ตอนที่ 2-2 อดีตที่ไม่อยากนึกถึง

" ข้าจะกลับเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้เลย " ซินเหยียนลุกพรวดเตรียมจะพุ่งไปที่หีบเก็บเสื้อผ้าอาภรณ์ แต่กลับถูกมือใหญ่ดันให้นั่งลงอีกครั้ง

" ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก "

" ก็ข้าตื่นเต้นนี่นา ขอข้าเตรียมของไว้ก่อนไม่ได้หรือ ข้ากลัวว่าพอถึงวันแล้วข้าจะลืมเอาสิ่งสำคัญไปน่ะ " ซินเหยียนพูดด้วยรอยยิ้มพลางทำท่าทางออดอ้อน จนผู้เป็นสามียอมคล้อยตาม

" เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า "

เสิ่นเจี้ยนปล่อยให้ภรรยาเตรียมตัวไปก่อน ส่วนตนปลีกออกไปหามารดาที่นั่งรออยู่ที่เรือนฝั่งขวา ครั้นมาถึงผู้เป็นมารดาก็ไม่รอช้ารีบพูดกับบุตรชายทันทีว่า

" หย่ากับนาง แล้วก็กลับไปสอบขุนนางเสีย "

" ท่านแม่ เรื่องนี้ข้าเคยพูดไปแล้วมิใช่หรือว่าข้าจะไม่ไปสอบอีก "

ครั้งก่อนเขาถูกคนไม่หวังดีสับเปลี่ยนข้อสอบ นำของเขาไปให้บุตรขุนนางตระกูลใหญ่ ทำให้เขาสอบคัดเลือกไม่ผ่าน เขาเคยไปตีกลองร้องทุกข์แต่กลับไม่มีผู้ใดสนใจว่าเขาจงใจใส่ร้ายคนผู้นั้น ทั้งยังถูกไล่ออกมาจากที่ว่าการประหนึ่งสุนัขตัวหนึ่ง

ยามนั้นเขาแค้นใจเป็นอย่างมากถึงขั้นวางแผนอยากแก้แค้นคืน แต่พอเดินทางกลับบ้านกลับสตรีนางหนึ่งนอนหมดสติอยู่ข้างลำธารที่หนาวเย็น ตามเนื้อตัวนางเต็มไปด้วยรอยแผล ขาข้างหนึ่งบิดงอผิดรูป เสียงหายใจก็แผ่วเบาเสียจนเขานึกว่านางไม่รอดแล้ว

" เหลวไหล! ตั้งแต่เจ้าได้พบนาง เจ้าก็เปลี่ยนไปกลายเป็นคนเหลวไหล แม้แต่ตำราเรียนเจ้าก็ไม่อ่านแล้ว "

เป็นอย่างที่มารดาว่าทุกอย่าง เขาเอาเวลาส่วนใหญ่มาดูแลซินเหยียนจนลืมสิ้นว่าตนเองควรทำสิ่งใดเป็นอันดับแรก

" ข้าไม่มีเวลา "

" เพราะมัวแต่หาเงินมาเลี้ยงดูนางน่ะสิ เจี้ยนเอ๋อร์ แม่ไม่เข้าใจเอาเสียเลยว่าเพราะเหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมส่งนางกลับบ้านเกิดของนางไป "

เสิ่นซื่อเกลี้ยกล่อมบุตรชายตั้งแต่ซินเหยียนฟื้นขึ้นมาแล้วว่าให้ส่งนางกลับไป แต่เสิ่นเจี้ยนก็เอาแต่บ่ายเบี่ยง ไม่ยอมทำสิ่งที่ควรทำเสียที กระทั่งนางมารู้ทีหลังว่าสองคนนี้ตกลงปลงใจแต่งงานกันแล้ว

" ท่านแม่ก็เคยได้ยินนางพูดแล้วมิใช่หรือว่านางไม่อยากกลับ ที่สำคัญท่านจำเหตุการณ์วันนั้นไม่ได้แล้วหรือ ไม่แน่ว่านางอาจถูกคนที่บ้านทำร้ายมาก็เป็นได้ "

