7

รอบ ๆ ตัวของนางเต็มไปด้วยหมอกควัน เสียงนกที่ออกหากินในยามเช้าปลุกให้เด็กหญิงตื่น เมื่อลืมตาก็พบว่าตัวเองนอนกอดพี่ชายที่นางเพิ่งช่วยเหลือเอาไว้ ราวกับสนิทสนมกันมานาน ทันทีที่รู้สึกตัวเด็กหญิงก็ดีดตัวให้ออกห่างจากเด็กชาย

มือเล็กตบหน้าตัวเองเล็กน้อยเพื่อเรียกสติ กองไฟยังคงมีความอุ่นหลงเหลืออยู่แม้ว่าบางส่วนจะมอดดับลงไปแล้ว

“พี่ชาย” เด็กหญิงสะกิดให้เด็กชายที่อายุมากกว่านางตื่นขึ้น แต่เช้าวันนี้เขากลับตัวร้อนจนไม่ต่างอะไรจากกองไฟ “พี่ชายท่านตื่นเถอะ...เราต้องไปกันแล้ว ไปพักที่บ้านของข้า ท่านจะปลอดภัย” เด็กหญิงเขย่าตัวพยายามปลุกให้เขาตื่น

“.....” เพราะนี่เป็นคืนที่สองที่เขานอนกลางป่าทำให้อาการบาดเจ็บของเด็กชายย่ำแย่ลงทุกวินาที เล่อฮวาหยวนลืมตาตื่นขึ้น พยักหน้ารับคำ ค่อย ๆ ประคองตัวเองให้ลุกขึ้นเดินตามเด็กหญิงไปอย่างเชื่องช้า

เพราะเขาป่วยหนักมากเส้าหนิงเองก็เป็นห่วงจึงไม่เร่งรีบเดินเร็วนัก กว่าจะผ่านป่าส่วนที่เป็นสุสานออกมาได้ก็เล่นเอานางแทบรากเลือดไหนจะต้องช่วยประคองพี่ชายผู้นี้อีก เมื่อท้องฟ้าเริ่มสว่างนางเองก็ต้องเร่งรีบไปให้ถึงบ้านของตนเองให้เร็วที่สุด เพราะคิดถึงคำพูดเรื่องศัตรูของเขาได้

ดูเหมือนว่าเด็กชายจะเริ่มไม่มีสติ ในเวลานี้จึงคล้ายกับว่านางกำลังลากเนื้อหนักหลายสิบชั่งเอาไว้บนบ่า

“พี่ชายท่านกินอะไรเข้าไปตัวหนักจัง”

“ข้าขอโทษ” ดูเหมือนว่าน้ำหนักตัวของเขาจะกลายเป็นภาระของนางเสียแล้ว

“พูดขอโทษซ้ำซากอยู่นั่นแหละ” เด็กหญิงบ่น

ยิ่งแบกเขาเรี่ยวแรงของนางก็ยิ่งหมดลงเรื่อย ๆ ในที่สุดนางก็ตัดสินใจแอบตะกร้าสมุนไพรของตนเองเอาไว้ที่ข้างทางแล้วจึงค่อย ๆ ประคองเด็กชายที่อายุมากกว่านางกลับไปที่บ้านของตนเอง

กระทั่งฟ้ามืดจนฟ้าสว่างบุตรสาวของนางก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาที่บ้าน ซูหยุนหนิง นั่งแทบไม่ติด ร่างกายของนางไม่แข็งแรง จะก้าวออกไปแค่หน้าบ้านยังทำได้ยาก จู่ ๆ ก็นึกโกรธโรคเก่าที่นางเป็นมาตลอดชีวิตหากนางแข็งแรงกว่านี้ นางจะสามารถปกป้องเด็กหญิงได้ พอคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาน้ำตาของซูหยุนหนิงก็เริ่มไหลอาบสองแก้ม

ผู้เป็นมารดาจะมามัวรออยู่เฉย ๆ เช่นนี้ไม่ได้ ในที่สุดก็เตรียมตัวจะออกไปขอความช่วยเหลือ นางจำได้ว่าหนิงเอ๋อของนางเป็นที่รักใคร่ของผู้คนในหมู่บ้าน อย่างไรก็ตามหากนางไปขอความช่วยเหลือ พวกเขาจะต้องไม่ปฏิเสธ

แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวขาออกจากรั้วบ้านก็เห็นเด็กหญิงมาแต่ไกล ๆ ซูหยุนหนิงค่อย ๆ ก้าวเดินออกไปหา

“ท่านแม่ ท่านอย่าออกมาเจ้าค่ะ” เด็กหญิงตะโกน

“นั่นเจ้าแบกซากอะไรมา” นางหรี่ตาเอาตัวพิงกับรั้วบ้าน เริ่มหอบเพราะความเหนื่อย

“ท่านเข้าไปก่อน” ว่านฉีเส้าหนิงเห็นมารดาหน้าซีดก็เป็นห่วง

“มา แม่ช่วย” เมื่อเข้ามาใกล้จึงเห็นว่าเป็นเด็กชายผู้หนึ่ง “เจ้าไปเก็บเขามาจากที่ไหน” ผู้เป็นมารดาส่ายหัว “เด็กนี่เป็นสมุนไพรแบบใดกัน”