์ยังมีบุญบารมี สวรรค์จึงส่งพระองค์กลับมา”

ลิลลี่มองเขาอย่างพิจารณา ความทรงจำบอกนางว่าขันทีผู้นี้ชื่อ ตงเปียน เป็นคนรับใช้เก่าแก่ที่ติดตามซีฮันตั้งแต่ยังอยู่จวนตระกูลซี เขาซื่อสัตย์ โง่เขลาในบางครั้ง แต่ภักดีชนิดยอมตายแทนนางได้ ในวังหลังที่เต็มไปด้วยคนสวมหน้ากาก ตงเปียนเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่เคยคิดทรยศร่างเดิม

“ตงเปียน” นางเอ่ยชื่อเขาอย่างช้า ๆ

ขันทีเงยหน้าขึ้นทันที แววตาเปล่งประกายด้วยความดีใจ “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมอยู่ตรงนี้ เหนียงเหนียงยังจำกระหม่อมได้ กระหม่อมดีใจเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันในร่างใหม่สูดลมหายใจลึก นางยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่สัญชาตญาณบอกชัดว่าสถานการณ์นี้อันตรายกว่าความตายเสียอีก เธอเคยเป็นสถาปนิก เคยวางแผนโครงสร้างอาคารสูง เคยอ่านแบบซับซ้อน เคยคำนวณน้ำหนักและช่องโหว่ในระบบใหญ่ ๆ โลกธุรกิจสอนให้เธอรู้ว่าความผิดพลาดเพียงจุดเดียวอาจทำให้อาคารทั้งหลังถล่ม วังหลังแห่งนี้ก็ไม่ต่างกัน เพียงแต่เสาค้ำยันที่นี่ไม่ใช่เหล็กหรือปูน แต่เป็นอำนาจ ความโปรดปราน ความริษยา และชีวิตคน

“เกิดอะไรขึ้นก่อนข้าหมดสติ” นางถาม

ตงเปียนเม้มปากคล้ายไม่กล้าพูด แต่เมื่อเห็นสายตาของนาง เขาก็รีบตอบ

 “หลายวันก่อนเข่อชิงหวงกุ้ยเฟยพาสนมเอกทั้งหลายมาเยี่ยมพระองค์พ่ะย่ะค่ะ พวกนางกล่าวว่าห่วงใยสุขภาพของพระองค์ ยู่จินเชียงกุ้ยเฟยถวายโอสถทิพย์ บอกว่าเป็นยาบำรุงหายากจากหมอยาพเนจร เซียนรื่อหงกุ้ยเฟยก็ช่วยพูดสนับสนุน บอกว่าหากพระองค์ไม่รับไว้คงเป็นการไม่ไว้หน้าไมตรีของเหล่าสนม พระองค์ในตอนนั้น...พระองค์ทรงอ่อนแรงและไม่อยากมีเรื่อง จึงรับสั่งให้ต้มยา”

ตงเปียนพูดถึงตรงนี้แล้วน้ำเสียงสั่นด้วยความโกรธ

 “หลังดื่มได้ไม่นาน พระองค์ก็ทรงเจ็บหน้าอก หายใจไม่ออก หมอหลวงกลับบอกว่าเป็นโรคเก่ากำเริบ พวกนางสนมต่างทำทีร้องไห้ แต่กระหม่อมเห็นกับตาว่าบางคนแอบยิ้มพ่ะย่ะค่ะ!”

ซีฮันเงียบไป ดวงตาค่อย ๆ เย็นลง ยู่จินเชียงกุ้ยเฟย หมอยาผู้ชอบสะสมพิษจากสัตว์ร้าย นางจำชื่อนี้ได้จากความทรงจำที่กระจัดกระจาย สนมผู้นั้นงดงาม สุภาพ และมักพูดเรื่องยาอย่างถ่อมตัว แต่เบื้องหลังกลับเก็บพิษงู พิษแมงป่อง และพิษคางคกไว้ในตำหนักอย่างลับ ๆ หากโอสถทิพย์มาจากนาง ย่อมไม่มีทางเป็นเพียงยาบำรุงธรรมดา