MasukShare
8
Tanggal publikasi:
2025-02-22 14:43:55
Bab terbaru
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 10
“ข้าเป็นพี่สาวเจ้า” ครั้นเห็นหน้าเด็กน้อยเบะปากเตรียมร้องไห้ทำเธอรีบหาข้อแก้ต่าง“ท่านพี่ของข้าเหรอ”“ใช่ ข้าเป็นพี่ของเจ้า” เธอลูบศีรษะเล็กเอ็นดูอดนึกถึงน้องชายไม่ได้ จนน้ำตาซึม“ท่านชื่ออะไรเหรอ”“ข้าชื่อเฟ่ยเฟ่ย ส่วนเจ้าคือ...” เธอหันมองหน้าเทพไป๋หู่เป็นเชิงของร้องให้ช่วยเหลือ ก่อนจะถูกอีกฝ่ายเดินเข้ามาจับร่างเด็กน้อยหันไปทางต้น“เจียวเจี้ย นั้นคือชื่อของเจ้า”“ท่านเป็นใคร”“ข้าเป็นน้าของเจ้าชื่อไป๋หู่”“ท่านน้า ท่านพี่” เจียวเจี้ยสวมกอดทั้งสองสลับกัน พอได้ยินเสียงเล็กเรียกอย่างกระตือรือร้นแล้วเธอที่ยังอึ้งก็เปิดปากหัวเราะร่า ยิ่งเห็นสีหน้าจิ้มลิ้มก็อดเอ็นดูไม่ไหวพอเจียวเจี้ยกินอาหารจนอิ่มท้องเสร็จก็นอนหลับอย่างเด็กทั่วไป เฟ่ยเฟ่ยรับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นตามคำสั่งของไป๋หู่ อีกทั้งเธอยังทำอาหารสำหรับเด็กอ่อนเป็น เดิมทีมีคนทำอาหารให้เจียวเจี้ยแต่ไม่ถูกปากเลยยกเว้นอาหารเด็กที่เธอทำกินหมดเกลี้ยงและยังชมไม่หยุด“เด็กคนนี้เป็นใครเหรอคะ” เฟ่ยเฟ่ยถาม“จอมมารเจียวเจี้ย”“ห๋า จอมมาร” เธอยกมือปิดปาก ตาโตมองเด็กน้อยที่นอนหลับไร้เดียงสา หากจอมมารในซีรี่ส์ปัจจุบันคือจอมทำลายล้างโลกทำให้
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 9
ซื่อจือเดินไปห้องครัวเดิมของไป๋หู่เห็นเซียนรับใช้สองสามคนกำลังขะมักเขม้นช่วยแม่ครัวฝีมือดีของที่นี่ทำอาหาร ถึงแม้พลังเซียนสามพันปีไม่มากเมื่อเทียบกับไป๋หู่ แต่พลังที่ร่ายล้อมกายรุนแรงเหมือนกัน ท่าทางเจ้าตัวจะไม่รู้เลยว่าอาหารที่ทำบรรจุไอทิพย์ด้วย เพราะแบบนี้เขาถึงตรวจสอบร่างกายไป๋หู่อีกฝ่ายรักษาตัวได้อย่างรวดเร็วแม้เวลาไม่นาน“เจ้าเป็นแม่ครัวของไป๋หู่เองสินะ ข้าชื่อจื่อซือเราเคยเจอกันที่หอสมุด”“สวัสดีค่ะ ข้าชื่อเฟ่ยเฟ่ยเป็นเซียนจิ้งจอก” เธอแนะนำตัวอยากจะบอกว่าจำเขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ“ของหวาน”“เสร็จแล้วค่ะ” เธอส่งกล่องไม้สี่เหลี่ยมให้อีกฝ่าย“ว้าว ฝีมือเจ้ายอดเยี่ยมมาก ไป๋หู่เป็นพวกกินยากแต่เจ้ากลับทำของกินถูกปากเขาได้ ฝีมือไม่ธรรมดา”ปลื้มจังเฟ่ยเฟ่ยอมยิ้มหัวใจพองโต ปกติแล้วไป๋หู่จะไม่แสดงอาการอะไรออกมาเว้นแค่พูดชมเท่านั้น แต่แค่นั้นก็รู้สึกดีมาก ๆ“สงสัยข้าต้องมาฝากท้องที่นี่บ่อย ๆ”“วันนี้มีอะไรบ้าง” เสียงทุ่มกังวานเอ่ยถามจากด้านหลังพร้อมการปรากฏกายของไป๋หู่ เพราะหอมจนทำเขาอดอยากรู้ไม่ได้ว่ามันคือกลิ่นของอะไรจึงทำให้เขาโผล่มาที่นี่“กลิ่นหอมอะไร”“ท่านเทพไป๋หู่” เธอโค้งกายเบา ๆ“สิ
