9

เด็กชายที่นางพากลับมาด้วยกันหลับไปถึงสองวันสองคืน เพราะเขาทำให้นางต้องเจียดสมุนไพรที่เก็บมาได้จากในป่าปรุงเป็นยาให้กับเขา เด็กหญิงทำหน้ามุ่ย พี่ชายที่นอนซีดเป็นไก่ต้มผู้นี้เมื่อไหร่จะฟื้นแล้วก็ไปจากบ้านของนางเสียที

เพราะเขาทำให้รายได้ของนางลดลงไปมากกว่าครึ่งยาที่เดิมที่ตั้งใจให้มารดาดื่มเพียงผู้เดียวต้องแบ่งให้กับเขา เด็กหญิงคิดคำนวณราคาหลินจือที่นางต้มให้เขา เปรียบเทียบกับที่นางนำไปขายที่ร้านขายยา

เห็ดที่นางเก็บไปคราวก่อน ขนาดใหญ่และสมบูรณ์ขายไปในราคา หนึ่งตำลึงเงิน ขนาดชิ้นที่นางให้เขากินนั้น ใหญ่และสมบูรณ์กว่ามาก ถ้าเช่นนั้นคิดชิ้นละสองตำลึงเงินดีหรือไม่ เด็กหญิงคิดคำนวณตัวเลขอยู่ในหัว ในระหว่างที่นางกำลังคิดว่าจะเก็บเงินจากพี่ชายอย่างไรดี เด็กชายที่หลับไปถึงสองวันก็ค่อย ๆ ขยับตัวลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ

หัวของเล่อฮวาหยวนหนักอึ้งไปหมด ร่างกายก็รู้สึกหนาวสั่น เมื่อมองไปรอบ ๆ ตัว ก็พบว่าที่นี่ไม่ใช่ป่าสุสานอีกต่อไปแล้วร่างกายถูกชำระล้างสะอาดสะอ้าน ภายในห้องมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ เด็กชายยกมือขึ้นช้า ๆ พยายามจะหยัดร่างกายของตนเองลุกขึ้นนั่งให้ได้

“พี่ชายอย่าเพิ่งลุกขึ้น” เด็กหญิงใบหน้าเกลี้ยงเกลารีบเข้ามาประคอง

ทันทีที่เห็นหน้าเขาก็จำได้ทันทีว่านางเป็นใคร วันนี้นางไม่ได้ทาหน้าด้วยผงสีดำอีกแล้ว ดวงตาคู่นั้นเขาจำได้ทันทีว่าเป็นนาง เด็กชายพิจารณาใบหน้าของเด็กหญิงอย่างถี่ถ้วน

“....”

“ท่านเป็นอะไรเหตุใดจึงมองหน้าข้าเช่นนั้น” ว่านฉีเส้าหนิงไม่เข้าใจ

“อ้อ...ขอโทษที ข้าแค่สงสัยว่าใช่เด็กคนที่ข้าเจอในป่าหรือไม่”

“ท่านนี่มัน” ทันทีที่เขาตื่นขึ้นมาก็เริ่มพูดจากวนประสาท

“ขอโทษ ๆ ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าโกรธ”

“ขอโทษอีกแล้ว ท่านพูดเป็นแต่คำนี้หรืออย่างไร” เด็กหญิงบ่นพลางส่ายหน้าไปมา

ความจริงเขาเองก็อยากจะบอกว่ามีแค่เพียงนางเท่านั้นที่เขาพูดคำว่าขอโทษ เห็นนางทำหน้าหงิกงอเขาเห็นแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาด หากการขอโทษนางทำให้นางอารมณ์ดีขึ้นเขาจะทำ

เขาเป็นทายาทของยอดแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น หากใครรู้เข้าว่าเขาตกเป็นเบี้ยล่างของเด็กตัวเล็ก ๆ เช่นนี้ชื่อเสียงคงจะเสียหายน่าดู

“น้องสาว ข้าพูดขอโทษกับเจ้าแค่คนเดียวเท่านั้น” ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือดบอกกับเด็กหญิง

“เอาเถอะ เห็นเป็นท่านหรอกข้าจะให้อภัย” นางเองก็กลัวว่าก้อนเงินก้อนทองเคลื่อนที่ ของนางจะโกรธเช่นกัน

เถียงกันอยู่ครู่ใหญ่ ซูหยุนหนิงก็ยกชามข้าวต้มเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมหวนยั่วยวนใจ เล่อฮวาหยวนที่อดอาหารมาหลายวันถึงกลับกลั้นน้ำลายเอาไว้ไม่ไหว

“ฮ่า ๆ พี่ชาย กลิ่นอาหารของท่านแม่ข้าทำให้ท่านน้ำลายไหลเช่นนี้เชียวหรือ”

เล่อฮวาหยวนที่ถูกจับผิดรีบปฏิเสธทันควัน ใบหน้าที่ขาวซีดอยู่เมื่อครู่พลันเป็นสีแดงก่ำ เขาเป็นทายาทจอมทัพ แต่มานั่งน้ำลายสอต่อหน้าสตรี รู้ถึงไหนอายไปถึงนั้น เด็กชายรีบมุดเข้าใต้ผ้าห่ม ไม่อยากให้ใครเห็น

“โธ่...หนิงเอ๋อ เจ้านี่นา” ผู้เป็นมารดาหันไปดุบุตรสาว ส่วนซูหยุนหนิงนั้นรู้สึกเอ็นดู เด็กอย่างไรก็เป็นเด็ก “มาเถอะ คุณชายออกมาทานข้าวต้มก่อน” น้ำเสียงแหบพร่าของซูหยุนหนิงเชื้อเชิญ