5

ให้หลังทุกคนออกห้องครัวเสร็จหมดแล้ว เฟ่ยเฟ่ยที่มีหน้าที่ทำความสะอาดพยักหน้าให้ชิงเจียนและหมิ่งเหย่เซียนนกที่เป็นผู้ชิมฝีมือนางด้วยช่วยดูต้นทาง

ปลายมีดแหลมคม กระทะสะอาด น้ำแร่บริสุทธิ์ และผลไม้ทำให้เธอนึกถึงวันวาน ความสุขที่ได้ทำอาหารเปล่งประกายจนระบายยิ้มเบิกบานใจ เริ่มลงมือทำของหวานที่ว่านั้น

ด้วยการจินตนาการเวลาร่ายเวทมนต์ที่เธอเรียนรู้และดัดแปลงมาก่อนหน้านี้ทำให้สามารถย่นเวลาหาอุปกรณ์ และย่นเวลาทำได้มาก กลิ่นหอมหวานชวนให้อยากรู้อยากชิมทำให้สองเซียนนกเดินเข้ามาหยุดข้างกายมองตาโตกับสีสัน แสงวาววับยามที่เปลือกเนื้อผลไม้สะท้อนกับแสงงดงามราวอัญมณี

“ทาด้า พุทราแช่อิ่ม กับพุทราเกล็ดหิมะ น้ำแอปเบิ้ลคั่น น้ำส้มคั่น เชิญพวกเจ้า”

เธอที่ยังไม่ทันพูดจบทั้งสองก็หยิบของในถ้วยกัดชิม สีหน้าเอร็ดอร่อยจนคนทำภูมิใจในฝีมือ

“อื้อ อร่อยจัง ฝีมือเจ้าพัฒนาแล้ว”

ทั้งสองเอ่ยปากชมไม่หยุดทั้งน้ำคั่นนี่อีก ไม่ว่าอะไรก็อร่อยไปหมด

“ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าจะทำของพวกนี้อร่อย” หมิ่งเย่วเผลอร้องไห้

“พูดอย่างกับข้าทำไม่อร่อยมากขนาดนั้น”

“ใช่แล้ว ตั้งแต่รู้จักพวกเจ้าข้าก็ถูกเป็นหนูทดลองชิมทั้งขนมและอาหารพวกนั้น แต่ตอนนี้เจ้าทำอร่อยแล้ว ข้าจะถือว่าเรื่องที่ผ่านมาไม่เกิดขึ้นแล้วกัน”

ไม่รู้ว่าเฟ่ยเฟ่ยก่อนหน้านี้จะทำอาหารห่วยแตกเช่นนั้น

“ไม่แค่ของหวานหรอกนะ อาหารคาวข้าก็ทำอร่อย เจ้าอยากชิมสักเมนูไหมล่ะ”

เพื่อเป็นการลบล้างคำปรามาส เธอจะทำอาหารที่รสเลิศทดแทนเอง

“เอาสิ” ทั้งสองประสานเสียงตอบรับลืมรสอาหารที่เคยกินไปก่อนหน้านี้จนสิ้นเมื่อได้ชิมของหวานแสนอร่อยถูกใจ

“ก่อนจะทำข้ามีสิ่งที่ต้องการให้เจ้าหา”

“อะไรหรือ”

“ข้าอยากได้พาชนะคล้ายขวดแบบนี้แต่ขนาดใหญ่กว่าขึ้นมาอีกหน่อย ข้าจะทำขนมที่แสนอร่อยให้กิน” ส่วนแป้งนั้นทำง่ายและทำเองได้ไม่ยาก

“ที่เจ้าว่ามาคือขวดแก้วสินะ” หมิ่งเหย่พูดจากลักษณ์นั้นคงเป็นอันนี้แน่

“ใช่ที่นี่ก็มีขวดแบบนั้นหรือ”