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 8
พอได้รับหน้าที่เป็นแม่ครัวคนใหม่แล้วเธอก็ใช้เวลาว่างหาความรู้มากขึ้นกว่าเดิมอีกนิดหน่อย แต่ก็ยังทำความสะอาดอยู่เช่นเดิมหนังสือพวกนี้เราอ่านออกด้วยเหรอดีแหละ“ท่านเซียนข้าขอยืมหนังสือกลับไปอ่านได้ไหม” เธอวางหนังสือลง ไม่ว่าจะเคล็ดลับวิชาพื้นฐานของอะไรก็สามารถหาได้จากตรงนี้ เดิมทีเธอคิดว่าอาจต้องมีอาจารย์สอนตัวต่อตัวแต่กลับมีตำราให้เรียนรู้ได้เอง“หือ”“ยืมไม่ได้เหรอคะ” เธอถามเห็นอีกฝ่ายเงยหน้ามองสงสัย“เอาไปสิ แต่พรุ่งนี้ต้องนำกลับมาคืน”“ขอบคุณค่ะ”เธอหยิบตำราขึ้นเดินจากไปท่าทางและสำเนียงเปล่งพิกลทำให้ซื่อจือสงสัย เซียนจิ้งจอกแต่เหมือนจะไม่ใช่เช่นนั้น กลิ่นไอเหมือนมนุษย์เสียมากกว่าน่าแปลก และน่าสนใจ“ท่านซื่อจือมีอะไรหรือขอรับ”“ไม่มีอะไร ข้ามาพบเทพไป๋เขาอยู่ไหม”“ขอรับ”ชื่อจือขำขันใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความสนุก อยากรู้นักว่าทำไมถึงมีเซียนเช่นนี้อยู่ที่นี่ และข่าวลือเรื่องแม่ครัวใหม่ที่ทำให้ไป๋หู่เจริญอาหารพอย่างกายเข้ามาภายในห้องเห็นไป๋หู่กำลังแกะสลักไม้อยู่ ข้าง ๆ นั้นยังมีน้ำชาส่งกลิ่นหอม จนเขาเดินไปนั่งใกล้ ๆ รินน้ำชา พร้อมขนมใกล้มือ ก่อนจะสังเกตเห็นไข่สีขาวบริสุทธิ์แต่ทว่ามีไ
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 7
“แป้งเจ้าค่ะ กินแบบนี้” เฟ่ยเฟ่ยสาธิตการกินให้อีกฝ่ายดู ไม่ได้กินอาหารที่ตัวเองทำนานแค่ไหนแล้วนะ อร่อยถูกปากเหมือนเดิมไป๋หู่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ แม้ว่าเขาจะกระหายสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแต่ยังซ่อนความปรารถนานั้นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยรสชาตินี้ ความเผ็ดร้อนที่แพร่ทั่วปาก กลิ่นเครื่องเทศรุนแรงแต่กลับทำให้รู้สึกสดชื่น อร่อยจนหยุดกินไม่ได้“แล้วอันนี้ละ กินยังไง”“อันนี้เป็นข้าวตักแกงราดลงบนนี้” เธอตักราดแล้ววางช้อนให้เขาพอเห็นอีกฝ่ายหยิบไปตักก็ยิ้มปลื้มปริ่มกับคำพูดที่หลุดออกมา“อันนี้ก็อร่อยไม่แพ้กัน”เฟ่ยเฟ่ยอมยิ้มมองอีกฝ่ายกำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารที่เธอทำแล้วรู้สึกดีกว่าเดิม ท่าทางอ่อนโยนแตกต่างจากที่เห็นคราแรกมากเสือกับนกกินเครื่องเทศจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมนะ“อึก” เสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่จากสองเซียนนกที่ยืนท้องร้องใกล้ ๆ ดังพอให้คนที่กำลังลืมตัวเพลิดเพลินอยู่กระแอมไอเบา ๆ“พวกเจ้าก็ตักไปกินสิ กินเสร็จค่อยคุย”ยิ่งไม่อยากกินเลยเฟ่ยเฟ่ยยิ้มแห้งหันมองหน้าสองคนนั้น ก่อนจะเดินไปตักที่เหลือใส่ถ้วยและใช้เวทมนต์เรียกโต๊ะสำหรับกินข้าวขึ้นมานั่งใกล้ ๆการกระทำของหญิงสาวอยู่ในภายในของไป๋หู่ นัยน์ตาสีเทาเข
