4

มีใครไม่รู้บ้างว่าในโลกยุคนี้ความงามของสตรีนั้นเป็นภัย ถึงนางจะผอมแห้งแรงน้อยเช่นนี้ แต่ก็ดูออกว่าในอนาคตต้องกลายเป็นหญิงงาม จะไม่งามได้อย่างไรก็ในเมื่อทั้งมารดาและบิดาล้วนเป็นเอกในแผ่นดินนี้

สำรวจใบหน้าของตนเองผ่านเงาในอ่างน้ำเรียบร้อยแล้วตะกร้าหวายขนาดพอดีตัวก็ถูกนางแบกขึ้นหลัง นางจำตำรับยาชนิดหนึ่งได้จากการไปค้นหาในไป๋ตู้โดยบังเอิญ เรียกว่าซุปสมุนไพรสี่สุภาพบุรุษ มีตัวยาง่าย ๆ สี่ชนิด มีวิธีการทำที่ไม่ยุ่งยากแค่เพียงไม่กี่ขั้นตอนเท่านั้น แต่กลับได้ผลดียิ่งนัก ถ้ามารดาของนางได้ดื่มเป็นประจำร่างกายจะต้องกลับมาแข็งแรงเช่นเดิมเป็นแน่

อันที่จริงตัวยาพวกนั้นหาซื้อได้ง่าย ๆ ด้วยเงินจำนวนหนึ่งแต่เป็นเพราะเงินที่มีอยู่ต้องเจียดเป็นค่าข้าวสารและเนื้อสัตว์สำหรับฤดูหนาวที่ใกล้เข้ามานี้ หากนางไม่เร่งรีบบำรุงร่างกายของมารดาเสียตั้งแต่ตอนนี้ เกรงว่าท่านแม่จะอยู่ไม่พ้นสิ้นปี ยิ่งคิดเช่นนั้นหัวใจของเด็กหญิงก็ยิ่งสั่นไหว

เพราะตัวบ้านอยู่ไม่ไกลจากป่าเท่าไหร่นักจึงใช้เวลาไม่นานในการออกเดินทาง เด็กหญิงก้าวขาเล็ก ๆ ของตนเองเดินเข้าไปในป่า โชคดีที่เมื่อเช้ามารดาของนางลุกออกมาทำอาหารเช้าให้นาง ว่านฉีเส้าหนิงจึงมีแรงเหลือเฟือ อาหารที่มารดาทำนั้นล้วนแล้วแต่อร่อย ก็เพราะเหตุนี้นั่นแหละที่ทำให้บิดาของนางหลงรักมารดาจนหัวปักหัวปำอยู่ในช่วงเวลาหนึ่ง

เส้าหนิงอยากให้เป็นเช่นนี้ตลอดไป นางอยากชิมอาหารรสมือของมารดาในทุก ๆ วัน เท่าที่มารดาของนางจะทำไหว เมื่อคิดว่าจะต้องให้นางเอกของเรื่องมีชีวิตอยู่กับนางไปเนิ่นนาน เด็กหญิงก็มีแรงฮึดเดินต่อไม่หวั่นว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือมีอุปสรรคใดก็ตาม

โชคดีที่ท่านลุงท่านตาในหมู่บ้านนี้ล้วนแล้วแต่เอ็นดูนางกันทั้งนั้น ทนคำขอร้องให้สอนวิธีการเดินป่าไม่ไหว ยินยอมทำตาม ตั้งแต่นั้นมาเด็กหญิงก็จดจำทุกรายละเอียดเอาไว้ให้มั่น เมื่อถึงเวลาก็ออกเดินทางตามหาสมุนไพรล้ำค่า

เด็กหญิงใช้เวลาเดินวนอยู่ในป่านานสองนาน สมุนไพรได้มาเต็มตะกร้าขาดแต่สมุนไพรหลักอย่างโสม ขอแค่นางเจอโสมที่อายุมากเสียหน่อยได้ไปสักหลาย ๆ หัว ส่วนหนึ่งไปทำยาให้มารดาดื่ม อีกส่วนหนึ่งนำไปขายที่ร้าน ขายยา ตอนนั้นนางก็จะมีเงิน

เมื่อคิดถึงจำนวนเงินที่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เด็กหญิงก็มีความหวัง หากนางได้เงินมากหน่อย จะได้ซื้อเนื้อซื้อหมูบำรุงร่างกายของมารดาที่อ่อนแอให้แข็งแรง จากนี้ไปจะได้ใช้ชีวิตสองคนแม่ลูกกันอย่างมีความสุข

“ท่านเจ้าป่าเจ้าเขา ช่วยเด็กกตัญญูที่น่าสงสารเช่นข้าด้วยเถิด” ไม่รู้ว่าธรรมเนียมของโลกนี้เป็นเช่นไร นางจึงได้แต่ทำตามธรรมเนียมของโลกที่นางเคยใช้ชีวิตอยู่ ยกมือขึ้นพนม พร้อมกับอธิษฐานขอพร

“ขอให้พี่ โสมทั้งหลายปรากฏตัวให้ข้าเห็นด้วยเถิด”

ในระหว่างที่กำลังคิดอธิษฐานสายตาก็หันไปเห็นเส้นทางที่ไม่ได้ถูกทำสัญลักษณ์เอาไว้ จำได้ว่าท่านลุงท่านอานายพรานสั่งห้ามเด็ดขาด ห้ามเข้าไปในพื้นที่ที่ยังไม่ได้รับการสำรวจ เด็กหญิงหรี่ตาทำท่าทางครุ่นคิด ให้เดาจากทิศทางเส้นทางนั้นน่าจะเป็นส่วนของสุสาน นั่นคงเป็นสาเหตุที่ท่านลุงท่านอาทั้งหลายไม่ยอมไปสำรวจมันเสียที แสดงว่าเส้นทางนั้นจะต้องมีของดีหายากที่ไม่เคยถูกสำรวจมาก่อนแน่ ๆ

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ก็เงยหน้ามองท้องฟ้าและพบว่าน่าจะยังเป็นเวลาเที่ยง น่าเสียดายที่ในโลกนี้ไม่มีสิ่งบอกเวลาที่เรียกว่านาฬิกา เด็กหญิงจึงจำเป็นต้องกะเวลาเอาไว้ให้ชัดเจน ในมือกำเสียมเอาไว้ให้มั่น สองขาเล็ก ๆ ก้าวไปยังเส้นทางนั้นโดยไม่ลังเล