เสิ่นเจี้ยนไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น จนกว่าความจำของซินเหยียนจะกลับมา และพอถึงตอนนั้นนางคงจำได้แล้วว่าใครเป็นคนทำร้ายนาง

" แล้วมันเกี่ยวอันใดกับเจ้าเล่า เจ้าคิดจะดูแลนางไปตลอดเลยหรือไร ทั้งที่อนาคตของเจ้าควรไปได้ดีกว่านี้ แต่กลับต้องมาเลี้ยงสตรีขาพิการคนหนึ่ง " เสิ่นซื่อขัดใจกับคำพูดและท่าทางของบุตรชาย ไม่รู้เสิ่นเจี้ยนหัวแข็งได้ใคร ถึงได้ไม่ยอมฟังคำใครเช่นนี้

" ท่านแม่ ช่วยเบาเสียงลงหน่อย ข้าไม่อยากให้ซินเหยียนได้ยิน "

" ได้ยินสิดี นางจะได้รู้ตัวเสียทีว่าเป็นภาระของเรือนเรามากแค่ไหน " เสิ่นซื่อจงใจพูดเสียงดังขึ้นอีก ให้มันดังทะลุไปถึงปีกเรือนด้านซ้ายเลยยิ่งดี

เสิ่นเจี้ยนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย " หากท่านแม่ยังเป็นเช่นนี้อยู่ เกรงว่าเราคงพูดคุยกันไม่รู้เรื่อง เอาเป็นว่าอีกสามวันข้ากับนางจะไม่อยู่ที่เรือน ระหว่างนั้นท่านก็ลองทบทวนตนเองดูให้ดีเถิดว่าอยากเป็นแม่สามีแบบใด "

" หึ กลายเป็นข้าที่ผิดอีกจนได้สินะ ทั้งที่ข้าพูดความจริงทุกอย่างแท้ๆ " เสิ่นซื่อน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งนัก ทั้งที่นางหวังดี แต่บุตรชายกลับคิดว่านางมุ่งร้ายกับเขาเสียได้

" หากความจริงของท่านมันทิ่มแทงใจคนเช่นนี้ เยี่ยงนั้นก็อย่าได้พูดมันออกมาอีกเลย สิ่งที่ข้าอยากจะบอกกับท่านแม่ในวันนี้คือ ข้ารักนาง ตอนนี้รอแค่ความทรงจำของนางกลับมา ข้าค่อยพานางไปขอหนังสือสมรสกับทางการ "

การแต่งงานของเขากับซินเหยียนมีแค่จัดพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเท่านั้น ยังไม่ได้ไปขอหนังสือรองรับการเป็นสามีภรรยากันกับทางการ เหตุเพราะต้องการให้เกียรตินาง ไม่อยากฉกฉวยโอกาสยามสตินางยังไม่ครบถ้วนช่วงชิงอิสรภาพของนางมา

" ข้าขอบอกเจ้าไว้ก่อนเลยนะว่า ข้าไม่มีทางยอมรับนางเป็นลูกสะใภ้เด็ดขาด "

" เช่นนั้นก็แล้วแต่ท่านแม่เถิด ข้าเองก็ไม่อาจหาญกล้าไปบังคับจิตใจใคร "

ถ้าการอยู่ด้วยกันมันยากนัก เขาก็ตั้งใจไว้แล้วล่ะว่าจะซื้อเรือนหลังข้างๆ ที่คนเก่าปล่อยขายเอาไว้ เพื่อให้เขากับซินเหยียนย้ายไปอยู่ที่นั่น แบบนี้จึงจะไม่ถือว่าเป็นการทอดทิ้งบิดามารดาที่เลี้ยงดูมา

เสิ่นซื่อโกรธจนหน้าแดงก่ำ แต่กลับทำสิ่งใดไม่ได้ นอกจากพ่นถ้อยคำร้ายกาจออกมาจากปาก " เจ้าลูกอกตัญญู "

" เชิญท่านแม่พักผ่อน "

เสิ่นเจี้ยนคร้านจะถือสาคนแก่ เขาขอตัวกลับไปดูภรรยา ปล่อยให้มารดาตะโกนด่าจนคอแหบแห้งต่อไป