6

เมื่อพูดถึงเรื่องการออกจากป่าเด็กชายก็มีท่าทางเป็นกังวล

“น้องสาวรออีกสักพักได้หรือไม่ ข้าเกรงว่าคนที่ทำร้ายข้าจะยังวนเวียนอยู่แถวนี้” ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บ ร่างกายก็ไร้เรี่ยวแรง เขาปกป้องน้องสาวที่เป็นผู้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเขาไม่ได้

“เฮ้อ...” เด็กหญิงถอนหายใจมองขึ้นไปบนท้องฟ้า “ในป่านี่น่ากลัวจะตายไป แถมยังต้องใช้เวลาและความชำนาญท่านบาดเจ็บออกไปตอนฟ้ามืดก็ไม่ต่างอะไรจากคนตาบอด ข้าเองก็ไม่มีอุปกรณ์สำหรับเดินทางในยามค่ำคืน”

ที่นางพูดมาก็มีเหตุผล “ถ้าเช่นนั้น...น้องสาวเจ้าออกไปลำพังก็ได้และทิ้งข้าเอาไว้ที่นี่” เด็กชายบอก เขาเองไม่อยากให้นางต้องมาลำบากไปด้วยกัน

ลำบากใจ ไม่ว่าจะด้วยวิธีการไหนว่านฉีเส้าหนิงก็ลำบากใจทั้งนั้น จะปล่อยเขาไว้ที่นี่ตามลำพังได้อย่างไรกัน แต่หากไม่กลับบ้านในเวลานี้ มิวายคงถูกมารดาดุยกใหญ่ เด็กหญิงยืนกอดอกครุ่นคิดหาวิธีการช่วยเหลือเด็กชาย ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจ ทำเพิงเล็ก ๆ พักพิงอยู่ด้วยกันในป่าใหญ่ นางไม่อยากทิ้งเขาไว้ที่นี่ตามลำพัง

“ไม่ไปแล้ว ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้นแล้ว พรุ่งนี้เช้ายามเมื่อนกออกหากินเวลานั้นเราจะออกไปจากที่นี่พร้อมกัน” เด็กหญิงบอก

เล่อฮวาหยวนไม่ได้กล่าวอะไรอีก ได้แต่หยิบจับอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ช่วยเหลือนางเท่าที่ทำได้ นางอายุไม่น่าจะเกินสิบขวบ แต่ดูผอมแห้งและตัวเล็กกว่าที่ควรจะเป็น เดาว่าคงมาจากตระกูลที่มีสถานะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับกลมโตสุกสกาวเปล่งประกาย เล่อฮวาหยวนจะจดจำน้ำใจของนางในวันนี้เอาไว้ไม่มีวันลืม

ไม่รู้ว่าบิดามารดาของเด็กคนนี้เลี้ยงดูนางอย่างไร จึงได้ออกมาฉลาดและรู้ความเช่นนี้ เล่อฮวาหยวนขยับร่างกายพิงไปที่ต้นไม้ ยิ่งมืดอากาศก็ยิ่งเย็นขึ้น ก่อนที่ฟ้าจะมืดเด็กหญิงหายเข้าไปในป่า จากนั้นราวหนึ่งก้านธูปนางจึงโผล่มาพร้อมกับเทียนที่ใช้แล้ว กองใหญ่

“เจ้าไปเอาของพวกนี้มาจากไหน” เด็กชายงุนงง

“จากท่านลุงท่านป้าในสุสานด้านนู้น”

“ฮะ!!” ครั้นได้ยินว่านางไปเอามาจากหลุมศพเล่อฮวาหยวนก็ขนลุกซู่

“นี่โชคดีนะที่เทียนบางเล่มยังใช้การได้ แล้วก็โชคดีอีกที่ข้าพกไต้มาด้วย” เด็กหญิงยิ้มอยากภาคภูมิใจ อย่างน้อยนางก็ไม่ลืมพกของสิ่งนี้ เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว อากาศรอบตัวที่หนาวเหน็บและมืดมิดก็เริ่มอุ่นขึ้นจากกองไฟที่นางก่อ

เด็กชายเองแม้จะอยู่ในอาการบาดเจ็บแต่ก็พยายามช่วยนางจุดไฟอย่างเต็มที่ ค่ำคืนมืดมิดและเงียบสงัด ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวพร่างพราย มีแค่เพียงเสียงลมหวีดหวิวและเสียงกองฟืนแตกเปรี๊ยะ ไม่มีใครพูดอะไรทั้งสิ้นทุกคนทำแค่เพียงรอเวลาเท่านั้น และเพราะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เด็กหญิงก็ถ่างตาของตัวเองเอาไว้ไม่ไหว ร่างเล็กของเด็กหญิงวัยสิบขวบโงนเงนไปมา เล่อฮวาหยวนถือวิสาสะจับร่างเล็กของเด็กหญิงเอนลงมาหนุนบนขาข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของตนเองและหลับไปพร้อมกันในที่สุด