ตอนที่ 6

หนิงเอ๋อหน้าเสีย “ฮูหยินเพิ่งฟื้น ร่างกายยังอ่อนแอ จะให้ไปตอนนี้ได้อย่างไร”

สาวใช้ปรายตามอง “ข้าเพียงมาส่งคำสั่ง หากฮูหยินไม่ไป ก็ไปอธิบายกับฮูหยินผู้เฒ่าเองเถิด”

อันฉีเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “เจ้าชื่ออะไร”

สาวใช้ชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างไม่เต็มใจ “บ่าวชื่อชุ่ยหลันเจ้าค่ะ”

“ชุ่ยหลัน” อันฉีเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าเป็นฮูหยินของจวนนี้ ใช่หรือไม่”

ชุ่ยหลันนิ่งไป “ใช่เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเวลาพูดกับข้า ควรก้มหน้าหรือเชิดหน้า”

ใบหน้าของชุ่ยหลันเปลี่ยนสีทันที หนิงเอ๋อเองก็เบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง

อันฉีจ้องสาวใช้ตรงหน้า ดวงตาอ่อนล้าทว่าคมกริบ “ข้าอาจเพิ่งฟื้นจากความตาย แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าลืมกฎระเบียบในจวน เจ้าจะให้ข้าสอนมารยาทใหม่หรือไม่”

ชุ่ยหลันกัดริมฝีปาก สุดท้ายจำต้องก้มหน้าลง “บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”

“ออกไปรอข้างนอก ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“เจ้าค่ะ”

เมื่อประตูปิดลง หนิงเอ๋อรีบหันมาหาอันฉี สีหน้าทั้งตกใจทั้งดีใจ “ฮูหยิน ท่าน…ท่านไม่เหมือนเดิมเลยเจ้าค่ะ”

อันฉียิ้มบาง “คนที่เคยตายมาแล้ว ย่อมไม่อยากกลับไปอ่อนแออีก”

หนิงเอ๋อไม่เข้าใจความหมายแท้จริง แต่คำพูดนั้นทำให้นางรู้สึกว่าฮูหยินของตนเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

หลังจากเปลี่ยนเป็นชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย อันฉีก็ให้หนิงเอ๋อประคองออกจากเรือน แม้ร่างกายยังอ่อนแรง แต่เธอบังคับตัวเองให้เดินตรง หลังไม่งอ และสีหน้าไม่แสดงความเจ็บปวดออกมา

จวนแม่ทัพกว้างใหญ่กว่าที่เธอคิด ทางเดินปูด้วยหินสีเทา มีสวนไผ่และบ่อปลาเรียงราย แต่บรรยากาศกลับเย็นชาไร้ชีวิตชีวา บ่าวไพร่ที่เดินผ่านต่างหยุดมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ บ้างเยาะเย้ย บ้างดูถูก บ้างซุบซิบโดยไม่คิดปิดบัง

“นั่นฮูหยินมิใช่หรือ ฟื้นขึ้นมาได้อย่างไร”

“นึกว่าจะตายไปแล้วเสียอีก”

“ดวงแข็งจริง ๆ”

หนิงเอ๋อกำหมัดแน่นอย่างโกรธแทน แต่อันฉีกลับเดินต่อไปอย่างสงบ ทุกคำพูด เธอจดจำไว้ทั้งหมด ยังไม่ต้องรีบเอาคืน คนฉลาดต้องรู้ว่าเวลาใดควรพูด เวลาใดควรรอ

เมื่อมาถึงศาลากลางสวน อันฉีชะงักฝีเท้า เพราะเห็นร่างสูงของหลี่เหยียนเฟิงยืนอยู่ไม่ไกล เขากำลังสนทนากับชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง ใบหน้าเคร่งขรึม ท่าทางสง่างามราวกับแม่ทัพในภาพวาด

