MasukShare
3
Tanggal publikasi:
2025-02-22 14:42:32“ครับ ตามใจเซฟเลย”
“มันเป็นแค่ความคิดเท่านั้นแหละนะ”
“ลองทำสักยี่สิบห้าสายก่อนไหมล่ะ” เจียวเหย่ ผู้เป็นอาแท้ ๆ เสนอ อีกฝ่ายเป็นเซฟภัตคารอาหารแต่ยอมลาออกเพื่อมาช่วยงานหลานสาวโดยที่เธอไม่ได้ไปขอร้อง ถึงจะเอาของฝากไปให้และพูดคุยเรื่องร้านบ้างเล็กน้อยก็ตามที
“อาเจียว”
“แค่ยี่สิบห้าสาย ให้มารับที่ร้านหม้อไฟจะได้โปรโมตไปด้วย”
“คุณอา”
“ถ้าซาบซึ้งใจขนาดนั้นก็คิดสูตรอาหารอร่อย ๆ ให้เป็นซิกเนเจอร์ของร้านอีกแล้วกัน” พ่อครัวชิน เป็นพ่อครัวที่สุดยอดอีกคนที่รังสรรคอาหารอร่อยออกมาได้อย่างสุดยอดไม่แพ้กัน
“ขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะ เรื่องทำอาหารจะเปิดแค่บางเมนูที่วัตถุดิบไม่ยุ่งยากเกินไป และใครจะทำต่อส่วนแบ่งหลังหลักค่าใช้จ่ายทุกอย่างจะแบ่งให้เท่า ๆ กัน เริ่มแรกจะให้ลูกค้ามารับที่ร้านก่อนป้องกันไว้ก่อน
“ทำงานหนักแบบนี้ร่างกายจะไม่ไหวเอานะ”
“หนูยังไม่เป็นไรค่ะ แข็งแรงดีหาหมอทุกปีด้วย...” เธอที่กำลังพูด อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง สายตาก็พร่าเลื่อนราง เสียงเรียกรอบกายก็แทบไม่ได้ยิน รวมถึงมือเท้ากลับรู้สึกเย็บเฉียบ
“เฮ้ย...”
“เซียงเหยา”
“เซฟ!”
เสียงวุ่นวายรอบกายแทบไม่ได้ยิน ภาพที่พยายามมองให้ชัดก็ไม่เห็นสุดท้ายก็มืดสนิทลง แถมร่างกายนี้ก็ยังขยับไม่ได้อีก ทำไมรู้สึก...
“จะตายแล้วเหรอ อึดอัด หายใจไม่ออก”
“ช่วยด้วย ป๊า”
“จิ้งโจว ช่วยพี่ด้วย...”
เอื้อมมือไปแล้วแต่ทำไมมืดแบบนี้...
“ไม่นะ!”
ดวงตาลืมขึ้นพร้อมมือที่เอื้อมคว้าอากาศไว้ เส้นผมสีดำขลับยุ่งเหยิง เม็ดเหงื่อเล็ก ๆ ผุดเต็มหน้าผากเหมือนฝันร้ายไปชั่วขณะแต่ที่น่าแปลกไปกว่านั้น แสงสว่างรอบกาย และอาภรณ์ที่สวมใส่กลับไม่ใช่โลกที่เธอเคยอยู่ ยกมือลูบหน้าตัวเองให้สร่างเผื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นเพียงฝัน
เรายังไม่ตายอาจเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ก็ได้
“เป๋ยเป๋ย เจ้าแอบอู้อีกแล้วเหรอ” หญิงสาวหน้าตาอ่อนเยาว์สวมที่เธอเคยเห็นในซีรีส์จีนสีขาวสะอาดท่าทางอ่อนช้อยเดินเข้ามาหาตน
“คุณเป็นใคร แล้วที่นี่” พอเห็นแบบนั้นแล้วเธออดก้มมองตัวเองไม่ได้ก็ต้องแปลกใจเพราะชุดที่สวมไม่ใช่ชุดทำงานหรืออยู่บ้าน แต่เป็นแบบเดียวกับอีกฝ่าย “กรี๊ด นี่มันอะไรกัน”
เซียงเหยามองพื้นที่โดยรอบที่นอกห้องเห็นกลุ่มก้อนเมฆาปุยนุ่นขาวล่องลอยแต่ก็มีต้นไม้และสิ่งก่อสร้าง พื้นหญ้ารวมถึงแอ่งน้ำ ดวงตาเบิกกว้างเดินไปหยุดที่อ่างน้ำหน้าตาเธอยังเหมือนเดิมแต่แตกต่างไปจากทุกที
“เจ้าเป็นอะไรไป”
“ที่นี่ที่ไหน ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ได้”
“ทำไมเจ้าพูดจาแปลก ๆ ที่นี่ก็คือที่พำนักของเทพไป๋หู่เจ้านายของพวกเรายังไงล่ะ”
“เอ๋!!!”