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 6
เธอถูกพามายังสถานที่หนึ่ง ห้องครัวที่สะอาดสะอ้านข้าวของเครื่องใช้ดูอัปเกรดมากกว่าที่ครัวเก่า และร่องรอยการใช้งานแทบเป็นศูนย์ ไม่คิดว่าจะมีครัวดี ๆ แบบนี้อยู่ที่นี่ด้วย“ที่นี่คือ” เฟ่ยเฟ่ยหยิบช้อนไม้แกะสลัดงดงามขึ้นมาดูอย่างชื่นชม แล้วยังมีอย่างอื่นด้วยที่รวมกัน“ห้องครัวเก่าของเทพไป๋หู่”พอได้ยินแบบนั้นมือที่กำลังลูบไล้เครื่องครัวก็หยุดชะงักแล้วหันกลับมองหน้าทั้งสอง“จะดีเหรอ อยู่ ๆ เราแอบมาใช้แบบนี้”“ช่วงนี้ท่านเทพพักฟื้นอยู่จะใช้ครัวข้างนอกแทน ส่วนที่นี่จะปล่อยทิ้งไว้ให้ทำความสะอาดเท่านั้น”“และเพื่อของอร่อยพวกข้าจะไม่ยอมให้อะไรมาขวางกั้น” หมิ่งเยว่บอกพร้อมวางวัตถุที่ให้เตรียมพอเห็นท่าทางแบบนั้นก็ไม่อยากปฏิเสธถึงจะโดนจับได้ก็ขอรับโทษทำความสะอาดแทนก็แล้วกัน“เห็นว่าพวกเจ้ามีใจซื่อสัตย์ต่อความหิวของตัวเองจะยอมทำก็ได้”“ข้าจะถือว่าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นคำชมแล้วกัน”ทั้งสองพูดพร้อมกันท่าทางภูมิใจ ก่อนจะแยกกันทำหน้าที่ หมิ่งเย่วออกไปเฝ้าด้านหน้าประตูคอยดูว่าใครเฉียดเข้าใกล้และส่งสัญญาณเตือน ส่วนชิงเจียนเป็นลูกมือในวันนี้สูตรอาหารแต่ละเมนูเธอไม่หวงแถมยังสอนให้ชิงเจียนทำตามแม้ว่าอีกฝ่ายจะไ
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 5
ให้หลังทุกคนออกห้องครัวเสร็จหมดแล้ว เฟ่ยเฟ่ยที่มีหน้าที่ทำความสะอาดพยักหน้าให้ชิงเจียนและหมิ่งเหย่เซียนนกที่เป็นผู้ชิมฝีมือนางด้วยช่วยดูต้นทางปลายมีดแหลมคม กระทะสะอาด น้ำแร่บริสุทธิ์ และผลไม้ทำให้เธอนึกถึงวันวาน ความสุขที่ได้ทำอาหารเปล่งประกายจนระบายยิ้มเบิกบานใจ เริ่มลงมือทำของหวานที่ว่านั้นด้วยการจินตนาการเวลาร่ายเวทมนต์ที่เธอเรียนรู้และดัดแปลงมาก่อนหน้านี้ทำให้สามารถย่นเวลาหาอุปกรณ์ และย่นเวลาทำได้มาก กลิ่นหอมหวานชวนให้อยากรู้อยากชิมทำให้สองเซียนนกเดินเข้ามาหยุดข้างกายมองตาโตกับสีสัน แสงวาววับยามที่เปลือกเนื้อผลไม้สะท้อนกับแสงงดงามราวอัญมณี“ทาด้า พุทราแช่อิ่ม กับพุทราเกล็ดหิมะ น้ำแอปเบิ้ลคั่น น้ำส้มคั่น เชิญพวกเจ้า”เธอที่ยังไม่ทันพูดจบทั้งสองก็หยิบของในถ้วยกัดชิม สีหน้าเอร็ดอร่อยจนคนทำภูมิใจในฝีมือ“อื้อ อร่อยจัง ฝีมือเจ้าพัฒนาแล้ว”ทั้งสองเอ่ยปากชมไม่หยุดทั้งน้ำคั่นนี่อีก ไม่ว่าอะไรก็อร่อยไปหมด“ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าจะทำของพวกนี้อร่อย” หมิ่งเย่วเผลอร้องไห้“พูดอย่างกับข้าทำไม่อร่อยมากขนาดนั้น”“ใช่แล้ว ตั้งแต่รู้จักพวกเจ้าข้าก็ถูกเป็นหนูทดลองชิมทั้งขนมและอาหารพวกนั้น แต่ตอนนี้เจ้