แสงแดดอ่อนตกกระทบใบหน้าของเขา ทำให้อันฉีเผลอหยุดมอง เลสลี่...เธอเห็นภาพซ้อนขึ้นมาอีกครั้ง เลสลี่ในชุดสูทสีขาว ยืนรอเธออยู่ปลายทางเดินโบสถ์ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่น แต่ภาพนั้นแตกสลายทันทีเมื่อเหยียนเฟิงหันมา สายตาของเขาเย็นชา และเมื่อเห็นนาง ดวงตาคู่นั้นก็มีแววรำคาญขึ้นมาทันที

“ใครให้เจ้าออกมา” น้ำเสียงของเขากระแทกหัวใจเธออย่างแรง

อันฉีสูดลมหายใจลึก “ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกข้าไปคารวะ”

เหยียนเฟิงขมวดคิ้ว “ร่างกายเจ้ายังไม่หายดี”

ประโยคนั้นทำให้อันฉีเผลอใจสั่น เพียงชั่วขณะหนึ่งเธอเกือบคิดว่าเขาเป็นห่วงแต่คำพูดถัดมากลับทำลายความคิดนั้นจนหมดสิ้น

“อย่าได้เป็นลมกลางทางให้คนในจวนวุ่นวายอีก”

หนิงเอ๋อหน้าแดงด้วยความโกรธ “แม่ทัพ…”

อันฉียกมือห้ามนาง ก่อนเงยหน้ามองเหยียนเฟิงตรง ๆ “วางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะไม่ทำให้ท่านลำบาก”

เหยียนเฟิงมองนางนิ่ง ราวกับไม่คุ้นกับน้ำเสียงสงบนิ่งเช่นนี้

“ซูมี่ เจ้ากำลังเล่นลูกไม้อะไร”

“ลูกไม้?”

“ก่อนหน้านี้เจ้ามักร้องไห้เรียกร้องความสงสาร บัดนี้กลับทำเป็นเย็นชา เจ้าคิดว่าข้าจะสนใจหรือ”

อันฉีรู้สึกเหมือนมีไฟลุกขึ้นในอก เธอเจ็บเพราะใบหน้านั้นเหมือนเลสลี่ แต่โกรธเพราะคำพูดนั้นเป็นของเหยียนเฟิง

“แม่ทัพหลี่” เธอเรียกเขาเต็มยศเป็นครั้งแรก “ท่านไม่ต้องสนใจข้าก็ได้ ข้าไม่ได้ขอ”

ชายหนุ่มชะงัก

“ข้ารู้ว่าท่านรังเกียจข้า” อันฉีพูดต่อ น้ำเสียงไม่ดัง แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ “ข้าก็จะพยายามอยู่ให้ห่างจากท่าน แต่ขอท่านจำไว้ ข้าเป็นคน มิใช่สิ่งของที่ใครจะเหยียบย่ำอย่างไรก็ได้”

บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบ แม้แต่ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างเหยียนเฟิงยังมองนางด้วยความประหลาดใจ

เหยียนเฟิงหรี่ตา “เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด”

อันฉีฝืนยิ้มบาง “ตั้งแต่วันที่ข้าเกือบตาย และรู้ว่าความตายไม่น่ากลัวเท่าการมีชีวิตอย่างไร้ศักดิ์ศรี”

คำพูดนั้นทำให้เหยียนเฟิงนิ่งไปชั่วอึดใจ

ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างวูบผ่าน แต่มันหายไปเร็วมาก ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะกลับมาเย็นชาเช่นเดิม

“หวังว่าเจ้าจะจำคำพูดตัวเองได้”

“ข้าย่อมจำได้”

อันฉีค้อมศีรษะเล็กน้อย แล้วเดินผ่านเขาไปพร้อมหนิงเอ๋อ ทุกก้าวยังสั่นเพราะร่างกายไม่แข็งแรง แต่เธอไม่ยอมให้ตัวเองล้ม