ที่นี่มันที่ไหน ทำไมเรามาอยู่ที่นี่ได้ไม่จริงใช่ไหม
พอคิดแบบนั้นเธอก็เดินไปทั่วตามทางไม่รู้โผล่ไปที่ไหนแต่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็เจอแต่คนที่แต่งตัวแบบเธอทั้งชายหญิงต่างมีเครื่องแบบโทนสีเดียวกันจนสุดท้ายก็หยุด
“ฉันตายไปแล้วเหรอ” พอคิดแบบนั้นนิ้วก็จับแขนแล้วบิดเบา ๆ “โอ๊ย เจ็บจัง”
“เจ้าไม่สบายหรือทำไมทำร้ายตัวเองแบบนั้น” ชิงเจียนถามปนขำขัน
“เปล่าค่ะ”
เรายังไม่ตาย แล้วย้อนเวลามาเป็นเซียน?
ในขณะที่จมกับความคิดของตัวเอง กลุ่มคนสองสามคนเดินเข้ามามีอยู่หนึ่งคนที่ท่าทางเป็นผู้นำตีหน้าบึ้งตึงหยุดยืนอยู่ตรงหน้า
“เสียงดังโวยวายอะไรกัน ไม่รู้หรือยังไง เทพไป๋หู่กำลังจำศีลอยู่”
เทพไป๋หู่? นี่อย่าบอกนะว่าเราฝัน ใช่แน่ ๆ ต้องมีกล้องซ่อนไว้ที่ไหนสักที่แน่ ๆ
“ไม่มีอะไรค่ะท่านกวงจิ้ง”
“ถ้าไม่เป็นอะไรก็รีบตามออกมา จะได้รีบเตรียมของสำหรับทำอาหารให้ท่านเทพไป๋หู่” กวงจิ้งเปรยตามองแล้วเดินจากไปพร้อมคนอื่น ๆ
คนถูกปรามาสด้วยสายตามองตามก่อนจะหันมองคนข้าง ๆ สุดท้ายก็ต้องทำใจอยู่ที่นี่และหาวิธีกลับโลกเดิมให้ได้ ไม่รู้ว่าปานนี้ทุกคนจะเป็นยังไงบ้าง
“นางเป็นใครเหรอ”
“หัวหน้าแม่ครัวของท่านเทพไป๋หู่ชื่อกวงจิ้ง แต่จริง ๆ แล้วมีอีกสองสามคนช่วงนี้ท่านเทพจำศีลเลยท่านกวงจิ้งเลยได้รับหน้าที่ทำอาหาร เจ้าจำไม่ได้เหรอ”
“ใช่ ๆ ข้ายังไม่สร่างนอนน่ะ เอ่อ คือข้าชื่ออะไรเหรอ” เธอชี้มาที่ตัวเอง แน่นอนว่ามาโลกนี้คงใช้ชื่อไม่เหมือนเดิม
“เจ้าชื่อเฟ่ยเฟ่ยเป็นเซียนจิ้งจอกอืม...”
