7

“แป้งเจ้าค่ะ กินแบบนี้” เฟ่ยเฟ่ยสาธิตการกินให้อีกฝ่ายดู ไม่ได้กินอาหารที่ตัวเองทำนานแค่ไหนแล้วนะ อร่อยถูกปากเหมือนเดิม

ไป๋หู่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ แม้ว่าเขาจะกระหายสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแต่ยังซ่อนความปรารถนานั้นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย

รสชาตินี้ ความเผ็ดร้อนที่แพร่ทั่วปาก กลิ่นเครื่องเทศรุนแรงแต่กลับทำให้รู้สึกสดชื่น อร่อยจนหยุดกินไม่ได้

“แล้วอันนี้ละ กินยังไง”

“อันนี้เป็นข้าวตักแกงราดลงบนนี้” เธอตักราดแล้ววางช้อนให้เขาพอเห็นอีกฝ่ายหยิบไปตักก็ยิ้มปลื้มปริ่มกับคำพูดที่หลุดออกมา

“อันนี้ก็อร่อยไม่แพ้กัน”

เฟ่ยเฟ่ยอมยิ้มมองอีกฝ่ายกำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารที่เธอทำแล้วรู้สึกดีกว่าเดิม ท่าทางอ่อนโยนแตกต่างจากที่เห็นคราแรกมาก

เสือกับนกกินเครื่องเทศจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมนะ

“อึก” เสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่จากสองเซียนนกที่ยืนท้องร้องใกล้ ๆ ดังพอให้คนที่กำลังลืมตัวเพลิดเพลินอยู่กระแอมไอเบา ๆ

“พวกเจ้าก็ตักไปกินสิ กินเสร็จค่อยคุย”

ยิ่งไม่อยากกินเลย

เฟ่ยเฟ่ยยิ้มแห้งหันมองหน้าสองคนนั้น ก่อนจะเดินไปตักที่เหลือใส่ถ้วยและใช้เวทมนต์เรียกโต๊ะสำหรับกินข้าวขึ้นมานั่งใกล้ ๆ

การกระทำของหญิงสาวอยู่ในภายในของไป๋หู่ นัยน์ตาสีเทาเข้มวาววับประเมินพลังตบะเซียนแต่ไม่พบความผิดปกติอย่างใด

“จริงสิ เมื่อวานพวกเจ้าทำอะไรกินกัน”

“ท่านเทพรู้หรือเจ้าคะ” ชิงเจียนถามเสียงสั่น

สมเป็นเทพไป๋หู่รู้ทุกอย่างจริง ๆ เฟ่ยเฟ่ยเอ่ยชมในใจหากให้เดาคงเป็นกลิ่นอาหารเพราะวันนี้อีกฝ่ายมาที่นี่คงเพราะกลิ่นเครื่องเทศ

“ก็เดาไม่ยาก”

“เป็นของหวานค่ะ ข้ายังพอมีเหลืออยู่” เฟ่ยเฟ่ยยื่นถุงที่เก็บของหวานไว้ เปิดปากให้เห็นของข้างในแล้วส่งให้ดู

“อืม เจ้าทำของพวกนี้มาให้ข้าด้วย”

“ค่ะ” เธอยิ้มรับแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิมเริ่มกินของที่ทำพร้อมกับคนอื่น ๆ ก่อนจะเสกน้ำคั่นที่ทำไว้ก่อนนี้ว่างไว้ให้

พอบรรยากาศเงียบสงบความอิ่มเข้ามาแทนที่ ความหวาดกลัวก็เริ่มเกาะกินข้างในใจ เฟ่ยเฟ่ยหันมองไป๋หู่ที่ตอนนี้ตักข้าวจานที่สองแล้ว

“ชิงเจียนเราจะโดนลงโทษไหม”

“เรื่องนั้นข้าก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้ขอกินก่อนนะ”

“อื้อ”

“อร่อย ความเผ็ดร้อนจากเครื่องเทศ ความเข้ากันกับข้าว แผ่นแป้งนี่ก็อร่อย เนื้อก็เปื่อยนุ่ม” หมิ่งเหย่ที่เริ่มกินจานที่สองเหมือนกันเอ่ยปากขึ้นสีหน้ามีความสุขทำให้เธอแทบลอยได้เลย

“น้ำนี่ก็หอมสดชื่น เจ้าเสกน้ำแข็งใส่ลงไปด้วยหรือ”