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 4
ห้องครัวของพำนักเทพไม่แตกต่างจากซีรีส์จีนที่เธอชอบดูวันหยุดมากนักเพียงแค่มีผักผลไม้คล้ายของมนุษย์ไม่ได้เป็นของวิเศษที่ต้องตามหาอย่างยากลำบากแต่นั่นก็เป็นเพียงสายตาของเธอเท่านั้น“อาหารเทพไป๋หู่ เอ่อ เขากินยังไงเหรอคะ”“ช่วงนี้ท่านเทพจำศีลเพราะใช้พลังตอนปราบจอมมารไปมากต้องพักฟื้นจนพลังเซียนกลับมา พว
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 3
“ครับ ตามใจเซฟเลย”“มันเป็นแค่ความคิดเท่านั้นแหละนะ”“ลองทำสักยี่สิบห้าสายก่อนไหมล่ะ” เจียวเหย่ ผู้เป็นอาแท้ ๆ เสนอ อีกฝ่ายเป็นเซฟภัตคารอาหารแต่ยอมลาออกเพื่อมาช่วยงานหลานสาวโดยที่เธอไม่ได้ไปขอร้อง ถึงจะเอาของฝากไปให้และพูดคุยเรื่องร้านบ้างเล็กน้อยก็ตามที“อาเจียว”“แค่ยี่สิบห้าสาย ให้มารับที่ร้านหม
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 2
ปัจจุบัน โลกมนุษย์เมืองจีน จ้าวเซียงเหยา หรืออีกชื่อ พาฝัน หญิงสาวลูกครึ่งไทยจีน โดยมีพ่อเป็นคนจีนและถือสัญชาติจีนตั้งแต่เด็ก แล้วตอนนี้วัยสี่สิบห้าเธอประสบความสำเร็จเปิดร้านอาหารที่มีชื่อเสียงโด่ดดังมีคิวจองเข้ามาใช้บริการไม่ขาด ทำให้ภายในครัววุ่นวายหมด เซฟและผู้ช่วยเกือบสิบชีวิตขยับกายคล่องแคล่ว
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 1
ทั่วอณาจักรแบ่งแยกสามเผ่า เผ่าเทพ เผ่ามาร เผ่ามนุษย์ เดิมทีทุกเผ่าปกครองกันเอง ทว่าจอมมารหลงใหลในอำนาจ เข่นฆ่าผู้คน บุกรุกเผ่ามนุษย์ ทำศึกสงครามกับเผ่าสวรรค์ ทั้งสามโลกปั่นป่วน ฟื้นหญ้าชุ่มด้วยเลือด เกิดภัยพิบัติผู้คนยากไร้ แร้นแค้น ชาวบ้านได้รับผลกระทบทั่วท้องฟ้าครึมม่วงแดง สลบสายฟ้าฟาดชวนจิตใจไห
Anda juga akan menyukai
เกิดใหม่ทั้งทีได้ลูกมาสองแถมสามีอีกหนึ่งคน
พิมพ์สีทอง / หยุ่นไฮ่ / ฉินมอร์61.5K Dibacaวันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน
เฟยโฉ่โม่ว 费莫愁23.0K Dibacaชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน27.2K Dibacaชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง67.3K Dibacaเกิดใหม่มาอยู่ในร่างภรรยาขาพิการ ยุค 80
มังกรเครา358 Dibacaเกิดใหม่เป็นพระชายาของตัวร้ายผู้ใดว่าง่าย
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง24 Dibacaเพลิงสวาทอ่องสกุลหลี่
พิมพ์ษร/ชรือเหริน79 Dibacaหากคิดจะครอบครองยุทธภพ ฮาเร็มตัวท็อปคือเคล็ดวิชาสูงสุด
ไฉ่เฉิน / หลานจิง / ราตรีฝนพรำ / เกนไลซี / ไนยาดา317 Dibaca