“อะไรเหรอ”
“เปล่า ๆ ข้าอายุน้อยกว่าเจ้าห้าร้อยปี ชื่อชิงเจียน เป็นเซียนนก”
“ใช่ ๆ เธอชื่อชิงเจียนเป็นน้องข้าเป็นเซียนนกข้าสร่างแล้ว” เฟ่ยเฟ่ยขำแห้งกลบเกลื่อนไหลไปตามน้ำ
“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะเดี๋ยวหัวหน้าแม่ครัวจะว่าเอาอีก”
“จ้ะ”
“หือ” ชิงเจียนหันมองทำหน้าสงสัย
พอถูกมองแบบนั้นเฟ่ยเฟ่ยเองก็รู้สึกแปลกประหลาดและด้วยไหวพริบทำให้เธอเปลี่ยนคำพูด
“เจ้าค่ะ”
“เจ้าเนี่ย พูดปกติกับข้าก็ได้” ชิงเจียนขำ
“อื้อ”
ทั้งสองพากันไปสมทบที่ห้องครัว แบ่งหน้าที่ก่อนจะแยกกันไปทำงานที่อื่น
Bab terbaru
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 10
“ข้าเป็นพี่สาวเจ้า” ครั้นเห็นหน้าเด็กน้อยเบะปากเตรียมร้องไห้ทำเธอรีบหาข้อแก้ต่าง“ท่านพี่ของข้าเหรอ”“ใช่ ข้าเป็นพี่ของเจ้า” เธอลูบศีรษะเล็กเอ็นดูอดนึกถึงน้องชายไม่ได้ จนน้ำตาซึม“ท่านชื่ออะไรเหรอ”“ข้าชื่อเฟ่ยเฟ่ย ส่วนเจ้าคือ...” เธอหันมองหน้าเทพไป๋หู่เป็นเชิงของร้องให้ช่วยเหลือ ก่อนจะถูกอีกฝ่ายเดินเข้ามาจับร่างเด็กน้อยหันไปทางต้น“เจียวเจี้ย นั้นคือชื่อของเจ้า”“ท่านเป็นใคร”“ข้าเป็นน้าของเจ้าชื่อไป๋หู่”“ท่านน้า ท่านพี่” เจียวเจี้ยสวมกอดทั้งสองสลับกัน พอได้ยินเสียงเล็กเรียกอย่างกระตือรือร้นแล้วเธอที่ยังอึ้งก็เปิดปากหัวเราะร่า ยิ่งเห็นสีหน้าจิ้มลิ้มก็อดเอ็นดูไม่ไหวพอเจียวเจี้ยกินอาหารจนอิ่มท้องเสร็จก็นอนหลับอย่างเด็กทั่วไป เฟ่ยเฟ่ยรับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นตามคำสั่งของไป๋หู่ อีกทั้งเธอยังทำอาหารสำหรับเด็กอ่อนเป็น เดิมทีมีคนทำอาหารให้เจียวเจี้ยแต่ไม่ถูกปากเลยยกเว้นอาหารเด็กที่เธอทำกินหมดเกลี้ยงและยังชมไม่หยุด“เด็กคนนี้เป็นใครเหรอคะ” เฟ่ยเฟ่ยถาม“จอมมารเจียวเจี้ย”“ห๋า จอมมาร” เธอยกมือปิดปาก ตาโตมองเด็กน้อยที่นอนหลับไร้เดียงสา หากจอมมารในซีรี่ส์ปัจจุบันคือจอมทำลายล้างโลกทำให้
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 9
ซื่อจือเดินไปห้องครัวเดิมของไป๋หู่เห็นเซียนรับใช้สองสามคนกำลังขะมักเขม้นช่วยแม่ครัวฝีมือดีของที่นี่ทำอาหาร ถึงแม้พลังเซียนสามพันปีไม่มากเมื่อเทียบกับไป๋หู่ แต่พลังที่ร่ายล้อมกายรุนแรงเหมือนกัน ท่าทางเจ้าตัวจะไม่รู้เลยว่าอาหารที่ทำบรรจุไอทิพย์ด้วย เพราะแบบนี้เขาถึงตรวจสอบร่างกายไป๋หู่อีกฝ่ายรักษาตัวได้อย่างรวดเร็วแม้เวลาไม่นาน“เจ้าเป็นแม่ครัวของไป๋หู่เองสินะ ข้าชื่อจื่อซือเราเคยเจอกันที่หอสมุด”“สวัสดีค่ะ ข้าชื่อเฟ่ยเฟ่ยเป็นเซียนจิ้งจอก” เธอแนะนำตัวอยากจะบอกว่าจำเขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ“ของหวาน”“เสร็จแล้วค่ะ” เธอส่งกล่องไม้สี่เหลี่ยมให้อีกฝ่าย“ว้าว