ตอนที่ 5

สามีที่มีใบหน้าเหมือนคนรัก

หลังจากหลี่เหยียนเฟิงจากไป ห้องนอนอันเงียบเย็นก็กลับเข้าสู่ความสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหอบผ่านชายคาและเสียงไอแผ่วเบาของอันฉีที่ยังนั่งพิงหัวเตียงอยู่ ร่างกายของซูมี่อ่อนแอกว่าที่เธอคิดมาก เพียงแค่พูดกับชายคนนั้นไม่กี่ประโยค เหงื่อเย็นก็ผุดเต็มแผ่นหลัง ราวกับร่างนี้เคยชินกับการเจ็บป่วยและการถูกทอดทิ้งมานานเกินไป

หนิงเอ๋อรีบรินน้ำอุ่นส่งให้ “ฮูหยิน ดื่มน้ำก่อนเถิดเจ้าค่ะ ท่านเพิ่งฟื้น อย่าฝืนตัวเองเลย”

อันฉีรับถ้วยชามาถือไว้ ปลายนิ้วยังสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหนาวเท่านั้น แต่เพราะใบหน้าของชายเมื่อครู่ยังติดตาไม่จาง ใบหน้านั้นเหมือนเลสลี่ เฉิง เหมือนจนเธอแทบหยุดหายใจ เหมือนจนหัวใจที่เพิ่งยอมรับว่าตัวเองตายแล้วกลับเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง

เธอหลุบตาลงมองเงาสะท้อนในน้ำชา แล้วพึมพำเสียงเบา “ทำไมต้องเป็นหน้าเขา…”

หนิงเอ๋อได้ยินไม่ถนัดจึงเอียงหน้า “ฮูหยินว่าอะไรนะเจ้าคะ”

อันฉีส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”

แต่ในใจกลับไม่อาจสงบได้เลย เลสลี่ของเธอเป็นชายที่แม้ในวินาทีสุดท้ายก็ยังร้องเรียกให้เธอรอ เขารักเธอ ทะนุถนอมเธอ และไม่เคยมองเธอด้วยสายตาเย็นชาแม้เพียงครั้งเดียว ทว่าเหยียนเฟิง ชายผู้มีใบหน้าเดียวกัน กลับมองเธอราวกับนางเป็นความผิดพลาดอันน่ารังเกียจในชีวิตของเขา

ตอนที่ 4

โลกนี้ช่างโหดร้ายเกินไปแล้ว มอบใบหน้าของคนรักให้เธอเห็นอีกครั้ง แต่กลับเปลี่ยนหัวใจดวงนั้นให้เย็นดุจน้ำแข็ง อันฉีวางถ้วยชาลง มือหนึ่งยกขึ้นกุมอกซ้าย หัวใจเต้นแรงราวกับยังไม่ยอมรับความจริง

“หนิงเอ๋อ” เธอเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ “แม่ทัพ…เกลียดข้ามากหรือ”

หนิงเอ๋อนิ่งไปทันที สีหน้าลำบากใจปรากฏชัด

อันฉีมองนาง “พูดความจริงมาเถอะ ข้าอยากรู้”

หญิงรับใช้เม้มริมฝีปาก ก่อนก้มหน้าตอบเสียงเบา “เจ้าค่ะ แม่ทัพไม่โปรดฮูหยินมาแต่แรก”

แม้พอคาดเดาได้ แต่อันฉีก็ยังรู้สึกเหมือนมีอะไรหนัก ๆ กดทับอก

“เพราะอะไร”

“เพราะการแต่งงานครั้งนี้มิใช่ความเต็มใจของแม่ทัพเจ้าค่ะ” หนิงเอ๋อพูดพลางมองไปทางประตูราวกับกลัวใครได้ยิน “ตอนนั้นแม่ทัพเพิ่งชนะศึกกลับมา ฮ่องเต้ทรงมีพระเมตตาประทานรางวัลหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือ…ท่าน”

คำว่า “ท่าน” ทำให้อันฉีเข้าใจทันที

ซูมี่ไม่ใช่เจ้าสาวที่เขาเลือก แต่เป็นรางวัลจากฮ่องเต้ เป็นสิ่งของที่ถูกมอบให้โดยไม่มีใครถามความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย

“แล้วซูมี่…ข้าหมายถึง ข้าทำผิดอะไรกับเขาหรือ”

หนิงเอ๋อส่ายหน้าเร็ว ๆ “ฮูหยินไม่เคยทำอะไรผิดเจ้าค่ะ เพียงแต่…คนในจวนลือกันว่าฮ่องเต้ประทานท่านมาเพื่อจับตาแม่ทัพ บางคนบอกว่าท่านเป็นสายสืบ บางคนบอกว่าท่านเป็นสตรีที่วังหลวงใช้ผูกมัดตระกูลหลี่ แม่ทัพจึงไม่เคยไว้ใจท่าน”

อันฉีนิ่งเงียบ ความทรงจำบางส่วนของซูมี่ผุดขึ้นมาในหัว ภาพหญิงสาวร่างบางแต่งชุดแดงในคืนวิวาห์ นั่งรอเจ้าบ่าวในห้องหอจนเทียนมงคลมอดดับ แต่ชายผู้นั้นไม่เคยก้าวเข้ามา เขาส่งเพียงคำพูดเย็นชาให้คนมาบอก

“บอกนางว่าอย่าหวังสิ่งที่ไม่ควรหวัง”

คืนนั้นซูมี่นั่งร้องไห้จนฟ้าสาง อันฉีหลับตาลง หัวใจเจ็บแทนเจ้าของร่างอย่างประหลาด

“แล้วเหตุใดนางยังรักเขา”

หนิงเอ๋อเงยหน้ามองนางอย่างตกใจ “ฮูหยิน…”

อันฉีรู้ตัวว่าพูดผิด จึงรีบแก้ “ข้าหมายถึง เหตุใดข้าถึงยังพยายามเอาใจเขา ทั้งที่เขาเย็นชาเช่นนั้น”

หนิงเอ๋อน้ำตาคลอ “เพราะฮูหยินไม่มีใครเจ้าค่ะ ท่านถูกส่งมาที่นี่เพียงลำพัง ไม่มีบ้านให้กลับ ไม่มีญาติให้พึ่ง แม่ทัพคือสามีของท่าน หากแม้แต่เขายังไม่ปกป้องท่าน ท่านก็ไม่เหลือใครแล้ว”

คำตอบนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง อันฉีมองมือของตัวเอง มือคู่นี้เคยกุมความหวังสุดท้ายไว้ที่ชายคนหนึ่ง แต่ถูกเขาปัดทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า น่าสงสารเหลือเกิน ซูมี่

เสียงเคาะประตูดังขึ้นกะทันหัน หนิงเอ๋อรีบลุกไปเปิด ประตูแง้มออกพร้อมสาวใช้คนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านนอก ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อย แววตาไม่มีความเคารพแม้แต่น้อย

“ฮูหยินผู้เฒ่าให้มาตาม” สาวใช้คนนั้นพูดเสียงเรียบ “บอกว่าหากฮูหยินฟื้นแล้ว ก็ให้ไปคารวะที่เรือนใหญ่”

11.