8

เดาว่าการที่นางหายไปทั้งคืนคงมีเด็กชายที่ตัวร้อนเป็นไฟเป็นต้นเหตุแน่ ๆ จึงไม่ได้บ่นอะไรให้มากความ แค่นางกลับมาอย่างปลอดภัยซูหยุนหนิงก็คลายกังวล

“ท่านพาเขาเข้าไปก่อน ข้าจะไปเอาตะกร้าสมุนไพรที่วางทิ้งเอาไว้” ทันทีที่พูดจบนางก็วิ่งกลับออกไป ปล่อยให้มารดาแบกเด็กชายเข้าไปในบ้านตามลำพัง

ใบหน้าของเด็กชายที่หมดสติถึงจะมอมแมมแต่ก็เกลี้ยงเกลา ดูก็รู้ว่าเป็นคุณชายตระกูลผู้ดี เสื้อผ้าถึงแม้จะสกปรกไปบ้าง แต่คนที่คลุกคลีอยู่ในสังคมชนชั้นสูงมานานเช่นนาง มีหรือจะมองไม่ออกว่าเป็นของดีมีราคา ซูหยุนหนิงที่เพิ่งจะต้มน้ำตั้งใจให้บุตรสาวล้างหน้า เปลี่ยนเป็นช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้กับเด็กชายที่บุตรสาวของนางเก็บได้

เสื้อผ้าของเด็กชายถูกผลัดเปลี่ยน แม้จะเหนื่อยไปบ้างแต่ก็ดีกว่าให้บุตรสาวของนางเป็นคนทำ ครู่หนึ่งเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ของเด็กหญิงก็วกกลับเข้ามาในตัวบ้าน

“ท่านแม่ พี่ชายเป็นอย่างไรบ้าง”

“หนิงเอ๋อ อย่าเพิ่งเข้ามา แม่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาอยู่”

“เอ๊ะ!!” เมื่อได้ยินเช่นนั้นนางจึงค่อย ๆ ถอยกรูดออกไปนอกห้อง “ท่านแม่ งั้นข้าจะไปล้างหน้าล้างตา ต้มสมุนไพรให้ท่านกับพี่ชายดื่ม”

ซูหยุนหนิงไม่ได้กล่าวตอบอะไรไป ครู่หนึ่งทุกอย่างก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีแค่เพียงเสียงของเด็กหญิงที่กำลังทำอะไรสักอย่างเท่านั้น

เด็กหญิงมองเนื้อและไข่ไก่ที่อยู่ในตู้อย่างไม่เชื่อสายตาของตัวเอง ซ้ำยังมีโหลดินเผาอีกหลายใบรวมถึงผักสด ข้าวสารในถังก็เต็มจนเกือบล้น

น้ำตาของว่านฉีเส้าหนิงร่วงอีกรอบ เด็กหญิงวิ่งหน้าตาตื่นกลับเข้าไปในบ้าน

“ท่านแม่!!”

ซูหยุนหนิงที่เช็ดตัวผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับเด็กชายเสร็จเรียบร้อยแล้ว ออกมาเพราะเสียงเรียกของบุตรสาว

“หนิงเอ๋อ เป็นอะไรไยจึงร้องไห้เช่นนี้”

“ท่านแม่ ข้าวสารเต็มถัง ไหนจะผักสด ไข่ไก่และเนื้อสัตว์ ท่านแม่ ท่านเอาปิ่นไปขายแล้วใช่หรือไม่” เด็กหญิงเงยหน้ามองมารดา

ผู้เป็นมารดาพยักหน้าให้กับบุตรสาว “ใช่แล้ว แม่ฝากท่านลุงจางที่เอาฟืนมาส่งให้เป็นประจำ ไปช่วยขายที่ร้านในเมือง” แม้จะเป็นของล้ำค่าดูต่างหน้ามูลค่าหลายตำลึง แต่ถ้ามันช่วยให้นางกับบุตรสาวได้มีกินมีใช้ นางก็สามารถตัดใจได้ง่าย ๆ ของชิ้นนั้นมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว อีกหลายชิ้นก็เช่นกัน

“ตอนที่ข้าเห็นท่านนำไปปักอีกครั้งก็คิดว่าท่านตัดใจไม่ได้เสียอีก” เด็กหญิงฟุบลงกับอกของมารดา

“หนิงเอ๋อ จากนี้ไปแม่จะทำของอร่อยให้เจ้ากินทุกวัน แม่จะสอนเจ้าขี่ม้า แม่จะสอนเจ้าปักผ้า แม่จะสอนเจ้าอ่านหนังสือ หนิงเอ๋อ จากนี้ไปอย่าได้ร้องไห้อีกเลย” อ้อมแขนผอมแห้งแต่เต็มไปด้วยไออุ่นของมารดาทำให้เส้าหนิงร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม

อย่างน้อย ๆ ในเวลานี้มารดาของนางก็มีสติได้ทันเวลา ใช่แล้ว เพราะนางคือนางเอกของโลกใบนี้ ถึงพระเอกจะไม่สนใจไยดีนางอีกต่อไป แต่อย่างไรนางก็คือนางเอกของเรื่องนี้ ร่างกายไม่แข็งแรงแล้วอย่างไร ท่านแม่ของนางเป็นนางเอกที่สุดแสนจะฉลาดเฉลียว

“ท่านแม่ ข้ารักท่านที่สุด”

“เด็กดีแม่ก็รักเจ้า” ซูหยุนหนิงปลอบประโลมบุตรสาวอย่างรักใคร่ นางจะมัวคะนึงหารักที่สลายไปแล้วเพื่อสิ่งใด อ้อมแขนของนางในเวลานี้คือรักที่ไร้ข้อแม้ นางจะสู้ต่อไปเพื่อให้ตนเองนั้นมีชีวิตอยู่นานให้เท่าที่จะนานได้ เพื่อเด็กดีคนนี้ เพื่อเด็กดีคนนี้เท่านั้น