ฝีมือเจ้ายอดเยี่ยมมาก ไป๋หู่เป็นพวกกินยากแต่เจ้ากลับทำของกินถูกปากเขาได้ ฝีมือไม่ธรรมดา”ปลื้มจังเฟ่ยเฟ่ยอมยิ้มหัวใจพองโต ปกติแล้วไป๋หู่จะไม่แสดงอาการอะไรออกมาเว้นแค่พูดชมเท่านั้น แต่แค่นั้นก็รู้สึกดีมาก ๆ“สงสัยข้าต้องมาฝากท้องที่นี่บ่อย ๆ”“วันนี้มีอะไรบ้าง” เสียงทุ่มกังวานเอ่ยถามจากด้านหลังพร้อมการปรากฏกายของไป๋หู่ เพราะหอมจนทำเขาอดอยากรู้ไม่ได้ว่ามันคือกลิ่นของอะไรจึงทำให้เขาโผล่มาที่นี่“กลิ่นหอมอะไร”“ท่านเทพไป๋หู่” เธอโค้งกายเบา ๆ“สิ
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 8
พอได้รับหน้าที่เป็นแม่ครัวคนใหม่แล้วเธอก็ใช้เวลาว่างหาความรู้มากขึ้นกว่าเดิมอีกนิดหน่อย แต่ก็ยังทำความสะอาดอยู่เช่นเดิมหนังสือพวกนี้เราอ่านออกด้วยเหรอดีแหละ“ท่านเซียนข้าขอยืมหนังสือกลับไปอ่านได้ไหม” เธอวางหนังสือลง ไม่ว่าจะเคล็ดลับวิชาพื้นฐานของอะไรก็สามารถหาได้จากตรงนี้ เดิมทีเธอคิดว่าอาจต้องมีอาจารย์สอนตัวต่อตัวแต่กลับมีตำราให้เรียนรู้ได้เอง“หือ”“ยืมไม่ได้เหรอคะ” เธอถามเห็นอีกฝ่ายเงยหน้ามองสงสัย“เอาไปสิ แต่พรุ่งนี้ต้องนำกลับมาคืน”“ขอบคุณค่ะ”เธอหยิบตำราขึ้นเดินจากไปท่าทางและสำเนียงเปล่งพิกลทำให้ซื่อจือสงสัย เซียนจิ้งจอกแต่เหมือนจะไม่ใช่เช่นนั้น กลิ่นไอเหมือนมนุษย์เสียมากกว่าน่าแปลก และน่าสนใจ“ท่านซื่อจือมีอะไรหรือขอรับ”“ไม่มีอะไร ข้ามาพบเทพไป๋เขาอยู่ไหม”“ขอรับ”ชื่อจือขำขันใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความสนุก อยากรู้นักว่าทำไมถึงมีเซียนเช่นนี้อยู่ที่นี่ และข่าวลือเรื่องแม่ครัวใหม่ที่ทำให้ไป๋หู่เจริญอาหารพอย่างกายเข้ามาภายในห้องเห็นไป๋หู่กำลังแกะสลักไม้อยู่ ข้าง ๆ นั้นยังมีน้ำชาส่งกลิ่นหอม จนเขาเดินไปนั่งใกล้ ๆ รินน้ำชา พร้อมขนมใกล้มือ ก่อนจะสังเกตเห็นไข่สีขาวบริสุทธิ์แต่ทว่ามีไ
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 7
“แป้งเจ้าค่ะ กินแบบนี้” เฟ่ยเฟ่ยสาธิตการกินให้อีกฝ่ายดู ไม่ได้กินอาหารที่ตัวเองทำนานแค่ไหนแล้วนะ อร่อยถูกปากเหมือนเดิมไป๋หู่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ แม้ว่าเขาจะกระหายสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแต่ยังซ่อนความปรารถนานั้นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยรสชาตินี้ ความเผ็ดร้อนที่แพร่ทั่วปาก กลิ่นเครื่องเทศรุนแรงแต่กลับทำให้รู้สึกสดชื่น อร่อยจนหยุดกินไม่ได้“แล้วอันนี้ละ กินยังไง”“อันนี้เป็นข้าวตักแกงราดลงบนนี้” เธอตักราดแล้ววางช้อนให้เขาพอเห็นอีกฝ่ายหยิบไปตักก็ยิ้มปลื้มปริ่มกับคำพูดที่หลุดออกมา“อันนี้ก็อร่อยไม่แพ้กัน”เฟ่ยเฟ่ยอมยิ้มมองอีกฝ่ายกำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารที่เธอทำแล้วรู้สึกดีกว่าเดิม