“มีแต่ข้าจะลองไปดูที่ห้องเก็บของที่นั้นน่าจะมีอยู่เยอะ”

“รบกวนเจ้าแล้ว”

“แล้วอาหารที่เจ้าจะทำคืออะไรเหรอ” ชิงเจียนถามทั้งที่สองมือยังถือขนมและปากยังเคี้ยวไม่หยุด

“วันนี้ทำซุปหัวปลาแล้วกัน ข้าเห็นปลาที่นำมาทำให้เทพไป๋หู่เหลือถ้าหายสักสองตัวคงไม่เป็นไร”

“เดี๋ยวข้าไปเอามาให้เอง”

“รบกวนเจ้าแล้ว ส่วนเจ้าตั้งไฟเดี๋ยวข้าไปหาของเพิ่มอีกนิดหน่อยก่อน”

“ซุปหัวปลาที่เจ้าว่า ถึงจะไม่มีหัวปลา แต่ความหอมและเผ็ดร้อนอ่อนบวกกับเครื่องเทศทำให้สดชื่น”

“ข้าอยากให้เจ้าทำให้กินทุกวันเลย อาหารที่ท่านกวงจิ้งทำรสอ่อนจนทำให้ไม่อยาก ที่ท่านเทพไป๋ไม่กินก็คงเป็นเช่นนั้น”

“อือ เอาเถอะไว้ข้าจะทำให้กินเอง พวกเจ้ากินเสร็จก็รีบเก็บกวาดด้วยละเดี๋ยวมีใครเจอเข้า”

“อื้อ!”

เฟ่ยเฟ่ยอมยิ้มหยิบขนมที่ทำใส่ถุงไว้กินบ้าง ไม่ว่าเมื่อไหร่เวลาไหน พอได้เห็นสีหน้ามีความสุขของคนกินอาหารฝีมือตัวเองแล้วก็ปลื้มปลิ่มจนอยากทำให้กินทุกวัน และนั้นเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอเปิดร้านอาหารแล้วยังมีเซฟฝีมือดีเข้ามาช่วยด้วย

“กลิ่นหอม”

กลิ่นหอมหวานลอยอบอวนถึงสถานที่ที่ไป๋หู่ออกมานั่งพักผ่อน กลิ่นหอมนั้นทำให้เขาอยากรู้จนเดินตามมาหยุดที่ห้องครัว

“ใครใช้ครัว”

“เอ่อ ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ หลังทำอาหารให้ท่านเสร็จก็ปิดครัวไม่ได้ให้ใครเข้ามาวุ่นวายทันที” กวงจิ้งรายงานตามความจริง

“อืม ข้าแค่อยากรู้ว่าใครใช้เท่านั้น เจ้ากลับไปทำงานเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

พอไม่เห็นคนต้นเรื่องที่ทำกลิ่นอาหารหอม ๆ นั้นเขาก็กลับไป แต่ภายในใจยังมุ่งมั่นที่จะต้องพบให้ได้

เรื่องไป๋หู่ถามถึงคนทำหอมหวานราวขนมนั้นแพร่กระจายทำให้ชิงเจียนที่รู้เรื่องรีบร้อนตามหาเฟ่ยเฟ่ย

“เฟ่ยเฟ่ยแย่แล้ว อยู่ ๆ ท่านกวงจิ้งก็ถามว่าใครใช้ครัว”

“แล้วทำยังไงดีล่ะ ถ้าใช้ครัวไม่ได้ข้าก็ทำของอร่อยให้พวกเจ้าไม่ได้” เฟ่ยเฟ่ยเองก็เสียดายหากเป็นเช่นนั้น แต่กวงจิ้งผู้นี้เข้มงวดมาก

“ข้ามีความคิด มีที่หนึ่งที่ทำได้”

เธอหันมองจินเชียงแล้วสงสัยแต่พอเห็นสีหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังจะได้กินของอร่อยก็อดเอ่อออตามไม่ได้