5

เส้นทางที่นางเดินเข้าไปในป่าเป็นพื้นที่ที่ยังไม่มีใครมาแผ้วถาง เด็กหญิงเก็บเสียมในมือ เปลี่ยนเป็นมีดขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ใช้ฟันต้นไม้เพื่อให้นางมีทางเดิน สายตาของเด็กหญิงมองพื้นที่รอบ ๆ ตัวเพื่อหาสมุนไพรล้ำค่า

ดูเหมือนว่าเจ้าป่าเจ้าเขาจะเห็นใจนาง เห็ดหลินจือดอกใหญ่ งอกออกมาจากตอไม้ที่ยืนต้นตาย เด็กหญิงทำตาโตอย่างลิงโลด รีบใช้มีดที่ตนเองพกมาด้วยค่อย ๆ งัดออกอย่างเบามือ ที่แท้ในพื้นที่ป่าบริเวณนี้ที่ยังไม่ถูกผู้ใดค้นพบเป็นขุมสมบัติดี ๆ นี่เอง เมื่อได้เห็นหลินจือดอกใหญ่กระจายอยู่เต็มพื้นที่ เด็กหญิงเห็นแล้วก็แทบอยากจะร้องไห้ ไม่คิดว่าสวรรค์จะเมตตานางเช่นนี้ เพราะวันนี้ตะกร้าที่นางแบกนั้นหนักเกินไปแล้วเด็กหญิงจึงเก็บเอาเท่าที่นางจะแบกได้ แม้ไม่เจอโสม แต่แค่หลินจือพวกนี้ก็เพียงพอแล้ว ไว้ครั้งหน้านางจะตื่นแต่เช้ากินข้าวให้อิ่มแล้วกลับมาที่นี่ใหม่

ในระหว่างที่มองหาเส้นทางที่นางจะใช้ในการกลับบ้าน ก็คล้ายกับได้ยินเสียงของใครสักคนร้องขอความช่วยเหลือ

“ช่วยด้วย!!” น้ำเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลืออ่อนแรงและแหบพร่า

“ใครน่ะ” เด็กหญิงขานกลับ แข้งขาสั่นไปหมดนางยังจำได้ว่าที่นี่อยู่ติดกับพื้นที่ของสุสาน ไม่แน่ว่าเสียงที่นางกำลังได้ยินอยู่ในเวลานี้ อาจจะเป็นภูตผีวิญญาณก็ได้

“ช่วยด้วย” เสียงนั้นยังคงขอความช่วยเหลือ “ได้โปรดช่วยข้าด้วย”

แม้ภายในใจจะหวาดหวั่นแต่กระนั้นสองขาเล็ก ๆ ของ นางก็ยังพยายามก้าวเดินไปทางต้นเสียงอย่างระมัดระวัง

“พี่ชาย ท่านเป็นคนเหรอ” เสียงของคนผู้นั้นดูเหมือนจะเป็นชาย เด็กหญิงเองก็หวั่นใจไม่น้อย

“มีคน....บาดเจ็บ...อยู่ทางนี้...ช่วยข้าด้วย” เด็กชายที่นอนหายใจรวยรินร้องขอความช่วยเหลือ

คราแรกเขาคิดว่าแขกที่มาใหม่เป็นพวกเดียวกับกลุ่มโจรพวกนั้น แต่สองขาเล็ก ๆ ย่างก้าวอย่างสะเปะสะปะ ไม่ได้ระมัดระวังตนเองย้ายไปทางซ้ายทีทางขวาที เด็กชายจึงคลายความกังวลใจ คิดว่าตนจะต้องตายกลายเป็นผีไร้ญาติอยู่ในป่าแห่งนี้เสียแล้ว

“พี่ชาย” เสียงของเด็กหญิงดังผ่านโสตประสาท เด็กชายลืมตาขึ้น เมื่อเจอใบหน้าที่ถูกพอกด้วยอะไรบางอย่างที่เป็นสีดำ ก็อุทานอย่างตกใจ

“เจ้าเป็นคนหรือผี”

ว่านฉีเส้าหนิงแทบอยากจะปล่อยให้เขานอนตายอยู่ตรงนี้

“ถามแบบนี้ ข้าเป็นผีมั้ง” เด็กหญิงกลอกตาไปมา

ดวงตากลมโตสุกสกาวราวกับดวงดารายามค่ำคืน ไม่เข้ากับใบหน้าดำ ๆ นั่น กำลังกลอกขึ้นลงไปมาอย่างขุ่นเคือง เล่อฮวาหยวนต้องรีบแก้ความเข้าใจผิด

“น้องสาวข้าขอโทษด้วย สติของข้าเลอะเลือนไปหน่อยอาจจะเพราะว่านอนอยู่ที่นี่มาหนึ่งคืนแล้ว”

          เส้าหนิงกวาดสายตามองไปที่ต้นขาของพี่ชายพบว่ามีบาดแผลและคราบโลหิตที่แห้งกรัง จึงไม่อยากเอาความอะไรกับเขามาก

“ชิ” แม้จะไม่พอใจกับคำแก้ตัวสักเท่าไร แต่เด็กหญิงก็มิอาจใจไม้ไส้ระกำปล่อยเขาทิ้งเอาไว้เช่นนี้ “พี่ชายดื่มน้ำเสียหน่อย” นางยื่นกระบอกน้ำให้กับเขา รวมถึงขนมแป้งทอดที่นางเหลือเอาไว้สำหรับกินก่อนออกจากป่า

เด็กชายที่นางไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามรับไปและดื่มน้ำของนางไปจนหมด แม้กระทั่งเศษแป้งก็ไม่เหลือ

เมื่อมีอาหารตกถึงท้องเด็กชายจึงมีแรงขึ้นมาบ้าง

“น้องสาว บุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่ลืม” เด็กชายกล่าว

“บุญคุณอะไรกัน ไม่แน่ว่าท่านอาจจะเป็นโจรที่ทางการกำลังตามหาอยู่ก็ได้ คนดี ๆ ที่ไหนจะมาหลงอยู่ในป่าเช่นนี้ ท่านจะได้ตอบแทนบุญคุณข้าหรือเปล่าก็ไม่รู้” เด็กหญิงบ่นพร้อมกับรับกระบอกน้ำที่หมดเกลี้ยงไปแล้วคืนมา ในใจนึกอยากจะทุบเขานัก ที่ไม่เหลือไว้ให้นางสักหยด

“ขอโทษด้วยที่ข้าดื่มน้ำของเจ้าจนหมด” เขาเห็นนางเหลือบตามองน้ำในกระบอกที่หมดเกลี้ยงก็นึกขออภัย แต่เป็นเพราะเขากระหายน้ำจนเกินไปทำให้ดื่มน้ำของนางจนหมด

“เอาเถอะ มันก็แค่น้ำดื่ม พวกเราสองคนรีบออกจากป่านี้กันเถอะ หากมืดค่ำกว่านี้ข้าคงพาท่านออกไปจากที่นี่ไม่ได้แน่ ๆ”