ท่าทางอ่อนโยนแตกต่างจากที่เห็นคราแรกมากเสือกับนกกินเครื่องเทศจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมนะ“อึก” เสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่จากสองเซียนนกที่ยืนท้องร้องใกล้ ๆ ดังพอให้คนที่กำลังลืมตัวเพลิดเพลินอยู่กระแอมไอเบา ๆ“พวกเจ้าก็ตักไปกินสิ กินเสร็จค่อยคุย”ยิ่งไม่อยากกินเลยเฟ่ยเฟ่ยยิ้มแห้งหันมองหน้าสองคนนั้น ก่อนจะเดินไปตักที่เหลือใส่ถ้วยและใช้เวทมนต์เรียกโต๊ะสำหรับกินข้าวขึ้นมานั่งใกล้ ๆการกระทำของหญิงสาวอยู่ในภายในของไป๋หู่ นัยน์ตาสีเทาเข
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 6
เธอถูกพามายังสถานที่หนึ่ง ห้องครัวที่สะอาดสะอ้านข้าวของเครื่องใช้ดูอัปเกรดมากกว่าที่ครัวเก่า และร่องรอยการใช้งานแทบเป็นศูนย์ ไม่คิดว่าจะมีครัวดี ๆ แบบนี้อยู่ที่นี่ด้วย“ที่นี่คือ” เฟ่ยเฟ่ยหยิบช้อนไม้แกะสลัดงดงามขึ้นมาดูอย่างชื่นชม แล้วยังมีอย่างอื่นด้วยที่รวมกัน“ห้องครัวเก่าของเทพไป๋หู่”พอได้ยินแบบนั้นมือที่กำลังลูบไล้เครื่องครัวก็หยุดชะงักแล้วหันกลับมองหน้าทั้งสอง“จะดีเหรอ อยู่ ๆ เราแอบมาใช้แบบนี้”“ช่วงนี้ท่านเทพพักฟื้นอยู่จะใช้ครัวข้างนอกแทน ส่วนที่นี่จะปล่อยทิ้งไว้ให้ทำความสะอาดเท่านั้น”“และเพื่อของอร่อยพวกข้าจะไม่ยอมให้อะไรมาขวางกั้น” หมิ่งเยว่บอกพร้อมวางวัตถุที่ให้เตรียมพอเห็นท่าทางแบบนั้นก็ไม่อยากปฏิเสธถึงจะโดนจับได้ก็ขอรับโทษทำความสะอาดแทนก็แล้วกัน“เห็นว่าพวกเจ้ามีใจซื่อสัตย์ต่อความหิวของตัวเองจะยอมทำก็ได้”“ข้าจะถือว่าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นคำชมแล้วกัน”ทั้งสองพูดพร้อมกันท่าทางภูมิใจ ก่อนจะแยกกันทำหน้าที่ หมิ่งเย่วออกไปเฝ้าด้านหน้าประตูคอยดูว่าใครเฉียดเข้าใกล้และส่งสัญญาณเตือน ส่วนชิงเจียนเป็นลูกมือในวันนี้สูตรอาหารแต่ละเมนูเธอไม่หวงแถมยังสอนให้ชิงเจียนทำตามแม้ว่าอีกฝ่ายจะไ
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 5
ให้หลังทุกคนออกห้องครัวเสร็จหมดแล้ว เฟ่ยเฟ่ยที่มีหน้าที่ทำความสะอาดพยักหน้าให้ชิงเจียนและหมิ่งเหย่เซียนนกที่เป็นผู้ชิมฝีมือนางด้วยช่วยดูต้นทางปลายมีดแหลมคม กระทะสะอาด น้ำแร่บริสุทธิ์ และผลไม้ทำให้เธอนึกถึงวันวาน ความสุขที่ได้ทำอาหารเปล่งประกายจนระบายยิ้มเบิกบานใจ เริ่มลงมือทำของหวานที่ว่านั้นด้วยการจินตนาการเวลาร่ายเวทมนต์ที่เธอเรียนรู้และดัดแปลงมาก่อนหน้านี้ทำให้สามารถย่นเวลาหาอุปกรณ์ และย่นเวลาทำได้มาก