เฟ่ยเฟ่ยยิ้มเธอเพิ่งเรียนรู้วิธีเสกของจากตำราเลยลองผิดลองถูกอยู่หลายครั้งจนเริ่มคล่องมากขึ้น

น้ำหวานหรือ

“ข้าเอาน้ำแอปเบิ้ลมาให้เจ้าค่ะ”

“ขอบใจ”

รสกลมกล่อม สดชื่นมาก

น้ำหวานถูกดื่มจนหมดก่อนจะเติมใส่อีกครั้ง และแล้วมื้อนั้นก็จบลงพร้อมกับความตึงเครียดเข้ามาปกคลุม

“เจ้าไปเรียนรู้วิชาทำอาหารพวกนี้มาจากไหน”

“เอ่อ ช่วงนี้ข้าชอบอ่านหนังสือ เลยได้เรียนรู้วิธีการทำอาหารจากในนั้น”

เธอก้มหน้าซ่อนไว้

ไป๋หู่เองก็ไม่ได้คาดคั่นเอาความต่อ มือหนายื่นไปจับแก้วน้ำผลไม้ ถึงจะไม่มีกลิ่นหอมเท่าชาที่กินประจำ แต่มีเอกลักษณ์ทั้งของคาวและของหวาน เห็นทีต้องเก็บนางไว้ใกล้ตัว

“เจ้ามีฝีมือดีเช่นนี้ก็ทำอาหารให้ข้ากินซะ”

“ห๋า แล้วท่านกวงจิ้งล่ะคะ”

“เหวินเซียวแจ้งให้กวงจิ้งหยุดทำอาหารให้ข้าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปแต่ยังทำให้เซียนคนอื่นตามปกติ และเลื่อนขั้นให้นางเป็นแม่ครัวของที่นี่แทน” อีกฝ่ายเรียกคนสนิทและสั่งการไป

“ขอรับ”

ทั้งสามมองตาโตไม่นึกว่านอกจากไป๋หู่แล้วจะมีคนอื่นอยู่อีก

“เจ้าจะใช้ครัวที่นี่ก็ได้ข้าไม่ว่าอะไร” ชายหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูง

“ค่ะ”

“จริงสิ เจ้าชื่ออะไร”

“เฟ่ยเฟ่ยค่ะ” หญิงสาวช้อนสายตาตอบนัยน์ตาเป็นประกาย ไม่ว่ายังไงเทพไป๋หู่ก็ยังเป็นคนที่เธอชื่นชอบ ยิ่งได้รู้ว่าอีกฝ่ายชอบฝีมืออาหารของตัวเองหัวใจก็พองโต

พอเทพไป๋หู่ไปแล้ว สองเซียนนกก็ทรุดนั่งกับพื้นสิ้นเรี่ยวแรง แถมยังสะอื้นแห้งยกใหญ่ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นสองมือก็ไม่หยุดหยิบผลไม้แช่อิ่มที่แบ่งให้เข้าปากไม่หยุด

“ข้าจะไม่ได้กินอาหารฝีมือเจ้าอีกแล้วหรือ”

“ข้าก็อยากกิน”

“ไม่เป็นไร ข้าจะทำเผื่อให้พวกเจ้ากินด้วย”

“จริงนะ”

“อื้อ”

เธอยิ้มถึงจะข้ามมาต่างโลกที่นี่ แต่ลูกค้าคนแรกก็คือพวกเขา แต่ก็ยังมีเรื่องหนักใจตามมาอยู่ดี ไม่รู้ว่ากวงจิ้งจะไม่พอใจแค่ไหน

เรื่องการสับเปลี่ยนแม่ครัวทำให้กวงจิ้งไม่พอใจจริง ๆ และพลอยทำให้เซียนรับใช้ข้างกายนางไม่ให้ความร่วมมือการทำอาหารให้ไป๋หู่แต่ละทีก็เกิดความยุ่งยากเพราะวัตถุดิบถูกกักไว้ไม่นำมาให้ และยังมีข่าวลือออกไปว่าเธอใช้มารยาสารพัด

จนรู้ถึงหูของเทพไป๋เซียนรับใช้พวกนั้นถูกลงโทษตามความผิดที่ก่อ ถึงจะโชคดีที่เรื่องพวกนี้ไม่ได้ลามปามไปถึงแดนสวรรค์ แต่ก็ทำให้ภายในที่พำนักบรรยากาศตึงเครียด เงียบสงบชวนให้น่าอึดอัด