กลิ่นหอมหวานชวนให้อยากรู้อยากชิมทำให้สองเซียนนกเดินเข้ามาหยุดข้างกายมองตาโตกับสีสัน แสงวาววับยามที่เปลือกเนื้อผลไม้สะท้อนกับแสงงดงามราวอัญมณี“ทาด้า พุทราแช่อิ่ม กับพุทราเกล็ดหิมะ น้ำแอปเบิ้ลคั่น น้ำส้มคั่น เชิญพวกเจ้า”เธอที่ยังไม่ทันพูดจบทั้งสองก็หยิบของในถ้วยกัดชิม สีหน้าเอร็ดอร่อยจนคนทำภูมิใจในฝีมือ“อื้อ อร่อยจัง ฝีมือเจ้าพัฒนาแล้ว”ทั้งสองเอ่ยปากชมไม่หยุดทั้งน้ำคั่นนี่อีก ไม่ว่าอะไรก็อร่อยไปหมด“ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าจะทำของพวกนี้อร่อย” หมิ่งเย่วเผลอร้องไห้“พูดอย่างกับข้าทำไม่อร่อยมากขนาดนั้น”“ใช่แล้ว ตั้งแต่รู้จักพวกเจ้าข้าก็ถูกเป็นหนูทดลองชิมทั้งขนมและอาหารพวกนั้น แต่ตอนนี้เจ้
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 4
ห้องครัวของพำนักเทพไม่แตกต่างจากซีรีส์จีนที่เธอชอบดูวันหยุดมากนักเพียงแค่มีผักผลไม้คล้ายของมนุษย์ไม่ได้เป็นของวิเศษที่ต้องตามหาอย่างยากลำบากแต่นั่นก็เป็นเพียงสายตาของเธอเท่านั้น“อาหารเทพไป๋หู่ เอ่อ เขากินยังไงเหรอคะ”“ช่วงนี้ท่านเทพจำศีลเพราะใช้พลังตอนปราบจอมมารไปมากต้องพักฟื้นจนพลังเซียนกลับมา พว
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 2
ปัจจุบัน โลกมนุษย์เมืองจีน จ้าวเซียงเหยา หรืออีกชื่อ พาฝัน หญิงสาวลูกครึ่งไทยจีน โดยมีพ่อเป็นคนจีนและถือสัญชาติจีนตั้งแต่เด็ก แล้วตอนนี้วัยสี่สิบห้าเธอประสบความสำเร็จเปิดร้านอาหารที่มีชื่อเสียงโด่ดดังมีคิวจองเข้ามาใช้บริการไม่ขาด ทำให้ภายในครัววุ่นวายหมด เซฟและผู้ช่วยเกือบสิบชีวิตขยับกายคล่องแคล่ว
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 1
ทั่วอณาจักรแบ่งแยกสามเผ่า เผ่าเทพ เผ่ามาร เผ่ามนุษย์ เดิมทีทุกเผ่าปกครองกันเอง ทว่าจอมมารหลงใหลในอำนาจ เข่นฆ่าผู้คน บุกรุกเผ่ามนุษย์ ทำศึกสงครามกับเผ่าสวรรค์ ทั้งสามโลกปั่นป่วน ฟื้นหญ้าชุ่มด้วยเลือด เกิดภัยพิบัติผู้คนยากไร้ แร้นแค้น ชาวบ้านได้รับผลกระทบทั่วท้องฟ้าครึมม่วงแดง สลบสายฟ้าฟาดชวนจิตใจไห
Anda juga akan menyukai
ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว40.4K Dibacaพระชายาสุดหวงของท่านอ๋องคลั่งรัก
ชาไทยเย็น42.7K Dibacaลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน40.1K Dibacaชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง67.3K Dibacaนางร้ายอย่างฉัน ขอเปลี่ยนบท (กำลังรีไรท์)
ป๋ายเยี่ยนลี่280 Dibacaนางร้ายเช่นข้าขอคืนพระเอกให้นางเอก
ปกแดง17 Dibacaเส้นทางสู่การเป็นเศรษฐี ของเด็กหญิงชาวนา
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ2.9K Dibacaท่านแม่ทัพได้โปรดอย่าโง่
เม็ดขนุน68 Dibaca
